Posted on: February 01, 2010
stuur dit door
Onderstaande grafiek van het
NODC bijgewerkt tot Januari laat zien dat de warmte opname in de bovenste 700 meter van de oceaan aan het afnemen is sinds 2005.
Vergelijk dit eens met de volgende grafiek waarin tot 2009 de NODC trend en de voorspelling van GISS uit de hand Jim Hansen te zien zijn.
De GISS voorspelling zit er dus meer dan de helft naast en dat in slechts 6 jaar, onvoorstelbaar slecht en ontoelaatbaar voor een instantie die denkt tot het jaar 2100 vooruit te kunnen voorspellen.
De NODC trend werd t.e.m. 2009 nog vrijwel vlak weergegeven. Dat deze thans dalende is komt omdat NODC de data vanaf 2007 heeft
gecorrigeerd, vanwege geconstateerde systeem fouten met ARGO (
Levites et al. , 2009).
In 2003 zien we in de bovenste grafiek ook nog een behoorlijke sprong omhoog. Dit is het jaar dat het moderne
ARGO meetsysteem met 3000 boeien in gebruik werd genomen.
Het is waarschijnlijk het koppelen met deze nieuwe gegevens die de vreemde sprong teweeg brengt, dergelijke oprispingen zien we bijna altijd in de klimaatgegevens opduiken als gegevens van moderne meetinstrumenten worden toegevoegd aan bestaande.
We zagen het ook bij CO2 metingen en atmosferische metingen gebeuren. Een onverklaarbaar fenomeen, data van verschillende bronnen aan elkaar lassen is nooit zonder problemen maar waarom verkrijgt men in klimaatland dan altijd hogere waarden?
Wat bepaalt nu eigenlijk de energie die in de oceaan wordt opgenomen? Dat is de zon, van het invallend
zonlicht op het wateroppervlak wordt 3% weerkaatst en 97% reikt tot 100 meter deep en wordt omgezet in warmte. Tweederde van deze energie zorgt aan het oppervlak voor verdamping.
Dat verhoogde broeikasstraling door CO2 de oceaan opwarmt is een domme AGW-fabel, de langgolvige infrarood straling van de atmosfeer heeft een veel lagere energie en komt niet dieper dan een fractie van een milimeter. Dit is nog minder dan de grenslaag waar verdamping plaats vindt, en dat is het enige wat de infrarood straling dan ook kan doen; water verdampen.
Daar waar het wateroppervlak koeler is dan de bovenliggende atmosfeer kan de atmosfeer door warmtegeleiding de oppervlaktelaag van het water opwarmen, maar ook dit zal leiden tot waterverdamping en niet tot opwarming.
De bovenste 700 meter van de oceaan bezit al 50 maal zoveel massa als in de gehele atmosfeer. De specifieke warmte van water is 4 maal die van lucht, dus bezit deze laag water 200 maal zoveel warmte capaciteit als de atmosfeer (totale oceaan 1200 maal). Het is de oceaan die de atmosfeer verwarmt door verdamping en niet andersom.
We zien nu het effect van de
afnemende zonneactiviteit, de zon voegt minder warmte toe aan de oceaan.
Links
How the oceans get warm
Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude
categorie:
Uncategorized,
oceaan,
straling,
temperatuur