Klimaat Fraude >> fysica

LAATSTE BIJDRAGEN

HOME

alle posts

CATEGORIE

TEMPERATUUR VERSUS CO2

klik op grafiek voor origineel

tot 600 miljoen jaar terug

TEMPERATUUR IN De Bilt VANAF 1706

TEMPERATUUR NA LAATSTE GLACIAAL

Klik hier : Temperatuur vanaf laatste glaciaal (ijstijd)

MISLUKTE VOORSPELLINGEN IPCC

Klik hier : de totaal mislukte voorspellingen van het IPCC

ACTUELE NOORDPOOL IJSOMVANG

AFNAME ORKANEN

bron

ZEESPIEGELSTIJGING

ARCHIEF

LINKS

KLIMAATONDERZOEK

Evidence for 6-10 C warmer interglacials

Analyse van dreigende opwarming

KOSMOKLIMATOLOGIE

Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5

Celestial driver of Ice-ages

ZON EN ZONNESTELSEL

AANWIJZINGEN KLIMAATAFKOELING

Don Easterbrook projections

ATMOSFERISCHE INVLOEDEN

GLOBAL WARMING FRAUDE

GLOBALE CYCLISCHE NATUURRAMPEN

ALGEMENE FYSICA

ASTROFYSICA

VIDEO

The Great Global Warming Swindle

TAGCLOUD

CO2 ESA IPCC Maunder minimum NASA aardgas agw al gore antarctica broeikaseffect carboon chaos co2 dalende temperatuur dalton mimimum delta commissie elektromagnetische straling falsifieering feedback feedbacks forcings fysica gleissberg cyclus global warming groenland heliosfeer henrik svensmark hockeystick ijs ijsboorkernen ijstijden ipcc james clerk maxwell kleine ijstijd klimaat klimaatverandering klimatologie kooldioxide koolstof 14 kosmische straling kosmos kyoto licht maldiven mars media milankovic milieu modellen oceaan politiek ruimteweer rusland sterrenstelsel stijgende temperatuur straling supernova supernovae temperatuur thermodynamica tuvalu vanuatu windenergie winter zeespiegel zeespiegel stijging zon zonne activiteit zonne cycli zonne cyclus zonne cylcus zonne energie zonne maximum zonne minimum zonnevlekken zonnewind

INFO

Snelle klimaatveranderingen zijn niet te voorspellen

Posted on: September 01, 2010

stuur dit door

Het Niels Bohr instituut komt met een stuk over onderzoek naar de oorzaak van vele onverklaarbare en snelle temperatuursveranderingen gedurende de laatste ijstijd. Let wel, het onderzoek heeft betrekking op veranderingen in het verleden en doet geen klimaatvoorspellingen.

###
De angst dat de globale temperatuur snel kan veranderen en dramatische klimaatverandering (het alarmistische tipping point) kan veroorzaken is wereldwijd groot.
Nieuw onderzoek toont aan dat dit zou kunnen door een opeenstapeling van verschillende chaotische invloeden, maar hierdoor moeilijk te voorspellen is.

Gedurende miljoenen jaren wisselde het klimaat tussen 100.000 jarige glacialen (ijstijd) en interglacialen van 10-15.000 jaar met hogere temperaturen zoals nu. Deze klimaatveranderingen ontstaan door veranderingen in de baan van de aarde om de zon en de stand van de aardas. Maar er zijn ook nog andere klimaatveranderingen geweest, maar wat was hier de oorzaak van?

Door analyse van ijsboorkernen op Groenland zijn de temperaturen van de laatste 140.000 jaar gevonden.

De meest duidelijke klimaatverschuiving naast het einde van de laatste ijstijd zijn een serie klimaatveranderingen tijdens de ijstijd waarin de temperatuur plotseling 10 tot 15 graden steeg in minder dan 10 jaar.

Deze verandering duurde soms tot 1000 jaar en daarna stortte de temperatuur ineens weer naar beneden. Dit gebeurde verscheidene malen (ca. 25 keer) tijdens de ijstijd en worden Dansgaard-Oeschger events genoemd naar de ontdekkers ervan.

Een dergelijke dramatische verandering van de ene in de andere fase noemt men een tipping point. Echter de reden van deze veranderingen is niet bekend en onderzoekers zijn er niet in geslaagd om ze in klimaatmodellen te reproduceren.

"We hebben een theoretisch model gemaakt met twee scenarios die zo'n klimaatverandering zouden kunnen veroorzaken. We wilden onderzoeken of we vast konden stellen of er een externe factor was die de verandering veroorzaakt of dat het kwam door opeenstapeling van kleine chaotische fluctuaties" zegt Peter Ditlevsen.

Hij legt uit dat in het eerste geval het klimaat als een hellende golf is voor te stellen. Als er voldoende gewicht aan één kant ligt zal het klimaat in de andere fase rollen. Dit zou bijvoorbeeld verhoogd CO2 kunnen zijn.

In het tweede geval is het klimaat voor te stellen als een bal in een dal. De bal wordt voortdurend heen en weer geduwd door chaotisch-dynamische fluctuaties zoals stormen, hittegolven, zware regenval en afsmelten van ijs etc. Deze factoren kunnen gezamelijk op een onbepaald moment het klimaat ineens over de heuvel in de andere fase duwen.

Het onderzoek van Peter Ditlevsen toonde aan dat je inderdaad verschil kunt vinden tussen beide scenarios, en het is gebleken dat de chaotisch-dynamische fluctuaties de snelle klimaatveranderingen veroorzaakt hebben. Dit betekent dus dat deze veranderingen heel moeilijk te voorspellen zijn.
################# einde

Het meest interessante deel in het stuk zijn de Dansgaard-Oeschger events die gemiddeld om de 1472 jaar plaats vinden. Tijdens de laatste ijstijd die ca. 100.000 jaar duurde zijn er ongeveer 25 van deze events gevonden (hoewel er meer hebben plaats gevonden) waarbij de temperatuur ineens enorm snel omhoog schoot met soms 15 graden, en sneller dan de huidige AGW.
De oorzaak ervan is niet bekend, maar de beste kandidaten zijn de oceaanstromingen en de zon.

Deze events wil een groot deel van de klimatologie liever niets over horen, omdat deze veelvuldige, cyclische en snelle klimaatveranderingen het voorgeschotelde dogma ondermijnen dat klimaat stabiel hoort te zijn en een verandering abnormaal is.
Maar we zien hier dus weer duidelijk wat ik al vaker aangehaald heb: klimaat verandert altijd en de veranderingen zijn cyclisch. Het heeft eigenlijk niet eens nut om over klimaatverandering te spreken want klimaat is verandering.

Hieronder is een overzicht van de temperaturen op Groenland over de laatste 100.000 jaar, en zien we hoe wild de temperatuur in werkelijkheid continu heen en weer schiet. In het begin zien we zelfs fluctuaties van maar liefst 20 graden.

Maar nu over de 'chaotische fluctuaties' in het verhaal. De voorstelling van Ditlevsen is te kort door de bocht. Het doet voorkomen dat de bal chaotisch in een dal beweegt totdat ze in het ander dal gestoten wordt en daarna hierin verblijft.
Het natuurkundige verschijnsel waar het hier om gaat is 'deterministische chaos', een eenvoudige grafische voorstelling van deze chaos is het volgende.

De vlinder van Edward Lorenz. Het chaotisch dynamische systeem herbergt wel een zeker patroon waarbij het afwisselend tussen twee onderscheidbare evenwichtspunten beweegt (zie bifurcatie), alhoewel de exacte positie niet bekend is en het systeem nooit in exact dezelfde positie terug keert.
Dit betekent dat het systeem dus altijd van het ene naar de andere evenwichtspunt ( het dal van Ditlevsen) beweegt ook al verandert er niets in de parameters. Bij verandering van de parameters verschuiven de evenwichtspunten.

De voorstelling van de hellende golf geeft de verkeerde indruk dat het systeem daarna vast blijft zitten in het laagste dal, maar dit is dus niet zo. Het systeem keert altijd weer terug naar het andere evenwichtspunt.

Het alarmistische scenario van onomkeerbare tipping points is dus fysisch gezien grote onzin. Door verandering van de parameter [CO2] zou het evenwichtspunt kunnen verschuiven, maar niemand weet hoe, wanneer en in welke richting. Je weet dus niet of het systeem daardoor eerder overgaat naar het andere evenwichtspunt waar het anders toch ook terecht zal komen, en uiteindelijk zal het systeem altijd weer terug keren.

Zie ook Toekomst van het klimaat ligt in deterministische chaos besloten

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: chaos, fysica, ijstijden

Entropie, de tweede hoofdwet van de thermodynamica - 1

Posted on: July 16, 2010

stuur dit door

In diverse blogposts hier is de tweede hoofdwet van de thermodynamica ter sprake gekomen en dit zal zeker vaker gebeuren aangezien ze het verloop bepaalt van thermodynamische processen zoals ook het weer en klimaat, alsook die van (bio)chemische processen. Ook de ontwikkeling van het universum ontkomt niet aan de tweede hoodwet. Zijn reikwijdte is dus inmens, en toch is de wet en/of zijn implicaties onvoldoende bekend.

Het is niet mogelijk om de wet in een paar zinnen echt begrijpelijk te maken, en vergelijkingen met alledaagse voorbeelden en woordgebruik leiden veelal tot verkeerde interpretaties en conclusies van deze wet. Tot op heden heb ik volstaan met enkele externe links.
Dit doet het onderwerp geen recht daar het aan de basis ligt van veel natuurprocessen, het is wat natuurprocessen richting en doel geeft in ons universum. Het is onvermijdelijk om hier op het bestaan, oorzaak en gevolgen van de tweede hoofdwet in te gaan om meer onduidelijkheid te voorkomen, bronnen als Wikipedia geven wel een handvat maar de informatie is te versnipperd en onvolledig.

De tweede hoofdwet is synoniem met entropie

De tweede hoofwet van de thermodynamica kent een aantal formuleringen in woorden van de manifestatie die voort komt uit de werking van de natuurkundige grootheid entropie. Entropie is een grootheid (symbool = S) net als bijvoorbeeld temperatuur en energie en heeft dus gewoon een bijbehorende eenheid J/K (Joule/Kelvin). Entropieverandering is niet zichtbaar of tastbaar, maar je kunt het wel meten.
De entropieverandering bij bijvoorbeeld het smelten van ijs is gelijk aan de uitgewisselde warmte gedeeld door de temperatuur (in Kelvin)

De entropie van een gesloten systeem kan alleen maar toenemen of gelijk blijven, maar nooit afnemen. Een gesloten systeem is een zeker volume waarin geen uitwisseling van energie of materie met de de omgeving plaats vindt.
De entropie in een open systeem kan wel afnemen, maar alleen dan als de entropie van de omgeving minstens zo veel toeneemt.
De entropie van het universum neemt vanaf de oerknal continu toe en zal dit ook blijven doen (1865, Clausius: De entropie van het heelal neigt naar een maximum).

De entropieverandering bij een spontaan proces moet dus altijd positief zijn. Spontaan is de richting waarin een proces van nature verloopt.

Vaak wordt bij pogingen om deze uitermate belangrijke wet even simpel en snel uit te leggen gesteld dat entropie een maat is voor 'wanorde' of 'chaos'. Maar hiermee wordt een grove fout begaan, want deze beide termen die een zekere betekenis hebben in onze alledaagse macroscopische wereld zeggen helemaal niets over de natuur van entropie. Het zorgt juist voor verkeerde ideeën en conclusies.
De tweede hoofdwet resulteert namelijk net zo goed in toestanden die wij juist als ordelijk beschouwen. Om entropie echt te kunnen begrijpen moeten we afdalen naar de microscopische verschijnselen die plaats vinden op atomaire schaal.

Wees beducht voor veel artikelen en websites die de tweede hoofdwet niet (willen) begrijpen en entropie onjuist gebruiken en verkeerde conclusies trekken, omdat de oorzaak van de werking onvoldoende bekend is en/of begrepen wordt. Meestal volgen de (opzettelijk) foute redenaties door entropie in het betoog al snel te vervangen door de woorden wanorde en/of chaos. Veelal sites van religieuze aard menen met entropie in de hand het bewijs tegen evolutie te hebben, maar niets is minder waar.

De tweede hoofdwet oefent zijn invloed uit op alle schalen in het gehele universum, en kan niet geschonden worden vanaf de ultra grote schaal van de astrofysica tot de processen op onze kleine aardbol.

De werking van de tweede hoofdwet

Menigeen die kennis van de wet heeft genomen blijft hem moeilijk en/of onbegrijpelijk vinden. Dit heeft m.i. te maken met het feit dat veelal direct wordt begonnen met het uitleggen en toepassen van de wet binnen thermodynamische vraagstukken zonder dat echt wordt ingegaan op de werkelijke oorzaak van de werking.

Vele anderen hebben met de werking van de wet te maken gehad op het middelbaar onderwijs zonder het te weten. De tweede wet is namelijk de reden dat bijvoorbeeld:

Energie zich verplaatst van hoge naar lagere temperatuur
Energie tendeert naar verspreiding
Dat systemen schijnen te streven naar het laagste energie niveau
Dat systemen streven naar de laagst mogelijke druk
Veel chemische reacties niet aflopen maar een evenwicht bereiken
We een richting van de tijdpijl kennen

De basiswetten van de natuur zijn per defenitie omkeerbaar (reversibel), d.w.z. ze hebben geen voorkeursrichting en aldus zouden ze tijdssymmetrisch moeten zijn. Als we bijvoorbeeld kijken naar de eerste hoofdwet zegt deze alleen maar dat energie behouden moet blijven. Tussen twee systemen mag energie dan dus onbeperkt en willekeurig heen en weer stromen en mogen de systemen spontaan ineens warmer en dan weer eens kouder worden of gewoon helemaal geen warmte uitwisselen ook al bestaat er een temperatuurverschil. Toch zien we dit nooit gebeuren, en het zou allerlei processen totaal onvoorspelbaar maken.

Hoe gek het mag lijken, de realiteit is dat volgens de natuurwetten het in principe volkomen normaal is als water uit een omgevallen glas zich op een gegeven moment spontaan uit de vloer weer omhoog werkt, allemaal terug vloeit in het glas en het glas weer rechtop springt.
Als dit zou gebeuren zou het gewoon een reversibel proces zijn zoals de natuurwetten op zich gewoon toestaan.
De enige reden dat we dergelijke dingen niet zien gebeuren is de werking van de tweede hoofdwet die richting aan de natuur(wetten) geeft en ze irreversibel maakt, en daarmee ook het meest fundamentele is dat ons het besef van de richting in de tijd geeft.
De tweede hoofdwet behelst een fundamentele dissymmetrie van de natuur.

In een universum zonder werking van de tweede hoofdwet is het normaal dat:

Voorwerpen spontaan warmer worden onder afkoeling van de omgeving
Ijs in een glas water niet smelt
en bal spontaan van de vloer omhoog springt

Om het bestaan van entropie vanaf de basis duidelijk te maken, gaan we de 'oorzaak' van de tweede wet en zijn diverse uitwerkingen en implicaties zoeken op microscopische schaal.

De atomaire wereld

Om te kunnen begrijpen wat de oorzaak van genoemde verschijnselen is duiken we in de wereld van het atoom. We gebruiken een simpel model van 900 atomen. Te weten syteem 1 met 40 rode en 60 witte atomen, en systeem 2 met 800 witte atomen. De witte atomen bezitten geen energie (absoluut nulpunt). Rode atomen bezitten energie als warmtebeweging, en we spreken af dat dit voor elk rood atoom gelijk is en dat het de minimaal mogelijke hoeveelheid is.

Systeem 1 kunnen we voorstellen als een blok ijzer dat we juist in (thermisch) contact hebben gebracht met het ijzer-systeem 2. De rode atomen trillen en botsen tegen de naburige atomen en kunnen daarbij hun energie afgeven en zelf uitdoven (wit worden) waarbij het aangeslagen witte atoom rood wordt.
Zo zal de 'roodheid' van energie zich snel maar ook doelloos door beide systemen verplaatsen, en dit betekent tevens dat energie zich zich van systeem 1 naar systeem 2 verplaatst. Na verloop van tijd ziet de ondelinge verdeling er het meest waarschjnlijk ongeveer uit als de volgende figuur, waarbij de exacte posities niet bekend zijn en continu veranderen.

Wat er hier plaats heeft gevonden is wat we allemaal kennen, systeem 2 is verwarmd door systeem 1.
Maar wat is de eindtoestand? Op atomaire schaal is die er niet, het verplaatsen van de energie door de systemen gaat eindeloos en doelloos door. Maar voor een waarnemer met een thermometer is die er wel, op een gegeven moment is de temperatuur in beide systemen a: gelijk en b: verandert niet meer.
Op dit punt is namelijk de verhouding rood / wit in beide systemen gelijk, ook al veranderen de posities continu.

De botsingen verplaatsen de energie willekeurig en zorgen voor energieverspreiding, maar als ze eenmaal homogeen over de beschikbare ruimte verdeeld is, blijft de onderlinge verdeling gelijk.

Er is een evenwicht ontstaan, het is een (thermo)dynamisch evenwicht en geen statisch evenwicht daar er wel continu veranderingen blijven optreden.

Temperatuur

We dus hebben gezien dat de temperatuur in systeem 1 en 2 gelijk is geworden, maar zie dat dit niet geldt voor de energie van beide systemen. Er zit nu meer energie in systeem 2 dan in systeem 1.
We weten uit ervaring dat energie tussen twee systemen van nature van hoge naar lage temperatuur beweegt en uiteindelijk een gelijke eindtemperatuur bereikt, maar dit betekent dus niet gelijke energieën. Bovendien blijft de energie zich continu verplaatsen al kunnen we dit aan de temperatuur niet zien.

Een systeem kan een relatief lage temperatuur hebben maar wel heel veel energie bezitten, bijvoorbeeld onze oceaan. Energie hangt o.a. van de omvang van een systeem af (aantal deeltjes), maar temperatuur niet. In de buitenste luchtlagen van onze atmosfeer loopt de temperatuur op tot 800ºC, maar je zou hier niet veel van merken omdat de lucht er zo ontzettend ijl is en de energiedichtheid erg laag.

Temperatuur is dus afhankelijk van de verhouding rood / wit. Concreet is er gevonden dat Temperatuur = C / ln × (rood/wit) , waarin C een constante is die afhankelijk is van de hoeveelheid energie en massa van de rode atomen.

Ludwig Boltzmann

Nu gaan we op atomaire schaal kijken wat entropie inhoudt, en daarvoor duiken we in de statistische thermodynamica hetgeen inhoudt dat we gaan kijken wat er gebeurt op de moleculaire schaal hetgeen de oorzaak is van wat we zien op onze menselijke macroscopische schaal.

De basis hiervan werd gelegd door Ludwig Boltzmann. Boltzmann zocht de oorzaak van de thermodynamische processen in het gedrag van atomen, op zich al gedurfd omdat het idee van het bestaan van atomen nog niet eens geaccepteerd was.

Het bestaan van warmte(energie) komt voort uit de beweging van atomen ofwel hun kinetische energie, en ze is afhankelijk van de hoeveelheid atomen. (Temperatuur is een maat voor de gemiddelde snelheid van de atomen en is onafhankelijk van de hoeveelheid.)

Entropieverandering tijdens faseverandering

We nemen nu smeltend ijs als voorbeeld om de entropieverandering van een spontaan proces te onderzoeken, kenmerkend bij smelten is het feit dat de temperatuur constant blijft terwijl warmte wordt opgenomen. De eerder genoemde formule ΔS = ΔQ / T voor het bepalen van de entropie is hier bij uitstek toepasbaar.
Beschouw onderstaand systeem met 6 moleculen water als ijskristal en nog 19 omringende atomen vloeibaar water. De ijsmoleculen trillen in hun vaste kristalrooster en kunnen geen andere posities innemen. Maar nu gaan we warmte toegvoegen.

We beschouwen hier louter de 6 ijsmoleculen, die na smelten ineens uit veel nieuwe posities kunnen kiezen.
Als 1 molecuul ijs overgaat in de vloeibare fase kan hij kiezen uit 20 nieuwe posities in de vloeibare omgeving. Als een tweede ijsmolecuul volgt kan deze uit 21 posities kiezen. Het totaal aantal combinaties die molecuul nr. 20 en 21 onderling kunnen innemen is 20 × 21/2 = 210.
Dit is in te zien als molecuul één zich bijvoorbeeld links boven bevind en het andere afwisselend alle overige 20 posities kan innemen, vervolgens kan molecuul één een plaats opgeschoven zijn naar rechts en kan het andere weer op 20 verschillende posities staan enzovoort.
Als we uiteindelijk op die manier alle mogelijkheden zo geteld hebben, hebben we in feite wel elke mogelijkheid dubbel geteld omdat bijvoorbeeld molecuul één op positie 5 en molecuul twee op positie 12 hetzelfde is als twee op 5 en één op 12. Dus halveren we de oorspronkelijke uitkomst van 420 en vinden we 210 mogelijkheden.

Als alle zes moleculen smelten, hebben deze voormalige ijsmoleculen 20 × 21/2 × 22/3 × 23/4 × 24/5 × 25/6 = 177100 nieuwe mogelijke posities ter beschikking gekregen. Dit is de statistische beschouwing van de mogelijkheden van een verzameling atomen.

Het is deze moleculaire beschouwing die de basis vormt van entropie. De continu bewegende moleculen vliegen razendsnel kriskras door het beschikbare systeem langs alle beschikbare posities.
In de ons omringende lucht van 1 bar bij 20°C botst elk molecuul een onvoorstelbare 2 miljard keer per seconde met een ander molecuul. Maar 1 mol lucht (is slechts 29 gram) bevat al 6 × 10²³ moleculen, dus het aantal botsingen in een miniem volume is al astronomisch groot.
Het voorbeeld met 25 moleculen betreft in het reële geval van een ijsklontje in een glas water ca 6 × 10²⁴ moleculen, en dus zijn er een astronomisch aantal beschikbare posities.

Entropie is het gevolg van de onzichtbare continue verspreidingsdrang van atomen en moleculen en vormt de brug naar de macroscopische verschijnselen die wij ervaren.
Bedenk dat als we van het beschouwde water/ijs systeem de massa of temperatuur zouden bepalen tijdens het smeltproces, we continu dezelfde waarden zullen vinden. Hieruit kunnen we niet concluderen wat er in dit systeem gebeurt.

Boltzmann vond uit de voorgaande statistische beschouwing als verband tussen entropie en de moleculaire realiseringsmogelijkheden het volgende:

S = k × ln W

S = de entropie
k = de constante van Boltzmann (1,38×10^-23 J/K)
ln = de natuurlijke logaritme (grondtal e)
W = aantal niet te onderscheiden realiseringsmogelijkheden (posities)

De entropie van het systeem is toegenomen door opname van warmte als energie.

Als water afkoelt tot ijs neemt de entropie dus af, dit lijkt in tegenspraak met het feit dat bij een spontaan natuurlijk proces de entropie toe moet nemen. Maar het water/ijs systeem is hier niet een gesloten systeem, er wordt warmte uitgewisseld met een ander systeem, zijn directe omgeving.

Bij bevriezen neemt de entropie van die omgeving meer toe dan dat de entropie van het water/ijs daalt. Dus vormen het water/ijs systeem plus zijn omgeving (systeem 2) waarmee warmte wordt uitgewisseld het gesloten systeem.
Als je niet goed inziet wat de grenzen van het gesloten systeem zijn rol je in de valkuilen van de pseudo tweede hoofdwet verhaaltjes.

Entropie, energie en temperatuur

We gaan nog even verder in op de betekenis van W. Beschouw onderstaand gesloten systeem met daarin systeem 1 (100 rood) in systeem 2 (800 wit). Het is een vaste stof waarin de atomen niet van plaats veranderen, maar wel continu energie met elkaar uitwisselen.

De rode atomen dragen (warmte)energie, ze trillen incoherent en beziten elk evenveel energie. De witte atomen bezitten nul energie, maar we weten dat de trillende atomen energie aan elkaar kunnen overgeven door onderlinge botsingen. In dat geval wordt een naburig wit atoom rood en het oorspronkelijke rode zal dan wit moeten worden met energie nul, en dan is weer voldaan aan de eerste hoofdwet oftewel behoud van energie.

We hebben dus op elk tijdstip 100 rode en 800 witte atomen. De W van Boltzmann is nu het aantal verschillende patronen dat gemaakt kan worden zonder dat we de veranderingen kunnen zien, ook al meten we bijvoorbeeld temperatuur of druk.

Bovenstaande systeem 1 configuratie van rode moleculen is één enkele mogelijkheid die door verschuiven van moleculen binnen systeem 1 niet verandert, alles blijft rood. W is dan 1, en de entropie is nul omdat ln1 = 0. Systeem 1 is hier een perfect compacte verzameling van energie.

Als een rood molecuul zijn energie door geeft naar de witte zullen we dit merken, de temperatuur van systeem 1 zal gezakt zijn en van systeem 2 gestegen vanaf nul Kelvin.
Maar nu is één van de 100 moleculen wit geworden, en we kunnen niet weten welke van de 100 het betreft. W van systeem 1 is dan 100 en de entropie = k × ln 100 = 4,61 × k

Als er nu nog een rode zijn energie afstaat aan een witte wordt W 100 × 99/2 is 4950. De entropie neemt toe tot 8,51 × k

We weten dat de temperatuur van systeem 2 hierdoor is toegenomen, maar ook de entropie hiervan is toegenomen. Oorspronkelijk was de entropie hier nul, het eerste rode molecuul kon op 800 posities terecht. De entropie is dan k × ln 800 = 6,68 × k.
Met het tweede rode molecuul werd W = 800 × 799/2 = 319600 en de entropie 12,67 × k.

De entropie van systeem 2 stijgt dus sneller dan die van systeem 1, dit omdat systeem 2 groter is. Als er nu steeds weer een rood molecuul uit systeem 1 dooft, zien we grafisch het volgende.

De entropie van systeem 1 neemt geleidelijk toe tot een maximum en daalt daarna , systeem 2 neemt steeds toe omdat ze nog voldoende posities vrij heeft (700). Maar let nu op de totale entropie van 1 en 2.
De maximale totale entropie van de twee systemen wordt bereikt bij 89 rode moleculen in systeem 2, dit is uiteraard het punt waarbij de verhouding rood/wit in beide systemen gelijk is, 89/800=0,11 en 11/100=0,11. Alle botsingen nadat dit punt bereikt is veranderen de verhoudingen niet meer, de entropie blijft maximaal met 89 rood.

Maar kijk eens, dit is ook het punt waar de temperatuur van beide systemen gelijk is geworden, er is thermisch evenwicht. Dat hadden we geconstateerd bij de beschouwing van het blok ijzer.

We hebben dus de link tussen entropie, energie en temperatuur gevonden:

Energie tendeert naar verspreiding en verplaatst zich van hoge naar lage temperatuur omdat de entropie dan kan toenemen en deze streeft naar een maximum.
Nu weten we waarom:

Energie zich verplaatst van hoge naar lagere temperatuur
Energie tendeert naar verspreiding
Systemen schijnen te streven naar het laagste energie niveau

Dan hebben we nog belangrijke verschillen gezien tussen temperatuur en energie. Temperatuur is een intensieve grootheid, we meten een waarde niet afhangt van de grootte of hoeveelheid materie in het systeem. Energie daarintegen is een extensieve grootheid, de waarde hangt altijd af van de hoeveelheid materie in het systeem.

Denk hier nog eens over na m.b.t. het 'meten' van global warming. Men meet slechts de plaatselijke intensieve temperatuur, maar dus zeker geen energie. Daarvoor moeten de samenstelling (vochtigheid), druk en soortelijke warmte bekend zijn. En dan welk volume moet je gebruiken, m.a.w. wat is het systeem dat bij de temperatuur hoort? Hoe groot is het volume rond het meetpunt waarin de gemeten temperatuur geldig is? Een onmogelijke opgave.

Dit is het einde van deel 1, in deel 2 duiken we eerst in de historie van de tweede hoofdwet.

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: energie, fysica, temperatuur, thermodynamica

Een uitleg van de radiative forcing

Posted on: March 16, 2010

stuur dit door

Physorg meent ons te kunnen verrijken met een verhandeling over het IPCC AR4 stuk over 'radiative forcing' (de stralings-onbalans die AGW veroorzaakt), om de 'settled science' van de IPCC nog eens onder de aandacht te brengen in deze moelilijke tijden.
Laten we eens kijken hoe stevig dit verhaal eigenlijk is:

When people talk about global warming or the greenhouse effect, the main underlying scientific concept that describes the process is radiative forcing. And despite all the recent controversy over leaked emails and charges of poorly sourced references in the last Intergovernmental Panel on Climate Change report, the basic concept of radiative forcing is one on which scientists -- whatever their views on global warming or the IPCC -- all seem to agree. Disagreements come into play in determining the actual value of that number.

Dit komt er dus op neer dat men durft te stellen dat zowel voor- als tegenstanders het eens zijn over het bestaan van radiative forcing doch niet over de grootte ervan.

The concept of radiative forcing is fairly straightforward. Energy is constantly flowing into the atmosphere in the form of sunlight that always shines on half of the Earth’s surface. Some of this sunlight (about 30 percent) is reflected back to space and the rest is absorbed by the planet. And like any warm object sitting in cold surroundings -- and space is a very cold place -- some energy is always radiating back out into space as invisible infrared light. Subtract the energy flowing out from the energy flowing in, and if the number is anything other than zero, there has to be some warming (or cooling, if the number is negative) going on.

Cruciaal is dit "like any warm object sitting in cold surroundings some energy is always radiating back out into space". Men geeft hier dus wel aan dat warmte ook al betreft het straling zich van hoge naar lage temperatuur zal begeven, overeenkomstig wat de tweede hoofdwet van de thermodynamica voor schrijft. Des te merkwaardiger dat hun uitleg van het broeikaseffect wel strijdig is met de tweede hoofdwet.

Het 'some energy' is wat er niet mogelijk is, het kan niet zo zijn dat een deel van de straling de natuurwetten volgt en een ander deel niet.
Alle energie die de aarde verlaat doet dit in de vorm van straling, punt uit. Aangezien het heelal een vacuum is kan er geen energie via geleiding (door moleculen) naar buiten ontsnappen.

De foutieve vermelding van 'some energy' is natuurlijk nodig om de broeikashypothese te kunnen laten werken.

Indien er minder energie uitgestraald wordt dan er in komt moet er ergens opwarming optreden lezen we. Heel goed, maar wat er niet bij staat is dat waarschijnlijk meer dan 99% van deze warmte-energie in de oceaan wordt opgeslagen.

It’s as if you have a kettle full of water, which is at room temperature. That means everything is at equilibrium, and nothing will change except as small random variations. But light a fire under that kettle, and suddenly there will be more energy flowing into that water than radiating out, and the water is going to start getting hotter.

Een vreemde en incorrecte analogie. Dit is de omschrijving van een toename van zonne-energie die de oceaan opwarmt en voor meer verdamping zorgt, en komt niet overeen met de processen in de atmosfeer die hier mee vergeleken zouden moeten worden.

Als tekortkomingen kunnen we o.a. noemen:
- vuur is niet alleen straling maar natuurlijk ook thermische warmte
- er vindt hier extra verdamping plaats (inclusief extra latente warmte) en daarom zal de stralingsbalans sowieso nooit kloppen, ook al zouden we met puur straling verwarmen.
- het water slaat de energie thermisch en blijvend op, en dit heeft helemaal niets te maken met positieve forcings van voornamelijk broeikasgas dat straling opneemt en volgens de broeikashypothese binnen een femtoseconde weer uit straalt.
- als het vuur uit (zon weer normaal) is zal de oude situatie herstellen, geen forcing meer.

In short, radiative forcing is a direct measure of the amount that the Earth’s energy budget is out of balance.

Dit is onzinnig, wat men hier denkt te concluderen is in ieder geval niet uit het voorgaande af te leiden.
Men stelt dat radiative forcing een maat is voor de hoeveelheid energie waarmee de aarde uit balans is, maar nogmaals een energieverschil zal voor het grootste deel in de oceaan opgeslagen zijn.
Voor wat de atmosfeer betreft zal deze moeten voldoen aan de wetten van Kirchoff (Uitgebreide Engelse versie) en Stefan-Boltzmann, en daarom zal de stralingsenergie naar beneden gelijk moeten zijn aan de stralingsenergie naar boven en is het onmogelijk dat er een onbalans hiertussen is.

Het is daarentegen juist wel mogelijk dat er onbalans is tussen zonnestraling in en IR-straling uit. We lezen namelijk terecht bij Wikipedia dat Kirchoff's wet niet op gaat als de golflengte van invallende en uittredende straling ver uit elkaar ligt dus i.g.v. het spectrum van zonlicht en infrarood. Dus is het vanuit deze wet niet correct om te stellen dat er evenwicht moet zijn tussen invallend zonlicht en uitstraling naar het heelal, en dit is nu juist een fundament van de broeikashypothese.

De invallende meer energetische zonnestraling moet qua absorptie eerder voldoen aan de wet van Lambert-Beer, waarbij echte excitatie van elektronen kan plaats vinden. Dus hebben we in werkelijkheid te maken met een complex stralingsprobleem omdat de wetten voor invallende zonnestraling en die voor IR-straling verschillend zijn. Dit willen de alarmisten ten koste van alles vermijden dus blijven zij doorgaan met de versimpelde stralingsoplossing om dit te verdoezelen.

For the Earth’s climate system, it turns out that the level where this imbalance can most meaningfully be measured is the boundary between the troposphere (the lowest level of the atmosphere) and the stratosphere (the very thin upper layer). For all practical purposes, where weather and climate are concerned, this boundary marks the top of the atmosphere.

Dit punt op ca. 10 km hoogte is waar de stralingsbalans van de atmosfeer op betrokken moet worden. En hier voorspellen de modellen dan ook een zogenaamde 'hotspot', maar helaas voor de broeikas gelovigen deze hotspot is er niet en daarmee is het broeikaseffect al gefalsifieerd.

En dit is dan het beruchte (verbeterde) overzicht van de forcings. Merk op dat de onzekerheden het grootst zijn aan de kant van de negatieve forcings (blauw). Het IPCC weet van deze forcings te weinig van af en dit betreft voornamelijk het effect van wolken. De onzekerheden bij de negatieve forcings zijn zo groot dat deze de totale forcing met tweederde kunnen reduceren, en de vraag is of de onzekerheden niet nog groter zijn.

Kijk maar in de linker kolom, het IPCC geeft alleen 'high' kennisniveau aan voor wat betreft de broeikasgassen. De kennis van de overige factoren is allemaal laag, dus erg onzeker. Dit weerhoudt de klimatologen er echter niet van om ons een settled science voor te spiegelen, en de onzekere feedbacks niet te onderzoeken maar gewoon te negeren.

Daarnaast zien we dat waterdamp (het grootste broeikasgas) er niet in voor komt. Om te voorkomen dat dit zichtbaar wordt gemaakt heeft het IPCC de grafiek dusdanig opgezet dat het de verschillen betreft vanaf het jaar 1750, en zo hoeft niemand te zien hoe enorm het effect van waterdamp is. Zo gaat men er dus ook gemakshalve maar van uit gaat dat de waterdampconcentratie sinds 1750 onveranderd is, en dit is dus duidelijk fout gebleken (zie hier onderaan) want we zien een overduidelijke dalende trend.
We kunnen concluderen dat gezien de correctie die kan optreden door de onzekerheden en het negeren van de waterdampvariatie de totale forcing net zo makkelijk op nul kan uitkomen.

While the concept is simple, the analysis required to figure out the actual value of this number for the Earth right now is much more complicated and difficult. Many different factors have an effect on this balancing act, and each has its own level of uncertainty and its own difficulties in being precisely measured. And the individual contributions to radiative forcing cannot simply be added together to get the total, because some of the factors overlap — for example, some different greenhouse gases absorb and emit at the same infrared wavelengths of radiation, so their combined warming effect is less than the sum of their individual effects.

Thus radiative forcing, measured in watts per square meter of surface, is a direct measure of the impact that recent human activities — including not just greenhouse gases added to the air, but also the impact of deforestation, which changes the reflectivity of the surface — are having on changing the planet’s climate. However, this number also includes any natural effects that may also have changed during that time, such as changes in the sun’s output (which has produced a slight warming effect) and particles spewed into the atmosphere from volcanoes (which generally produce a very short-lived cooling effect, or negative forcing).

Hier wordt beweerd dat de natuurlijke factoren ingecalculeerd zijn maar gezien de onzekerheden is hiervan geen sprake, bovendien is de waterdampvariatie genegeerd en de neveneffecten van variatie in zonnestraling en kosmische straling zijn ook genegeerd.

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: IPCC, broeikaseffect, forcings, fysica, straling, thermodynamica

Een simpele uitleg van het broeikaseffect is niet zinvol

Posted on: March 02, 2010

stuur dit door

Sinds kort meent een wakkere krant een aantal pagina's met 'groene informatie' te moeten vullen. Onlangs werd hier het broeikaseffect uitgelegd door Dr. Ir. Saul M. Lemkowitz van TU Delft.
We weten natuurlijk niet in hoeverre het volgende de exacte bewoordingen van Lemkowitz zijn, maar het komt wel overeen met wat we vaker als simpele uitleg van het broeikaseffect tegen komen dus laten we eens kijken hoe een dergelijke uitleg voor leken uit de bus komt ten opzichte van de fysische werkelijkheid, en welke valkuilen we tegen komen.

"De planeet aarde absorbeert energie van de zon, waardoor de aarde opwarmt. De aarde straalt energie terug naar de ruimte waardoor de aarde af koelt.
Over het algemeen bestaat er een energie-evenwicht tussen de zon en de aarde. Hierdoor blijft de gemiddelde temperatuur op aarde ruwweg constant."

Dit is een simpele voorstelling om een mooi energie-evenwicht te kunnen conluderen, maar staat ver van de werkelijkheid. De aarde ontvangt op elk moment slechts energie van de zon op de helft die naar de zon gekeerd is, maar zal continu energie afstaan over het totale aardoppervlak zowel dag als nacht. Op elke plek en moment op aarde is er een enorme diversiteit en verschil tussen in en uitgaande energie.
De hoeveelheid energie die de aarde op enig moment per oppervlak van de zon ontvangt is niet uniform omdat de aarde rond is. Tussen de evenaar en keerkringen is er een punt waar het 12 uur is en maximaal en van hieraf afnemend in alle andere richtingen.

Indien de aarde een plat vlak was zou elk punt even veel straling ontvangen, in werkelijkheid wordt de straling verdeeld over het boloppervlak van 4 ? R², en ontvangt per m² gemiddeld een kwart van de loodrechte stralingshoeveelheid.

Boven dit punt zal 1368 watt/m² binnen komen (aan de top van de atmosfeer) en afnemen in alle richtingen tot 0, en gemiddeld zal het 342 watt/m² bedragen. Met dit gemiddelde worden simpel de berekeningen gedaan, maar de werkelijkheid is dus veel complexer.
De plaatselijk ontvangen energie wordt al dan niet door wolken gereflecteerd / geabsorbeerd en verder naar beneden afhankelijk van het soort oppervlak (water, ijs, sneeuw, bodemsoort, vegetatie enz.) in verschillende mate geabsorbeerd, uitgestraald (IR) of direct gereflecteerd en maakt de plaatselijk uitgestraalde energie nog verder divers.

Vanwege deze redenen kan er nooit een energie-evenwicht bestaan, maar hoogstens een dynamisch evenwicht (er bestaat alleen evenwicht voor wat straling betreft).
Maar we zijn er nog niet want datgene wat een evenwicht totaal onmogelijk maakt en veruit de grootste invloed heeft op het weer en klimaat is wat we in overvloed op aarde hebben, namelijk water. Naast het feit dat water unieke eigenschappen heeft hebben we het op aarde in alle drie verschillende fasen; vast, vloeibaar en gasvormig.

De oceanen die 71% van het aardoppervlak beslaan maken gehakt van het simpele in en uitgaand energie-evenwicht. Het wateroppervlak reflecteert namelijk slechts 3% van de invallende straling en de overige 97% kan tot 100 meter diep doordringen en deze energie wordt door de inmense oceaan opgeslagen (warmte) en naar believen afgestaan (sommige stromingscycli duren meer dan 1000 jaar) en zo is de oceaan een gigantische energie-buffer. Er kan dus een substantieel deel van de inkomende energie voor kortere tijd of tot honderden jaren opgeslagen worden door de oceaan, en daarom kan er nooit gesteld worden dat per dag-cyclus of jaar evenveel energie de dampkring uit gaat dan er binnen komt. Het is gewoon niet bekend.

Aan het oceaanoppervlak hebben we natuurlijk de waterverdamping, deze verdamping waarbij warmte naar de hogere luchtlagen wordt getransporteerd om uit te stralen naar het heelal is het belangrijkste proces voor de energie afvoer van de aarde. Maar dit proces staat op zichzelf en is niet direct te koppelen aan de invallende energie. het is o.a. afhankelijk van temperatuur, vochtigheid, verdampingssnelheid, latente warmte, convectie, condensatie en wolkenvorming, en de kennis van dit proces kent behoorlijke fysische hiaten.
Dus daar waar het voor het vaste (onbewolkte) aardoppervlak wellicht aannemelijk is om te stellen dat er per dag-cyclus evenveel in als uitgestraald wordt, is dit voor het oceaan-oppervlak en de totale aarde dus helemaal niet zo. De oceaan buffert energie en laat de temperatuur van de atmosfeer variëren.

"We kunnen over lange tijdsperioden natuurlijke veranderingen optreden, zoals veranderingen in de baan van de aarde rond de zon, die leiden tot periodieke klimaatveranderingen, zoals het ontstaan en het verdwijnen van ijstijden.
De energie die de aarde absorbeert van de zon bestaat grotendeels uit licht. De gassen en dampen van de atmosfeer random de aarde laten dit licht door. Het licht dat door de aarde wordt geabsorbeerd warmt de aarde op. De opgewarmde aarde straalt energie terug naar de ruimte in de vorm van warmtestraling en niet als licht."

Ten eerste snap ik nooit waarom de lezer in geval van het beschrijven van een stralingsbalans zo vaak verward moet worden door de termen 'licht' en 'warmtestraling' alsof het twee verschillende verschijnselen zijn. We hebben het hier dus over één en dezelfde elektromagnetische straling, slechts de golflengte is verschillend (volg de link voor uitleg).

Dan lezen we nog dat de energie die de aarde absorbeert voornamelijk zichtbaar licht is, maar dit is niet waar. In werkelijkheid vormt zichtbaar licht slechts 43% van de straling die we ontvangen.
Dat zichtbaar licht bijna volledig wordt doorgelaten klopt, mits er geen bewolking is. Maar als we de overige 57% meenemen wordt het verhaal heel anders, kijk maar eens hier onder.

Links in de bovenste grafiek is het inkomend spectrum van de zon. Als we uiterst links beginnen zien we dat hier de golflengtes liggen van UV-straling en deze wordt voor het grootste deel zoals we zien (gelukkig) wel bij binnenkomst geabsorbeerd (de tweede grafiek er onder laat 100% opname zien door Ozon voor dit eerste traject).

Dan zien we zichtbaar licht verder naar rechts (visible) en daarna komen we al in het infrarood terecht, 49% van de inkomende zonnestraling ligt al in het IR gebied. En hier zijn diverse pieken te zien waar het inkomende IR door de atmosfeer wordt geabsorbeerd. Dit gebeurt voornamelijk door water. Maar kijk eens bij 3 en 4 µm, jawel de inkomende straling wordt ook geabsorbeerd door CO₂ en dat betekent dus dat CO₂ er ook voor zorgt dat er minder stralingswarmte op het aardoppervlak terecht komt.

Nu blijkt dus dat als je aan een leek het broeikaseffect wilt verkopen je een hoop lastige vragen kunt omzeilen door alleen het zichtbaare licht te bespreken dat minder dan de helft van de energiestroom omvat. En waarom lezen we verder niets over wat er op het oceaan-oppervlak gebeurt welke 71% van het aardoppervlak beslaat en veel belangrijker is voor de energiebalans? (lees hier)

Concluderend zien we dat het gedrag van 57% van de straling en 71% van het oppervlak onbesproken blijft bij een dergelijke uitleg, terwijl wat er zich in de oceaan afspeelt juist cruciaal is. (meer hier)

"Hoewel alle gassen en dampen in de atmosfeer licht doorlaten, laat een aantal, waaronder waterdamp, kooldioxide en methaan, warmtestraling niet door. Zij houden die warmte vast. Daardoor functioneren ze als een soort deken om de aarde en veroorzaken ze een 'broeikaseffect' dat leidt tot een temperatuurverhoging van de aarde. Zonder dit natuurlijke broeikaseffect zou de temperatuur van de aarde ca. 33 graden Celsius lager zijn waardoor het oppervlak van de aarde grotendeels bevroren zou zijn. Er zou dan geen vloeibaar water zijn en daardoor ook geen leven. Het natuurlijke broeikaseffect is dus noodzakelijk voor het huidige leven op de aarde."

Het zogenaamde 'warmte vast houden' is een vaste term die in bijna elke broeikashypothese omschrijving voor komt. Maar dit is natuurlijk onzin, als broeikasgassen warmte vast houden is er niets aan de hand want dan merk je er ook niets van. Wat er gebeurt is dat de gassen energie (tijdelijk) opnemen en weer af staan, dus niets anders dan een doorgeefluik, en we blijven dezelfde hoeveelheid energie behouden.
Het is ongeveer hetzelfde als wat er daarvoor al gebeurd is, het aardoppervlak neemt energie op van de zon en staat het weer af. Dus het zogenaamde 'warmte vast houden' levert geen broeikaseffect op.

Als je het over echt warmte vast houden wil hebben dan betreft dit de hydrologische cyclus, de oceaan warmtebuffer en waterverdaming.
De fout die gemaakt wordt is namelijk dat warmte energie in transitie is, je kunt warmte niet vast houden. Warmte kan wel worden opgenomen en de energie van een systeem verhogen, en energie is geen warmte.

Het tweede item is de beroemde analogie van het dekentje om het broeikaseffect te verklaren. Dat is ook een vreemde vergelijking, want we hebben het toch over warmtestraling zoals de schrijver zelf zegt en niet over geleiding of convectie. Dus stel je voor dat je onder je deken in bed ligt, maar dan wel dusdanig dat je deken door een constructie pakweg 30 centimeter boven je zweeft en het dus rondom je bed verder open is. Op deze manier zal de deken niet veel helpen om warm te blijven denk ik, alhoewel je lichaam nog steeds warmte uitstraalt. Onder een deken blijf je warm door geleiding en convectie te belemmeren, straling gaat er dwars door heen. (wel eens opsporing van mensen gezien met een IR camera, gaat prima ondanks dat ze kleding aan hebben). Ook een deken levert geen broeikaseffect op.

Dus vinden we in deze uitleg voor leken geen bestaan van een broeikaseffect, alhoewel de meeste lezers het voor zoete koek zullen slikken.

Laten we even een uitstapje buiten het artikel maken en er van uit gaan dat enkelen wellicht op internet nog eens verder gaan zoeken, en wat zij veelal zullen vinden is een plaatje als het volgende en dit is zowaar een officieel IPCC plaatje!

Duidelijk toch, lees even mee 'CO₂ absorbeert IR-straling en straalt het weer uit naar beneden en verwarmt daar opnieuw het aardoppervlak'??? En zoals te zien en te lezen is gaat dit zelfs zo door tot in het oneindige. Wauw het IPCC denkt het perpetuum mobile uitgevonden te hebben, nee zelfs nog beter. Er gaat geen energie verloren, maar er wordt zelfs energie gewonnen uit het niets. Pomp voortaan uw oven vol met CO₂ en het energiegebruik zakt zienderogen naar beneden.
Wat een ongelooflijke waanzin is dit, hoe krijgen ze het in hun hoofd om iets dergelijks te publiceren

Een ieder die een beetje thermodynamica beheerst weet dat zowel de eerste als de tweede hoofdwet hier worden geschonden. Zelfs zonder deze kennis voelen we dit aan:

1 Een zekere hoeveelheid warmte(energie) kan niet tussen twee grenslagen heen en weer pendelen en daarbij telkens de temperatuur verhogen, niet één keer en zeker niet continu. Warmte die opgenomen is om ergens temperatuur te verhogen is dan uit het er tussen gelegen medium verdwenen.
2 Bovendien kan er geen warmtetransport plaats vinden van lage naar hoge temperatuur (zonder arbeid) en zal er dus nooit warmte van boven in de atmosfeer bij temperaturen ver onder nul terug het aardoppervlak bereiken.
3 Maar dat het IPCC het daarnaast nog presteert om te beweren dat zelfs extra warmte wordt gegenereerd door hun fantasieprocessen en dus gewoon de wet van behoud van energie niet schijnt te kennen is absurd.

Dat we hier te maken hebben met omzettingen van straling in warmte en vice versa maakt niet uit. Dit argument wordt vaak door alarmisten gebruikt, maar we laten ons niet foppen, de wetten van de thermodynamica gelden voor alle vormen van warmte(transport). Zij werken al zo vanaf de oerknal toen het heelal praktisch alleen maar uit straling bestond.
En indien je wilt vast houden aan een visie dat straling zich rondom verpreid en een gedeelte toch terug naar de aarde straalt, goed maar dan zal het volgens de tweede hoofdwet het geheel van heen en terug stralen een reversibel proces moeten zijn. En dat wil zeggen dat er netto geen warmte bij vrij kan komen. Zie ook mathematische methode sluit blijvende global warming uit.

De broeikasuitleg voor het grote publiek is zo kunnen we constateren een compleet fiasco met misleidende en verkeerde informatie, en strijdig met de natuurwetten.
Degenen die meer geïnformeerd zijn weten dat er meer speelt op een dieper niveau en dan hebben we het met name over de stralingsprocessen en komen we op absorptiespectra, rek- en buigvibratie, bandverbreding, verzadiging, re-emissie, fotonen die de weg niet weten etc. Maar de conclusie over de basis die gegeven wordt doet daar niets aan af.

Nu moet ik toch even kort wat dieper op die stralingsaspecten ingaan. De IR absorptie door CO₂ is geen absorptie van een foton die een elektron aanslaat (excitatie), dit gebeurt alleen door de meer energierijke straling van zichtbaar licht en hogere frequenties.
De langgolvige IR straling wordt geabsorbeerd in de bindingsenergie tussen de atomen in het CO₂ molecuul, en verhogen zo de kinetische energie resulterend in meetbare warmte.

In vrijwel alle gevallen zal deze energie echter binnen een fractie van een seconde worden doorgegeven aan de omringende moleculen in de atmosfeer Stikstof en Zuurstof. Dit is begrijpelijk als je weet dat elk molecuul bijna 10 miljard keer per seconde met een ander molecuul botst (bij 1 bar en 20 graden).
Dus is de conclusie dat het CO₂ molecuul de kans niet krijgt om de opgenomen energie weer af te geven als straling, dus valt er niets terug te stralen zoals in het IPCC plaatje wordt weergegeven. Het beschreven 're-emitted' in het plaatje bestaat niet.
En dit gegeven betekent dat het broeikaseffect zoals het IPCC ons wijs wil maken niet kan bestaan.

En er is nog iets m.b.t. de straling van de atmosfeer die zoals ik eerder stelde wel in evenwicht moet zijn (volgens de wet van Stefan-Boltzmann). Als de temperatuur van de atmosfeer zou stijgen door CO2 , dan betekent dit namelijk dat deze warmere atmosfeer ook meer straling moet afgegeven aan de ruimte (E=?T⁴). Dus krijgen we dan kortweg: CO2 betekent meer energie uitstralen bij dezelfde energie input van de zon, hetgeen strijdig is met de wet van behoud van energie. Dus ook via deze weg zien we nogmaals dat het broeikaseffect niet klopt.

"Door steeds meer ontbossing, meer landbouw en door het grootschalige verbranden van fossiele brandstoffen stijgt de concentratie van broeikasgassen, zoals kooldioxide en methaan heel snel. De concentraties van deze gassen zijn nu veel hoger dan in de laatste 600.000 jaar. Hierdoor wordt het natuurlijke broeikaseffect versterkt, waardoor de aarde wat extra opwarmt."

Waarom niet verder terug kijken dan 600.000 jaar, kijk hier naar de CO₂ concentratie verder in het verleden.

"Daardoor worden de zeeen iets warmer, waardoor meer water verdampt, waardoor de concentratie van waterdamp in de atmosfeer wat toeneemt. Maar waterdamp is het sterkste van alle broeikasgassen. Daarom versterken de beschreven effecten elkaar. Het gevolg van dit alles is dat de temperatuur op aarde stijgt. Dit effect is tot nu toe nog niet groot; het is zelfs veel minder dan 1 %. Maar een temperatuurverhoging van slechts 1 % zou leiden tot een temperatuurstijging van ruwweg 3 graden Celsius, wat dramatische effecten zou hebben. De zeespiegel stijgt en het klimaat verandert."

Hier hebben we echt te maken met foutieve informatie. Een warmere atmosfeer kan de oceaan niet verwarmen, de oceaan verwarmt de atmosfeer en niet andersom. Zowel de thermische warmte van de atmosfeer als IR-straling worden volledig gebruikt in de grenslaag om water te verdampen!!! Toch komen we deze foute informatie iedere keer tegen, omdat global warming anders niet te verkopen is.

Wel zal er dus meer water aan het oceaanoppervlak verdampen, maar betekent dit ook automatisch dat de waterdampconcentratie in de totale atmosfeer toeneemt en voor versterking zorgt? Over de hydrologische cyclus is daarvoor te weinig bekend, dus deze stelling kan niet onderbouwd worden, maar als het wel zo is mag je ook meer wolken verwachten en die blokkeren zonlicht en kunnen dus een eventuele temperatuurstijging weer teniet doen.

Metingen op diverse hoogtes laten echter zien dat de waterdampconcentratie afneemt en dat gaat dus lijnrecht in tegen de hypothese dat waterdamp toeneemt door CO₂ verhoging en het effect versterkt.

We zien hier afnames tot 25%, dus de beweringen kloppen totaal niet. Integendeel, we zien vermindering van de waterdampconcentratie op alle hoogtes die het broeikaseffect door CO2 juist doen afnemen.

Een recente studie door o.a. alarmiste Susan Solomon noemt een waterdamp afname van 10% na 2000, en schrijft hier 25% minder opwarming aan toe. Tevens 'denkt men' dat tussen 1980 en 2000 waterdamp toenam en zorgde voor 30% van de opwarming die ten onrechte aan CO2 werd toegeschreven.

De laatste twee zinnen van het artikel wil ik dus maar laten voor wat het is.

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: AGW, IPCC, broeikaseffect, fysica, klimatologie, straling, temperatuur, thermodynamica

De falsifieerbaarheid van de Global Warming hypothese

Posted on: January 06, 2010

stuur dit door

We gaan eens kijken hoe het staat met de falsifieerbaarheid van de Global Warming hypothese.
Albert Einstein zei eens: 'Geen enkele hoeveelheid experimenten kan bewijzen dat ik volkomen gelijk heb, maar slechts één enkel experiment zou al kunnen bewijzen dat ik ongelijk heb'.
Een theorie kan talloze malen en jaren lang werkbaar en bruikbaar zijn en voor 100% 'geldig' lijken, maar kan uiteindelijk door één enkele ontdekking toch 'ongeldig' blijken.

Wetenschapsfilosoof Karl Popper stelde als criterium om wetenschap en pseudo-wetenschap te onderscheiden dat een theorie de mogelijkheid moet bezitten dat ze empirisch getoetst kan worden, ofwel zoals hij dat benoemde 'falsifieerbaar' moet zijn. Een theorie is pas wetenschappelijk als ze falsifieerbaar is, dat wil zeggen dat uit de theorie hypothesen kunnen worden afgeleid die voldoende nauwkeurig en controleerbaar zijn opdat de theorie weerlegd zou kunnen worden.
Een goed beschreven theorie zal daarom op zichzelf al dusdanig geformuleerd moeten zijn opdat ze tenminste een bruikbare hypothese bevat die een éénduidig resultaat kan toetsen.

Als een theorie door geen enkel denkbaar feit kan worden tegengesproken, met andere woorden alles verklaart (zoals de krachten van niet nader gespecificeerde hogere machten) dan is ze niet falsifieerbaar en bijgevolg niet wetenschappelijk. Het idee van falsificatie impliceert dat een hypothese interessanter is naarmate ze preciezer - en dus minder waarschijnlijk - is.
Een uitspraak zoals "het zal volgend jaar regenen" is triviaal, omdat de waarschijnlijkheid dat de uitspraak klopt zeer hoog is. Nemen we evenwel de uitspraak "dat het op een bepaald uur van een bepaalde dag van een bepaald jaar op een bepaalde plaats zal regenen", dan is de kans dat ze waar zal blijken te zijn veel kleiner.

Het toetsen van een theorie volgens de methode van Popper werkt als volgt:

Een theorie wordt getoetst aan de hand van een enkele uitspraak, de basiszin.

De basiszin kan in tegenspraak zijn met de theorie. Daarmee is die
basiszin een potentiële falsificator (Theorie: ‘Alle zwanen zijn wit’.
Potentiële falsificator: ‘Er is één zwarte zwaan’)
Wanneer de falsificator juist blijkt - 'Er is één zwarte zwaan' - is de theorie dus gefalsifieerd.

Een theorie is pas falsifieerbaar als ze de mogelijkheid bevat om haar te kunnen weerleggen. Als een theorie alles verklaart is ze niet falsifieerbaar en dus niet wetenschappelijk (pseudo-wetenschapen zijn dus o.a. bovennatuurlijke verschijnselen, parapsychologie, helderziendheid, buitenzintuiglijke waarnemingen, telekinese, telepathie, astrologie, tarotkaarten, homeopathie, intelligent design, UFOlogie en naar we zullen zien ook de Global Warming hypothese).
Het is ook niet toegestaan om een theorie nadat hij gefalsifieerd is aan te passen om hem weer geldig te maken, maar de theorie dient in dat geval verworpen te worden.

Einstein beschreef in zijn werken bijvoorbeeld zelf al duidelijk via welke methodes zijn theoriën te falsifiëren waren, en was een inspiratie voor Popper die een twintigtal jaren jonger was.

Richard Feynman stelde het simpel als volgt:
”In general, we look for a new law by the following process. First, we guess it. Then we compute the consequences of the guess to see what would be implied if this law that we guessed is right. Then we compare the result of the computation to nature, with experiment or experience; compare it directly with observation to see if it works. If it disagrees with experiment it is wrong. It’s that simple statement that is the key to science. It does not make any difference how beautiful your guess is. It does not make any difference how smart you are, who made the guess, or what his name is---if it disagrees with experiment (observation) it is wrong." - Dr. Richard Feynman, “The Character of Natural Law”, the MIT Press, 1965, p. 156.

Roger Penrose stelt in zijn boek 'The Emperor's New Mind' dat hij maar enkele fysische theorieën als 'excellent' beschouwd, de eis is dat deze een fenomenale nauwkeurigheid moeten hebben. In andere takken van wetenschap dan de fysica bestaan geen excellente theorieën.
Excellent zijn; de Euclidische meetkunde, de Statica, de Dynamica, de Elektromagnetische theorie van Maxwell, de Quantummechanica, beide Relativiteitstheorieën en de Quantumelektrodynamica.
De rest is slechts 'bruikbaar' of 'voorlopig'.

Voorbeelden van historische falsifiëring

1. Newton's Zwaartekracht

Isaac Newton formuleerde vanuit zijn ideën over Zwaartekracht de wetten waarmee hij de banen van de planeten rond de zon wist te berekenen (de Principia, 1687) aan de hand van de aantrekking tussen twee massa's. De aantrekkingskracht was te schrijven als F = G x (m1 x m2)/r, dus het produkt van beide massa's gedeeld door de afstand tussen beide maal de gravitatieonstante (bedenk dat dit voor elke massa geldt, dus ook b.v. uw toetsenbord en muis trekken elkaar aan).
Ruim tweehonderd jaren lang bleek dit te kloppen, maar naderhand bleek de baan van Mercurius iets af te wijken van de berekende waarden in de loop van de tijd.

In 1916 kwam Einstein met de Algemene Relativiteitstheorie. Hieruit volgt dat dat ruimte en tijd onder invloed van materie gekromd worden. In plaats van de slechts drie ruimtelijke dimensies die wij zintuiglijk waar kunnen nemen, blijken we in werkelijkheid te leven in een vierdimensionale ruimte-tijd.

Toepassing van deze theorie bleek de juiste baanbeschrijving voor Mercurius te geven, dus Einstein's theorie bleek meer 'geldig' te zijn dan die van Newton.
De wetten van Newton blijven op de beperkte massa's op aarde en snelheden t.o.v. die van licht overigens nog altijd goed te werken en zijn hierop dus nog steeds geldig maar op de schaal en snelheden in het Universum buiten onze aardbol blijkt de werkelijkheid anders te zijn dan we hier op aarde met onze zintuigen ervaren.

Let wel, Newton had zijn Principia terdege wiskundig onderbouwd en hiervoor zelfs de wiskundige Integraalrekening ontworpen, iets wat uiteindelijk noodzakelijk is gebleken om het verloop van veel natuurkundige processen te kunnen beschrijven.
Binnen het ervaringsframe op onze aardbol kan het werk van Newton niet als gefalsifieerd worden beschouwd, maar op universele schaal gaat hij mank.

2. De Flogiston theorie

In de zeventiende eeuw ontwikkelden onderzoekers de flogistontheorie om de verschijnselen van oxidatie (verbranding) te verklaren. Bij verbranding wordt een vlam waargenomen en zij veronderstelden dat hier de stof flogiston vrij kwam. Hoe meer flogiston een stof bevatte, des te gemakkelijker zou zij vlam vatten.
Gedurende de gehele achttiende eeuw heeft deze theorie de chemie beheerst en alle chemische reacties die met oxidatie en reductie te maken hebben, werden op deze manier in reactievergelijkingen beschreven.
Dit was natuurlijk de omgekeerde wereld: bij verbranding van een stof gaat er niet iets uit, maar er wordt juist iets opgenomen namelijk zuurstof, dit is vast te stellen doordat de verbrandde resten zwaarder zijn dan voorheen. De flogistonisten merkten later die gewichtstoename ook wel op, maar zij verklaarden dit toen door aan flogiston een negatief gewicht toe te kennen. Hier is te zien hoe men soms krampachtig een theorie in leven probeert te houden door er met onbewezen aannames aan te sleutelen, in principe was de theorie hier al gefalsifieerd.

Lavoisier in zijn lab getekend door zijn echtgenote

In het tweede deel van de achttiende eeuw toonde Lavoisier aan dat verbranding een reactie met zuurstof is dat hierbij wordt opgenomen, maar de flogiston theorie bleef desondanks tot het eerste deel van de negentiende eeuw aanhangers houden.
Maar het moge duidelijk zijn dat de flogistontheorie volkomen gefalsifieerd is.

3. De theorie van de Ether

Tot aan het begin van de twintigste eeuw werd het onzichtbare fluidum (a)ether gedacht zich overal en altijd te bevinden zowel op aarde als daarbuiten in het heelal. Volgens de geldende wetenschap kon een lege ruimte of vacuum niet bestaan, in een lege ruimte konden voorwerpen geen kracht op elkaar uitoefenen en licht van zon en sterren kon zich niet in een lege ruimte voort platen zonder een medium als drager. Het bestaan van atomen werd eerst als slechts een hulpmiddel gezien om dingen te kunnen verklaren (zoals voor de kinetische gastheorie), later werd het idee wel geaccepteerd maar dan als deeltjes bewegend door de ether. Lege ruimte tussen atomen was zo dacht men onbestaanbaar.

In 1887 toonde het Michelson & Morley experiment aan dat de snelheid van twee haaks op elkaar verstuurde lichtstralen niet in snelheid van elkaar verschilden bij voortplanting, terwijl die er door een tegenwerkende ether wel zou moeten zijn. In 1905 kwam het definitieve einde van de ether, Einsteins relativiteitstheorie (op basis van een altijd constante lichtsnelheid) werkte onafhankelijk van enig medium. Dit hield ook in dat de ether niet kon bestaan en de ethertheorie was hierbij gefalsifieerd.

Hoe Global Warming al talloze malen is gefalsifieerd

Hoe staat het nu met de falsifieerbaarheid van Global Warming. Bedenk eerst dat het amper een hypothese te noemen is, maar slechts een idee cq geloof vanuit enkele losse feiten. Als het een betrouwbare theorie zou zijn dan was er een complete wiskundige beschrijving zoals genoemde Principia en Relativiteitstheorie, met de uitwerkingen dusdanig omschreven dat we haar kunnen falsifieeren maar er is geen AGW theorie. Eigenlijk moeten we stellen (en eisen) dat dit na alle investeringen en de maatschappelijke gevolgen al lang zo had moeten zijn voordat allerlei dwaze maatregelen in gang werden gezet werden, maar ja politiek heeft niets van doen met wetenschap

Tientallen jaren onderzoek, tienduizenden werkzame onderzoekers en een twintigtal computermodellen die nog steeds moeten worden aangepast geven duidelijk het signaal dat men nog steeds niet weet wat er gaande is. Maar, 'the science is settled' wordt er beweerd. Waarom moet er dan steeds meer onderzocht worden, krijgen we steeds wisselende prognoses en zegt men nu dat het allemaal nog veel erger is dan de modellen voorspellen? De onderzoekers geven dan zelf aan dat de modellen niet kloppen, en is AGW daarmee al gefalsifieerd!

De bewering dat de klimaatwetenschap gesettled is, is juist de indicatie dat er onjuiste informatie gegeven wordt. De waarheid is namelijk dat wetenschap nooit vast staat. In dat geval zou er nooit verder onderzocht hoeven worden, maar de wetenschap zoekt juist altijd verder en zorgt zo voor de nodige controle en verifiëring van bestaande theorieën die daarna eventueel onjuist kunnen blijken en nieuwe theorieën in gebruik moeten worden genomen. Als dit proces er niet was geloofden we nu nog in de flogiston en de ether.
Vele wetenschappers zijn tot op dit moment bijvoorbeeld bezig om te proberen om de relativiteitstheorie te falsifiëren.

Uiteindelijk is het uitgangspunt in wetenschap dat geen enkele theorie 100% juist is, ze is slechts geldig totdat het tegendeel bewezen is (ofwel gefalsifieerd). Dit is de basis van wetenschap hoe vreemd dit ook voor velen mag lijken maar dit komt doordat het merendeel van de bevolking qua onderwijs in exacte vakken niet verder onderwijs geniet dan het stadium waarin wetten en formules via de boeken als vaststaand feit worden aangereikt en in het hoofd gestampt dienen te worden, waarmee ik niet wil zeggen dat deze wetten uiteindelijk voor het merendeel ook altijd juist zullen blijven.

Daarnaast worden we in de media plat gegooid met resultaten van talloze dwaze onderzoeken (van de uitwerkingen van pindakaas tot allerlei mogelijke oorzaken van ziektes) die onterecht wetenschappelijk genoemd worden, waarmee de indruk wordt gewekt dat bijna elk onderzoek correcte wetenschap is en de resultaten waar zullen zijn. Vaak komen de resultaten voort uit statistiek die aangeeft dat de kans hoger, lager of ..% is , hetgeen nutteloos is. Pas als er één resultaat uit komt met een absoluut 100% score na herhaaldelijk reproduceren is er een begin van enige zekerheid, alles lager dan dat is slechts bladvulling.

Maar bij een wetenschapper die hoort dat 'the science is settled' moeten de haren recht overeind gaan staan, hij weet dat dit niet mogelijk is. Daarom is het laakbaar dat zo vele van hen mee rijden op de AGW trein, het is een staaltje van volksverlakkerij. Het grote publiek die het wetenschappelijke proces niet kent wordt door wetenschappers een 'waarheid' op de mouw gespeld waarvan zij heel goed weten dat dit geen correcte voorstelling is, en dit wordt verspreid door onwetende media, politici, groene idealisten, publieke beroemdheden en ander profeten als Al Gore waarvan het merendeel het proces totaal niet kent alhoewel er vast en zeker enkele uitzonderingen zijn.

Laten we eens bekijken welke verschijnselen de AGW bedenkers hebben aangegeven opdat de Global Warming hypothese niet juist zal blijken te zijn, bijvoorbeeld bij welke temperatuurdaling en over welke tijdsduur is er geen sprake meer van AGW of nog beter bij welke afwijking van de gemeten temperaturen ten opzichte van de computermodellen en voorspellingen moet besloten worden om AGW te verwerpen. Het blijkt echter dat we geacht worden te geloven dat niets het bestaan van AGW kan ontkrachten (= pseudo-wetenschap).

Hoewel Global Warming toch opwarming betekent blijkt vreemd genoeg afkoeling door Global Warming bijvoorbeeld ook mogelijk te zijn. Als temperatuur maxima worden gemeten komt dit door Global Warming, als het minima betreft is het echter gewoon het weer? Uit dagelijkse media berichten blijkt bovendien dat een enorm scala onaangename veranderingen (al betreft dit niet eens direct het klimaat) toegeschreven kunnen worden aan Global Warming. Wetenschappelijk bewijs voor dergelijke beweringen wordt nooit gegeven, dus lijkt de uitwerking van AGW vooral veroorzaakt door hogere machten.

We proberen het anders, met welke argumenten kan een objectieve waarnemer de ongeldigheid aantonen van Global Warming.
Nee dit leidt ook nergens toe, er bestaat geen enkele wetenschappelijk publicatie waarin de Global Warming hypothese wordt afgeleid, noch fysisch en mathematisch omschreven en bewezen. Al wat er is zijn wat losse hypothesen, ideën en proefjes op laboratoriumschaal die geen samenhangend bewijs vormen. Voor de AGW aanhangers wel zo makkelijk want op deze manier wordt falsifiëring bemoeilijkt (een pseudo-wetenschappelijke tactiek), er bestaat niet eens een AGW theorie. Roepen dat 'the science is settled' heeft dus eigenlijk geen waarde want de science er niet eens is, al probeert men het publiek anders te doen geloven.

We kunnen echter zelf wel een aantal logische toetsingen doen aan de voorspellingen van Global Warming en zaken die volgens de kenners het gevolg daarvan zijn.

1
Het is opmerkelijk dat rond de eeuwwisseling de term Global Warming ingewisseld en gelijk gesteld werd met het begrip 'klimaatverandering', een natuurlijk variabel proces dat nagenoeg sinds het bestaan van de aarde werkzaam is. We komen net uit de Kleine Ijstijd, warme en donkere Middeleeuwen en warme Romeinse periode. Slechts 12.000 jaar geleden kwamen we uit een glaciaal met enkele graden lagere temperaturen en 34 miljoen jaar geleden was het net als 70% van de verstreken 4550 miljoen jaar 10 graden warmer dan nu.

Al deze omstandigheden en veranderingen van het klimaat hebben helemaal niets te maken met de term Global Warming en de hypothese kan ook totaal niets hiervan verklaren, maar de naamsverandering werd gemaakt om het signaal van de naderende dalende temperaturen te kunnen omzeilen (ik stel dat het begrip klimaatverandering hierbij verkracht is). Men heeft dus hiermee echter, zei het in woordgebruik de 'theorie' gewijzigd en het verschijsel dat Global Warming direct kan falsifiëren (tegenspreken), namelijk "afkoeling" opgenomen in een nieuwe theorie resulterend in een "alles is mogelijke pseudo-theorie" die dus nutteloos is.

De verandering van de omschrijving en de implicaties maakt de AGW hiermee direct volledig gefalsifieerd. Ook werd door de naamsverandering en de implicaties hiervan afkoeling gelijk gesteld aan opwarming! De thermodynamica zegt dat dit duidelijk een tegengesteld verschijnsel is.

2
Vervolgens kijken we naar de gebruikte computermodellen. Het is evident dat deze modellen de wiskundige beschrijving van de AGW theorie in eenduidige algoritmen moeten bevatten anders heeft het geen nut er aan te beginnen, maar hier gaat het meteen al fout want zoals gezegd het wiskundig bewijs is er niet. Bestaande klimaatmodellen worden daarom aangepast naar believen. De eerste resultaten waren natuurlijk bedroevend en vervolgens is men tot op heden bezig met een voortdurende trial and error methode waarbij de modellen continu worden aangepast om de werkelijkheid te benaderen (en tevens de werkelijkheid aan de modellen wordt aangepast door temperatuurmetingen te 'corrigeren').

Deze modellen en de werkwijze hebben dus totaal geen wetenschappelijke basis, de mislukte simulaties worden continu aangepast en zoals gezegd elke aanpassingen van een (model)theorie maakt hem gefalsifieerd. De trial and error methode is een proces dat continu falsifieerbaarheid tracht te ontlopen. Nochtans komen de modellen niet significant overeen met de werkelijkheid, laat staan dat ze de temperatuurfluctuaties na het laatste glaciaal kunnen verklaren.

Voordat men begon met modelleren was tevens al lang onomstotelijk vast komen te staan dat klimaatvoorspellingen net als het weer nooit betrouwbaar kunnen zijn vanwege de deterministische Chaos waaraan niet lineaire processen zoals die van de atmosfeer onderhevig zijn. Daarnaast zijn uiterst belangrijke klimaatbepalers zoals de oceanen, wolken(vorming) en zonnevariaties niet eens in de computerspeeltjes opgenomen. Waarom? De processen hierin worden lang niet volledig begrepen laat staan dat ze te modelleren zijn, want ook hier spelen Chaos en turbulentie een hoofdrol.

Een normaal mens zou het niet in zijn hoofd halen om met dergelijke incompetente computergewrochten voorspellingen te doen voor het jaar 2050, maar een degelijk gestudeerde klimaatwetenschapper staat voor niets!
Echter, deze model-methode met zijn AGW voorspellingen is aldus compleet gefalsifieerd.

3
De basis van het broeikaseffect dat AGW moet veroorzaaken is heel simpel vast gelegd, meer CO2 = hogere temperatuur en het is nagenoeg de enige factor die een rol speelt volgens het IPCC (90%). Dit wordt overduidelijk in de IPCC rapporten gesteld met grafische voorstellingen, elke ppm CO2 toename verhoogt de temperatuur versterkt door neveneffecten (feedbacks). De zon, oceanen en wolken spelen geen rol in temperatuurveranderingen volgens het IPCC (een ontwijking, omdat deze zaken ver buiten de mogelijkheden van de modellen liggen), vulkaanuitbarstingen mogen wel mee doen.

Houdt in de gaten dat bovenstaande de kern is van AGW, want diverse lieden proberen de boel nu te misleiden door te stellen dat er pauses in de opwarming mogelijk zijn van 10 of 20 jaar. Absoluut niet, de AGW hypothese staat dit niet toe alleen opwarming is mogelijk zolang de CO2 concentratie niet daalt.
De temperatuur is al sinds 1998 bezig met een dalende trend ondanks een gestage toename van CO2, dus AGW is gefalsifieerd.

4
Versnelde zeespiegelstijging wordt ook als vaststaand feit vermeld, hogere temperaturen zorgen voor thermische expansie van de oceanen en versneld afsmelten van ijs. Vele andere bekende oorzaken worden terzijde gelegd net als het feit dat de zeespiegel al 12.000 jaar stijgt.
Metingen laten echter zien dat de zeespiegel ondanks de al duizenden jaren lange stijging de laatste drie jaar juist niet meer toe neemt maar afvlakt. AGW gefalsifieerd.

Laten we nog even kort wat andere beweringen na lopen:
- de oceanen warmen op (gefalsifieerd)
- orkanen worden krachtiger en nemen toe (gefalsifieerd)
- ijs op Groenland smelt sneller (gefalsifieerd)
- ijs op Antarctica smelt sneller (gefalsifieerd)
- ijs op Noordpool smelt sneller (gefalsifieerd)
- oceanen worden zuur (niet met huidige kennis vast te stellen, gefalsifieerd)
- er is een hotspot op 10 km hoogte (is er niet, gefalsifieerd)
- de opwarming is ongeëvenaard (dit is onmogelijk na te gaan, gefalsifieerd)
- Global Warming is global (het warmt niet overal op, gefalsifieerd)
- het kan natter of droger worden (slechts één is toegestaan, gefalsifieerd)

Tja, en dan te bedenken dat wetenschappers als Einstein en Feynman terecht stellen dat één gefalsifieerd feit al het einde van een theorie betekent. Het moge duidelijk zijn dat zij die klimaatwetenschappers worden genoemd in werkelijkheid niet meer dan AGW gelovigen of profeten zijn, een echte wetenschapper had hier al lang afstand van genomen.

Dan schijnt er nog de beroemde consensus onder wetenschappers te bestaan. Uit het voorgaande mag blijken dat er geen consensus in de wetenschap hoort te bestaan, een theorie is slechts in gebruik totdat ze gefalsifieerd is. Als wetenschap vast staat is er geen aanleiding meer tot enig verder onderzoek, en geloofden we nu nog steeds dat de zon rond de aarde draait.
Consensus is een politieke doelstelling en dooddoener, het veelvuldig gebruik van de term geeft wel duidelijk aan wie een grote vinger in de AGW zwendel heeft.

links
pseudoscience
in praise of the sceptics
wikipedia

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: AGW, broeikaseffect, falsifieering, fysica, modellen

De Large Hadron Collider, zwarte gaten en de oerknal

Posted on: December 31, 2009

stuur dit door

Onlangs heeft de LHC de meest krachtige botsingen in een deeltjesversneller ooit opgeleverd. Uiteindelijk zal de energie nog vijftien maal hoger moeten worden opgevoerd en de intensiteit van de protonenbundels een miljoen keer om uit de restanten na botsingen tussen protonen het zogenaamde Higgs-boson te vinden.

Ik wil met betreking tot de LHC op twee punten in gaan die vaak in de dagelijkse media aandacht krijgen.

Ten eerste wordt er al enige tijd geschreven over het mogelijke ontstaan van een soort micro zwart gat door de botsingen in de LHC die de hele aarde gaat verzwelgen, er is zelfs een proces gevoerd tegen de opstart van de LHC.
In realiteit is het zo dat sommige deeltjes vanuit de kosmische straling met miljoenen malen hogere energie botsen met onze atmosfeer, en effectief is de botsingsenergie dan nog tientallen malen hoger dan die in de LHC. Dit betekent dat in de bovenste luchtlagen dus ook micro zwarte gaten gevormd moeten worden die de aarde al lang geleden verzwolgen zouden moeten hebben.

Micro zwarte gaten zullen echter als ze al gevormd worden in een miniscule fractie van een seconde verdampen en totaal verdwijnen onder het uitzenden van zogenaamde Hawking straling. De massa aan protonen in de LHC = 2.5 x 10^-14 gram zou bij vorming van een zwart gat verdampen in 10^-66 seconden, en dit houdt in dat het fysisch niet kan bestaan omdat dit kleiner is dan de elementaire Planck-tijd van 5 x 10^-44 s. Een korter tijdsbestek heeft geen fysische betekenis.
Zelfs een kosmisch zwart gat van 100 ton zal binnen een seconde verdampen.

Een micro zwart gat zou miljarden malen kleiner zijn dan een normaal proton, en atomen zijn nog eens 100.000 keer groter dan het proton. Het probleem is dat een micro zwart gat gewoon te klein en te licht is om zich te gedragen zoals de echte kosmische zwarte gaten.
Fysici hebben berekend dat in het theoretische geval dat Hawking straling niet plaats zou vinden, een micro zwart gat na 3 miljard jaar (dan is er lang geen leven meer mogelijk op aarde) tot maximaal de omvang van een voetbal zou kunnen groeien.

Een zwart gat ontstaat namelijk uit een grote ster die aan het eind van zijn leven al het fusiemateriaal heeft opgebruikt (totaan ijzer). Hij moet echter wel zwaar genoeg zijn om daarna een zwart gat te kunnen worden en dat betekent minimaal 5 maal zwaarder dan onze zon (de Chandrasekhar-limiet) die dus nooit een zwart gat zal worden (deze zal een 'witte dwerg' worden). Deze gigantische massa zal door zijn zwaartekracht ineen storten tot een oneindig klein volume waarbij alle atomen worden 'gekraakt'. Er ontstaat een zogenaamde singulariteit met een oneindige dichtheid, met dus navenante zwaartekracht waar zelfs licht niet aan kan ontsnappen. Als daarna geen nieuwe massa in het gat valt kan deze door Hawking straling lichter worden (dit duurt echter langer dan het heelal oud is), maar als nieuwe materie toe stroomt zal dit hem nog krachtiger maken.

Om een idee te geven hoe het kan dat stermaterie die eerst uit gewone atomen bestond tot zo'n kleine omvang kan ineenstorten moeten we het volgende beschouwen. De atomen in de materie die wij in alles om ons heen zien, en waarvan bijvoorbeeld het bureaublad waar u nu aan zit uit hard en ogenschijnlijk dicht materiaal bestaat is in werkelijkheid voor het merendeel gigantisch leeg.

Stel voor dat in het geval van het Waterstofatoom het proton de zon is, dan strekt de baan van het enkele elektron (dat 1800 keer kleiner is) zich uit tot tien miljard kilometer dat is ver voorbij de baan van Pluto. Alles daar tussen in alle drie dimensies is leeg. Een atoom is (als we deze als deeltje beschouwen) dus een gigantische leegte. Bij de vorming van een zwart gat kun je voorstellen dat al deze leegtes worden samengeperst tot slechts een fractie van wat het voorheen was.

Vanuit de Kwantummechanica weten we dat we in dit geval de atoom-materie vanaf hier beter voor kunnen stellen als niets anders dan stralingsgolven (energie, E=mc²), en is het louter energie dat in het zwarte gat tot een oneindig klein volume geperst wordt.

Dit is dus hoe een echt zwart gat ontstaat, resulterend in een gigantische massa in een miniem volume met een gigantische zwaartekracht. Een micro zwart gat zou nul omvang, nagenoeg nul massa en dus nul zwaartekracht hebben en is dus behalve de naamgeving in niets te vergelijken met kosmische zwarte gaten.

Ten tweede zie ik telkens weer dat wetenschapsjournalisten schrijven dat de LHC de oerknal gaat na bootsen. Dit is absolute onzin, de oerknal ontstond uit een singulariteit die in niets te vergelijken is met twee botsende protonen. Sterker nog, tijdens de oerknal bestonden er geen protonen, die werden later (hoewel binnen de eerste seconde) gevormd.

Het is zo dat de kennis die men opdoet met de LHC weer gebruikt kan worden in het onderzoek naar het ontstaan van het heelal, zoals wat voor deeltjes waren er in welke stadia en wat is donkere materie. Sinds enkele decennia is er veel meer samenwerking tussen deeljes- en astrofysica omdat het onderzoek van het kleine en het grote van elkaars kennis kunnen profiteren. Zodoende kunnen de resultaten van de LHC astrofysici vooruit helpen om de omstandigheden steeds verder terug in de tijd naar de Oerknal te ontrafelen, maar stellen dat de LHC de oerknal na bootst is media science die helaas veel mensen een verkeerd idee geeft.

Het Voornaamste doel van de LHC is dus het vinden van het Higgs-boson. Fysici hebben al decennia een Standaardmodel waar de tot nu toe ontdekte materie-deeltjes op logische wijze gegroepeerd zijn.

De bosonen zijn de krachtoverbrengende deeltjes voor drie van de vier universele krachten in het Universum; sterke kernkracht, zwakke kernkracht, elektromagnetische kracht.
Het Higgs-boson zou deeltjes massa moeten geven, en is nog niet aangetoond omdat het waarschijnlijk zelf een veel grotere massa heeft dan ander deeltjes en oudere deeltjesversnellers niet genoeg energie kunnen genereren om het te kunnen creëren. De LHC moet dit wel kunnen.

Daarnaast hoopt men meer te weten te komen over de aard van donkere materie die in het heelal aanwezig moet zijn om de baanbeweging van sterren in sterrenstelsels te kunnen verklaren.

Uiteindelijk blijven we dan nog steeds zitten met de vraag hoe het zit met de vierde universele kracht, de zwaartekracht. Het blijft onbekend wat de oorsprong van deze kracht is, en aangezien de relativiteitstheorie en kwantummechanica elkaar op dit punt bijten zal een verdere unificatie hier niet werken en zal een nieuw pad gezocht moeten worden (kandidaten zouden de Stringtheorie en M-theorie moeten zijn).

categorie: fysica, kosmos, media

Toekomst van het klimaat ligt in deterministische Chaos besloten

Posted on: October 19, 2009

stuur dit door

Zie hier een verslag en een aantal verhelderende uitspraken m.b.t. klimaatwetenschap door Prof. Dr. Begemann. Aan bod komt de Noordpool en drijfijs, het afschieten van ijsberen, landbouw 4000 jaar geleden binnen de poolcirkel en zeer belangrijk het niet vrijuit kunnen spreken van de werkzame wetenschappers.

Begemann zegt dus ook dat een klimaatspecialist niet bestaat, hij is fysicus.
Hij maakt hier naar mijn mening een elementair punt in de klimaathysterie. Veel zelfbenoemde klimaatspecialisten zijn afgestudeerd in een onvoldoend relevante studierichting, en vele hebben zelfs nooit enige studie in de natuurwetenschappen gevolgd en kunnen zodoende de onderliggende materie nimmer bevatten (Al Gore inclui).
Hun oordelen en bijdragen komen voort middels hun te beperkte vermogens om de benodigde wetenschappelijke materie te begrijpen. Aangezien zij de fysische kennis niet of onvoldoende bezitten zal het voor hen onmogelijk zijn de ontelbare mechanismen die bijdragen aan het klimaat op een juiste manier te interpreteren om aldus een juist oordeel te kunnen vormen m.b.t. de talloze aspecten die een rol spelen.
Aldus zullen zij de uitleg en visie van de groep waarvan zij deel uit maken als vaststaand feit moeten accepteren en is het deze groepsvisie die zij uit dragen, hier kan dus nooit een objectief beeld uit voort komen.

De natuurkunde is de moeder aller wetenschappen en deze is in zijn volle breedte nodig om de complexe processen die klimaat sturen te doorgronden.
Niet voor niets zegt Prof. Ian Plimer in zijn boek "Inzicht in het klimaat vereist een samensmelting van astronomie, zonnefysica, de geologie, geochronologie, geochemie, sedimentologie, tektoniek, paleontologie, paleocologie, glaciology, klimatologie, meteorologie, oceanografie, ecologie, archeologie en geschiedenis."

Maar ik kan vast stellen dat zelfs een zo breed georienteerde samensmelting die Plimer noemt niet in staat zal zijn een volledig antwoord omtrent de toekomst te geven, dit zal altijd een utopie blijven. De natuur is onlosmakelijk verbonden met het verschijnsel 'deterministische chaos' hetgeen betekent dat het in de natuur is ingebakken dat het toekomstig verloop van niet lineaire processen met de tijd onherroepelijk verder gaat afwijken van de berekende waarden. Het is de sterke afhankelijkheid van de beginvoorwaarden (die pricipieël niet vast gesteld kunnen worden), die zorgen voor een immer toenemende onbekende afwijking met het voort schrijden van de tijd.
Een echte wetenschappers heeft de kennis van deterministische Chaos mee gekregen tijdens zijn studie, dus elke 'klimaatspecialist' (of instituut) die prolongeert het weer over honderd jaar te gaan voorspellen is incapabel en kan niet serieus genomen worden.

Een grafische voorstelling in 3 dimensies van de beweging die een non-lineair systeem maakt rond de 'strange attractor'. Het is deze voorstelling die Lorenz als een vlinder noemde. Het is niet waar dat Lorenz de term vlindereffect bedacht en hiermee bedoelde dat een beweging van een vlindervleugel de atmosfeer kan verstoren en zo het weer kan beïnvloeden, dergelijke fluctuaties zullen namelijk snel dissiperen.
Wetenschapsjournalisten hebben de Lorenz vlinder verkeerd geïnterpreteerd en dit als metafoor voor de Chaostheorie naar het niveau voor het brede publiek als dusdanig gepubliceerd, en als men oppervlakkig van de theorie kennis neemt lijkt deze metafoor ook heel plausibel. Dit verkeerde beeld wordt echter in de meeste publicaties nu nog steeds als een oorzaak van Chaos beschreven.
Het is een klassiek voorbeeld hoe wetenschap door journalisten onjuist wordt voorgesteld en naar de media wordt verspreid, en na tientallen jaren (1963) nog steeds opgang maakt.

Denk aan bovenstaande onjuiste simplificatie en verstoring van wetenschap bij de wilde hypothesen uit het klimaatalarmistisch bolwerk, het is een gegeven dat het grote publiek wat wetenschap betreft snel te bedotten is en dit geldt evenzeer voor onze atechnische politici!

links:

Orde uit Chaos 'Een op het oog te verwaarlozen verschil, vier plaatsen achter de komma, had gezorgd voor twee compleet verschillende uitkomsten. Die ontdekking was de oorsprong van het vlindereffect van Lorenz, Oftewel: kleine oorzaken hebben enorme gevolgen. Zijn directe collega’s, meteorologen, waren er niet blij mee. Want het betekende dat ze nooit in staat zouden zijn een nauwkeurige langetermijnsvoorspelling te doen.'

Chaos en Turbulentie "Het bleek dat eenvoudige deterministische, niet-lineaire systemen nooit-repeterende tijdsignalen kunnen produceren, wat bekend is komen te staan als deterministische chaos. Voor iemand die niet bekend is met chaos-theorie, lijkt zo'n signaal te worden veroorzaakt door een stochastisch proces.
Niets is minder waar natuurlijk: niet-lineaire systemen kunnen een zogenaamde deterministische ruis produceren, die niet door het verfijnen van meettechnieken kan worden verminderd. Turbulentie is hiervan het ultieme voorbeeld."

"Een andere les van de chaos-theorie is dat metingen niet reproduceerbaar zijn, door de gevoelige afhankelijkheid van beginvoorwaarden. Dit was een behoorlijke schok, met name voor de absolute deterministen binnen de wetenschap: de voorspellingshorizon was ineens eindig, en de toekomst onzeker. De beroemde Nederlandse hoogleraar en turbulentie-onderzoeker Henk Tennekes zei hierover: “Chaos is het antwoord van de natuur om aan de grijpgrage vingers van technocraten te ontsnappen”.

Chaos en licht "wat chaos en zijn bestudering inhoudt wordt helaas vaak verkeerd begrepen. Bijvoorbeeld definieert de Van Dale het woord ‘chaostheorie’ als “wiskunde die de afwijking van empirische verschijnselen berekent ten opzichte van de voorspellingen daarvan door natuurwetten.” Dit is jammer, want het was juist een belangrijke ontdekking dat de natuurwetten zelf chaos tot gevolg (kunnen) hebben.

Chaos en Economie "Poincaré kwam tot een schokkende ontdekking. De beweging van zon, aarde en maan is in het algemeen helemaal niet periodiek, maar kan grillig en onvoorspelbaar zijn. Poincaré introduceerde het begrip homokliene baan en liet zien dat, in de huidige terminologie, elk systeem met een homokliene baan chaotisch is. Poincaré: “. . . een soort traliewerk, door elkaar gevlochten weefsel, een stelsel van mazen dat oneindig dicht in elkaar gegroeid is. Men zal getroffen zijn door de ingewikkeldheid van deze figuur, die ik zelfs niet probeer te tekenen.”3 De beweging in een eenvoudig systeem van zon, aarde en maan kan dus zeer gecompliceerd zijn."

Chaos in de lucht
Chaos in de menselijke fysiologie

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: chaos, fysica

De Oerknal singulariteit, ruimte en tijd

Posted on: September 19, 2009

stuur dit door

Naar aanleiding van de post vorige week over de Hubble deepfield en mijn opmerking over ruimte en tijd, is onderstaande video een mooie aanvulling.

In het begin zegt Janna Levin "it started with nothing", hiermee doelt zij echter op het algemene idee van de ruimte. In de gangbare theorie (Stephen Hawking) ontstond de Oerknal uit een zogenaamde Singulariteit, een punt met oneindige dichtheid (van materie-energie) en ruimte-tijd kromming. Dus niet zomaar uit niets, en de ruimte was er dus wel maar oneindig klein.
Het omgekeerde proces treedt op bij een zwart gat, materie en energie storten door zwaartekracht ineen tot een Singulariteit.

De Oerknal was dus niet een explosie in de ruimte, er was nog geen zichtbare ruimte en geen tijd. Deze ontstonden met de expansie (geen explosie) van de materie-energie.

Het probleem van de Singulariteit is dat alle bekende natuurwetten er niet meer geldig zijn. Het zal daarom altijd onmogelijk blijven om de Oerknal Singulariteit te beschrijven. Het is niet eens zinvol om zich af te vragen wat er voor de Oerknal in de Singulariteit gebeurde omdat de tijd pas begon met de Oerknal, er kan dus zoals wij 'tijd' beleven voor die tijd dus niets gebeurd zijn.

Een en ander zal voor een ieder intuitief niet begrijpelijk zijn, maar als we kijken naar naar wat de Relativiteitstheorie zegt (gekromde ruimte-tijd die we ervaren als zwaartekracht) gaat dit ook tegen ons gevoel in, en de quantummechanische golf-deeltje verschijnselen die we zien bij het twee spleten experiment lijken onmogelijk. Toch is dit bewezen realiteit, de werkelijkheid is anders dan wij met onze zintuigen kunnen zien, voelen, ervaren en veelal begrijpen.

Op deze site van de Planck satelliet wordt in een tiental stappen de verdere evolutie van het heelal uitgelegd.

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: fysica, kosmos

Richard Feynman lezingen op video

Posted on: July 30, 2009

stuur dit door

Sind kort is via Project Tuva een aantal lezingen in beeld te volgen van de wereldberoemde Natuurkundige Richard Feynman (1918-1988). Bekend om de fantastische vertelkunst waarmee hij Natuurkunde begrijpelijk kon maken.

Het project is met behulp van Bill Gates tot stand gekomen en bestaat uit de volgende onderdelen:

1. Law of gravitation: an example of a physical law

2. The relation of mathematics and physics

3. The great conservation principles

4. Symmetry in physical law

5. The distinction of past and future

6. Probability and uncertainty: the quantum mechanical view of Nature

7. Seeking new laws

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: fysica

Viering Einstein's Algemene Relativiteitstheorie

Posted on: May 29, 2009

stuur dit door

Wetenschappers van Oxford University vieren vandaag de eerste test van Albert Einstein's theorie van de zwaartekracht op het Afrikaanse eiland waar het baanbrekende experiment heeft plaatsgevonden.

Vandaag 29 mei is de 90e verjaardag van de eerste test van Einstein's theorie van de zwaartekracht: een test die de weg gebaand heeft voor o.a. de zwaartekrachtslens toepassing die nu door astronomen gebruikt wordt om te zoeken naar de nog onbegrepen donkere materie en donkere energie in het Universum.

Wetenschappers zullen bijeen komen tesamen met de plaatselijke bevolking van het eiland Principe voor de westkust van Afrika. Het was hier op 29 mei 1919 dat Arthur Eddington sterren kon waarnemen die zich in werkelijkheid achter de zon bevonden tijdens een totale zonsverduistering. Dit bewees dat de zwaartekracht van de zon licht daadwerkelijk afboog net als Einstein's theorie van Algemene Relativiteit zei dat het zou doen, terwijl licht zich normaal rechtlijnig voort plant in de Ruimte.

Einstein postuleerde zijn Algemene Relativiteitstheorie in 1915. De theorie zegt dat elk object met massa zoals de zon, zwaartekracht creërt door buiging van ruimte en tijd om zich heen. Alles in deze ruimte wordt afgebogen: zelfs lichtstralen. Bijgevolg zullen verre lichtbronnen zoals sterren achter het zware object op een andere positie verschijen dan normaal het geval is.

Superzware objecten in het heelal kunnen zo eerder genoemde zwaartekrachtslenzen vormen die het licht van achtergelegen strerren(stelsels) zelfs dusdanig vervormen dat we hier op aarde meerdere malen hetzelfde sterrenstels zien op verschillende (schijnbare)posities, en waarvan het licht van de ene positie er soms maanden (tot meer dan een jaar) langer over doet om ons te bereiken dan het licht van de andere positie. En dat terwijl de lichtsnelheid 300.000 km/s is.

De totale zonsverduistering van 29 mei 1919 gaf wetenschappers de kans om de theorie voor de eerste keer te testen. Eddington reisde naar Príncipe om de zonsverduistering waar te nemen en om de zichtbare plaatsen van sterren in de buurt van de zon op te meten. Zware bewolking klaarde minuten voor de zonsverduistering op, en met de zon bijna direct voor hen bleken de sterren te zijn verschoven van de posities die Eddington 4 maande eerder in Oxford al had bepaald - rechtstreeks bewijs dat onze dichtstbijzijnde ster de ruimte om zich heen vervormd.
Sterlicht dat vlak langs de zon scheerde bleek 1.75 boogseconden af te buigen met een onnauwkeurigheid van plus of min 0.06 terwijl Einstein van tevoren 1.72 voorspelde.

"Zonder Eddington's experiment en de toevallige timing van deze totale verduistering zou het nog lang hebben kunnen duren voordat Einstein's theorie van de zwaartekracht kon worden bewezen" zegt professor Pedro Ferreira van Oxford University's Department of Physics.

"Het succes van het experiment van Eddington stuurde schokgolven door de wetenschappelijke wereld en wijzigde de spelregels voor fysici en riep een reeks nieuwe vragen op over waaruit het heelal om ons heen bestaat en hoe tijd en ruimte zijn begonnen."

Eddington deed zijn eerste waarnemingen in Oxford in Januari 1919 en stuurde een team naar Sobral in Brazilië om de totale zonsverduistering vast te leggen, terwijl hij zelf naar Principe ging. Tijdens de vijf minuten van totale verduistering slaagden beide teams er in om enkele duidelijke foto's van de sterren te maken die in vergelijking met eerdere opnames de theorie van Einstein zouden bevestigen.

Dr. Weszkalnys, een antropoloog van het Keble College en Oxford en een van de belangrijkste organisatoren van het evenement, zegt: "In 2009, het Internationale Jaar van de Sterrenkunde, vonden we het vooral belangrijk dat de rol van een klein eiland als Principe in de geschiedenis van de wetenschap niet vergeten werd.

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: fysica

Wat is Kosmische Straling

Posted on: April 29, 2009

stuur dit door

Aangezien we hier bij de klimaat onderwerpen steeds vaker het begrip 'Kosmische Straling' tegen komen lijkt het mij zinvol om hier eens wat dieper op in te gaan.

Reeds eerder schreef ik in een artikel dat kosmische straling geen elektromagnetische straling is. De term Straling is ongelukkig gekozen en soms wordt er daarom beter over 'Kosmische Stralen' gesproken. Onder kosmische straling verstaan we namelijk geladen deeltjes bestaande uit voornamelijk Protonen (90%), atoomkernen (voornamelijk lichte maar ook kernen zwaarder dan IJzer zijn gezien) en Elektronen die vanuit de ruimte de aarde bereiken. De meeste vinden hun oorsprong vrijwel zeker in Supernovae, maar ook in Neutronen Sterren en Zwarte Gaten.

Kosmische straling is onder te verdelen in twee soorten: primaire kosmische straling en secundaire kosmische straling.
Onder primaire kosmische straling verstaan we de deeltjes die vanuit de ruimte de atmosfeer binnen komen. Als deze deeltjes op de atmosfeer botsen zal het grootste gedeelte uiteen vallen in meerdere andere (lichtere) deeltjes, het verval van primaire stralingsdeeltjes. Deze lichtere deeltjes kunnen het aardoppervlak bereiken en noemen we secundaire straling.

Kosmische straling werd ontdekt aan het begin van de vorige eeuw. Men wist toen al dat er op aarde radioactieve stoffen voorkomen en dat deze stralen uitzenden. De Oostenrijker Victor Hess besloot in 1912 in een luchtballon op te stijgen en hoog in de lucht de afname van die straling te meten.
Maar het stralingsniveau bleek op grotere hoogte juist toe te nemen! Daaruit concludeerde hij dat er een andere soort straling van bovenaf moest komen en noemde dit daarom kosmische straling, omdat hij onterecht meende dat het elektromagnetische gamma straling betrof. Hier is dus de ongelukkige benaming ontstaan.

De energie van kosmische straling wordt uitgedrukt in elektronvolt (eV). 1 elektronvolt is de energie die een elektron wint als het een potentiaalverschil van 1 volt doorloopt.

De meeste kosmische straling heeft een energie tussen de 100MeV en de 10 GeV. Boven de 1 GeV komen de deeltjes steeds minder voor. Deeltjes met een energie van 10 GeV komen vijftig keer minder voorkomen dan die van 1 GeV. Deeltjes met een energie van meer dan 10²° eV zijn dus erg zeldzaam. Maar in 1993 is in Utah een deeltje gedetecteerd met een energie van 3x10²° eV.

Onze zon is een van de bronnen van kosmische straling. De zon zendt namelijk protonen en elektronen uit middels de zonnewind. De meeste kosmische straling uit de zon heeft een lage energie. Doordat ze een lage energie hebben kunnen de deeltjes door het magnetisch veld van de aarde dusdanig afgebogen worden dat ze in de atmosfeer terecht komen. De gassen in de bovenste laag van de atmosfeer worden daardoor geïoniseerd. Dit veroorzaakt het poollicht (Aurora).

Galactische kosmische straling is straling die van buiten ons zonnestelsel komt. Deze bestaat uit kernen van atomen, die in een paar miljoen jaren versneld zijn. Ze reizen dan ook met bijna de lichtsnelheid. Waarschijnlijk worden ze versneld door supernovae.

Galactische kosmische straling wordt ook beïnvloed door de zon. Als de deeltjes vanuit de melkwegstelsel binnenkomen, komen ze in het magnetisch veld van de zonnewind terecht. Dit veld zorgt ervoor dat de deeltjes energie verliezen. Hoe groter het magnetische veld hoe groter de energie afname.
Deeltjes met lage energie zullen de aarde niet bereiken. De sterkte van het magnetische veld is echter op zijn beurt weer afhankelijk van de activiteit van de zon. Als de zon actiever is zal er dus minder galactische kosmische straling op de aarde terecht komen. De correlatie met zonnecycli zijn duidelijk te zien als we de hoeveelheid galactische straling bekijken.

Als laatste kennen we nog Abnormale kosmische straling, zo genoemd omdat ze anders van samenstelling is dan de andere twee soorten kosmische straling. Galactische kosmische straling en kosmische straling vanuit de zon bevatten meer Protonen dan Helium, en evenveel Zuurstof als Koolstof.
Abnormale kosmische straling bevat meer Helium dan Protonen en meer Zuurstof dan Koolstof. Abnormale kosmische straling ontstaat uit neutrale atomen in de ruimte. Ze komen de heliosfeer (magnetisch
veld van de zonnewind) binnen en worden geïoniseerd.
Door de zonnewind worden de ionen dan naar het uiteinde van de heliosfeer geblazen waar ze versneld worden en uiteindelijk weer in de buurt van de aarde terecht komen. Deze vorm van straling heeft niet zulke hoge energieën als de galactische kosmische straling.

Zoals gezegd bestaat de meeste kosmische straling uit atomen die hun elektronen verloren zijn en versneld zijn door supernovae. Maar hoe lang zijn deze kernen onderweg naar de aarde? De methode om dit te bepalen is hetzelfde als de ouderdomsbepaling middels de Koolstof¹⁴-methode.
De proxy is hier echter Beryllium. Beryllium heeft een radioactief isotoop Be¹° met een halfwaardetijd van 1,6 miljoen jaar. Het blijkt dat kosmische straling gemiddeld 10 miljoen jaar onderweg is naar ons melkwegstelsel.

Kosmische straling met een energie groter dan 10¹⁸ eV kan alleen ontstaan vanuit een zeer groot object, of een zeer groot magneetveld. Stel dat deze hoogenergetische straling binnen onze melkweg ontstaan is, dan zou deze nabij de aarde onstaan moeten zijn. Het magnetisch veld van de melkweg is namelijk niet sterk genoeg om deze deeltjes vast te houden. Als de straling ergens aan de rand van het melkwegstelsel zou worden geproduceerd dan zou deze de melkweg verlaten niet op aarde te detecteren zijn.

Stel dat de oorsprong van deze straling niet binnen de melkweg ligt maar verder weg. De deeltje zouden onderweg botsen met achtergrondstralings fotonen (= elektromagnetische straling). Deze fotonen zijn ontstaan 300.000 jaar na de Oerknal. Telkens wanneer een deeltje met zo’n foton botst verliest het energie. Het zou dan dusdanig veel energie verloren hebben wanneer het op aarde aankomt dat deze niet meer extreem hoog is. Hoog energetische deeltjes kunnen dus niet van ver komen. De grens ligt op 160 miljoen lichtjaar.

Toen men begon met onderzoek naar kosmische straling dachten de wetenschappers dat er geen kosmische straling voor zou kunnen komen met een energie hoger dan 4x10¹⁹ eV vanwege de demping van de achtergrondstraling. Maar het blijkt dus wel het geval zijn, en de bron hiervan wordt nog volop onderzocht.

Op aarde meten we dus de secundaire kosmische straling die ontstaat als een primaire kosmisch deeltje op de atmosfeer botst. Het primaire deeltje vervalt en door de vele interacties met de atmosfeer ontstaat een zogenaamde shower aan secundaire deeltjes en sommige bereiken de aarde.

Wetenschappers zijn nog op zoek naar bronnen van de hoogenergetische kosmische straling. Het probleem is dat deze straling erg zeldzaam is, een energie van 10²° eV komt ongeveer eens per vierkante kilometer per eeuw voor.

Als we buiten zijn gaan er door ons lichaam een paar duizend kosmische stralen per minuut, maar kosmische straling bedraagt toch slechts een paar procent van de totale achtergrondstraling op aarde.

De meeste deeltjes die ontstaan in de shower hebben een korte levensduur en vervallen heel snel weer. Uiteindelijk zullen er op het aardoppervlak nog maar een paar verschillende soorten deeltjes terecht komen. Voornamelijk vrije Elektronen, Neutrino’s en Muonen.
Elektronen hebben lading van -1, massa van 9x10^-31 kg en een gemiddelde levensduur van ongeveer 10²⁴ jaar.
Muonen hebben ook lading -1, maar een massa van ongeveer 2x10^-28 en vervallen gemiddeld in ongeveer 10^-6 seconde. Omdat ze echter met de lichtsnelheid bewegen komen ze toch nog op het aardoppervlak terecht.

Neutrino’s zijn ongeladen deeltjes met een massa van nagenoeg nul. Ze ontstaan bijvoorbeeld als een Muon of een Elektron vervalt. Neutrino’s hebben geen lading en hebben ook bijna geen interactie met andere materie en zijn dan ook bijna niet te detecteren.

Het grootste gedeelte van de energie van Kosmische Straling wordt bij de botsingen omgezet in warmte. Er is aldus ook een relatie tussen Kosmische Straling en de temperatuur van de atmosfeer.

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: fysica, kosmos

Over licht en elektromagnetische straling

Posted on: December 27, 2008

stuur dit door

Naar aanleiding van de in mijn vorige post genoemde pseudo wetenschaps grap van de Flat Earth Society wil ik deze keer een stukje Fysica bespreken en in gaan op elektromagmetische straling die op de site als normale geluidsgolven worden afgedaan.
Per slot van rekening ontvangen wij alle onze energie primair van de zon als elektromagnetische straling waaronder zichtbaar licht. En is kennis hiervan noodzakelijk om de effecten hiervan op de aarde in termen van energiehuishouding (temperatuur) en weer/klimaat te kunnen begrijpen.

Iedereen weet dat geluid in de atmosfeer (lucht) zich verplaatst als een golf, de snelheid hiervan is ongeveer 340 meter per seconde (1200 km/u) waarbij lucht de drager is van de golfbeweging. In de 17^e eeuw wist Huygens dat licht zich ook als een golfverschijnsel voor deed, maar licht verplaatst zich door het heelal en men kon niet ontdekken wat de drager van lichtgolven was aangezien dit dus geen lucht kon zijn. Men noemde de nog te vinden drager alsvast de ether, nu nog steeds genoemd i.v.m radio en TV.

Begin 1800 ontdekte Orsted dat een magneetnaald onder een draad waar een elektrische stroom door liep van richting veranderde, waarna Michael Faraday rond 1850 ontdekte dat een bewegende magneet een stroom in een draad kon opwekken (elektromagnetische inductie, als in een dynamo). Hij stelde daarnaast vast dat er symmetrie bestaat tussen elektriciteit en magnetisme, twee verschijnselen die één oorsprong hebben in elektromagnetisme.

Het was de grote natuurkundige James Clerk Maxwell die de wiskundige veldvergelijkingen voor elektriciteit en magnetisme opstelde en verenigde tot één voor elektromagnetische stralingsgolven. Toen Maxwell twee gemeten constanten invulde in de gevonden vergelijking voor de voortplantingssnelheid van elektromagnetische golven vond hij hiervoor de snelheid van het licht die door anderen al eerder experimenteel bepaald was. Hij concludeerde dan ook "dat licht bestaat uit golvingen net als die van elektrische en magnetische verschijnselen".
Het feit dat ook nog eens vast werd gesteld dat licht dus een constante snelheid heeft was later o.a. de opstap voor Einstein's relativiteits theorie.

De elektrische en de magnetische golf staan loodrecht op elkaar

Een oscillerende elektrische lading (elektron) genereert een oscillerend magneetveld dat weer een tegengesteld oscillerend elektrisch veld opwekt. Zo ontstaat er dus een gecombineerd cyclisch golfverschijnsel dat zichzelf in stand houd, elektromagnetische golven hebben dus geen drager nodig. De ether bestaat dus niet, licht kan zich eindeloos voort planten door een lege ruimte. De snelheid van licht in vacuum (alle EM straling) is vele malen hoger dan die van geluidsgolven in lucht, en is 300.000 kilometer per seconde dus bijna een miljoen maal zo snel.
(Vorige week werd in het nieuws nog melding gemaakt van het zwarte gat in de melkweg waarbij werd gezegd "dat zich op slechts 27.000 lichtjaar bevind". Om dit even in perspectief te zien; dit is dus 300.000x60x60x24x365x27.000 = 2.555.000.000.000.000.000 km.)

Licht is dus straling net als rontgenstraling, microgolf (magnetron) en radio en TV signalen. Het enige verschil is de golflengte (of frequentie), die uiteen loopt van een tien miljardste deel van een milimeter tot golven van een kilometer. Hoe korter de golflengte hoe energierijker volgens lambda . f = c (golflengte x frequentie = de lichtsnelheid)

Hier boven zien we het complete elektromagnetische spectrum, beginnend bij gammastraling via zichtbaar licht tot radiogolven. Merk op dat wij dus maar een miniem stukje van het totale spectrum kunnen zien.
Radioactieve- en Kosmische straling zijn in hoofdzaak niet zuivere elektromagnetische straling, maar voornamelijk een stroom van geladen deeltjes van atoomkernen.

Wij ontvangen alle warmte (energie) van de zon dus als straling, deze warmte kan de aarde ook alleen als straling weer aan de ruimte afstaan. Daarom is het gedrag van straling minstens zo belangrijk als die van convectie en conductie om de warmtebalans van de aarde te begrijpen. Hierover een volgende keer meer.

We weten echter dat licht (alle EM straling) zich ook als een deeltje manifesteert (foton) in plaats van een golf. De beschrijving van dit duale gedrag is onderdeel van de Quantummechanica.

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: fysica

Ijstijden op Mars ondanks 95% CO2 atmosfeer

Posted on: December 19, 2008

stuur dit door

Twee nieuwtjes omtrent de planeet Mars geven weer eens aan hoe weinig waarde we aan de klimaatvoorspellingen moeten hechten:

1: Grootschalige ribbels in de bodem van Mars, in beeld gebracht door de Mars Reconnais Orbiter laten zien dat hier in verschillende tijdperken lagen zand over elkaar been werden afgezet. Analoog aan jaarringen in bomen komen onderzoekers van Caltech in Pasedena tot de conclusie dat deze overlappende patronen alles te maken hebben met veranderingen in de stand van de as waar Mars om draait.

De as van de Mars wijkt 24 graden af van de verticaal, en die van de aarde thans 23,5 graden. Dus ook Mars kent seizoenen net als onze aarde. De aarde en Mars lijken dus op scheef staande draaiende tollen. De aarde draait een keer per 24 uur, Mars in 24 uur en 37 minuten.
Naarmate een tol sneller draait is hij stabieler, anders gaat hij wiebelen. Dit effect is over zeer lange tijdvakken ook bij aarde en Mars zichtbaar. De hoek van de draaias verandert bij de aarde enkele graden (tussen 22 en 24,5 graden) maar bij Mars waarschijnlijk wel enkele tientallen graden omdat Mars geen maan zoals onze aarde heeft die als stabilisator fungeert, met als gevolg cyclische veranderingen in het klimaat.

Naarmate de stand van Mars meer richting verticaal gaat, wordt het klimaat stabieler en wordt er meer ijs afgezet in de buurt van de polen. Steeds meer waterdamp en CO2 (de Marsdampkring bestaat bijna volledig uit CO2) slaan neer op de poolkappen en de atmosfeer wordt dunner. Winden worden minder krachtig en er wordt door de overheersend westelijke luchtstromingen minder zand getransporteerd. Maar als de hoek van de as ten opzichte van de baan rond de zon groter wordt, smelt er in de zomer meer ijs en er komen weer meer waterdamp en kooldioxide in de atmosfeer. Die wordt dus dikker en de winden gaan meer zand vervoeren. Die terugkerende patronen zijn op verscheidene plaatsen op Mars goed te zien.

2: Gegevens gemeten op Mars zelf door de Phoenix lander tonen aan dat de computermodellen voor het voorspellen van het weer op Mars totaal niet overeenkomen met de werkelijke data volgens de betrokken NASA wetenschappers.

Ik wil opmerken dat naast het bovenstaande al langer bekend is dat ook andere planeten in ons zonnestelsel opwarmen, en wel door de hoge activiteit van de zon in de laatste 75 jaar.

Denkt u eens even na over als die seizoenschommelingen en ijstijden op Mars met 95% CO2 in de atmosfeer. Hoeveel CO2 zit er ook al weer in de atmosfeer op aarde , jawel 0,00035% en dit moet naar 0,000275% volgens het IPCC om de temperatuur met een niet meetbare 0,07 graden te verlagen in 2050.

Het NOS journaal over de klimaattop in Poznan verhaalde zelfs dat men hier probeerde klimaatverandering te stoppen, hoe achterlijk kan een mens zijn. Het is helaas zo dat er echt dergelijke groene onbenullen op deze conferenties de grootste onzin kunnen uitkramen en onze al even niet wetenschappelijke politici het slikken als zoete koek. Daarna worden we dan weer door de media met een scala aan foutieve artikelen bestookt door zogenaamde wetenschaps journalisten die niets anders doen dan domweg de verhaallijn volgen.

Zij behoren tot een groep die in potentie geloof hechten aan pseudo wetenschapplijke theorien zoals bijvoorbeeld het DHMO gif of mischien zelfs de Flat earth society en het gevaar van versnelde continenten verschuiving.
Kijk ook eens naar de schare met name Amerikaanse acteurs/actrices die vurig pleidooi houden voor klimaat maatregelen. Als echter gekeken wordt naar opleidings niveau van juist deze personen blijkt dat bijna geen enkel van hen zelfs maar de middelbare school heeft afgemaakt en dus totaal de materie niet begrijpen kan.

Denk terug aan de Club van Rome die voorspelde dat we voor 1985 alle olie verbruikt zouden hebben, de zure regen die nu elke boom op aarde weg gevreten zou moeten hebben en de Ozon laag die er ook niet meer zou moeten zijn.
Waarom horen we hier toch nooit meer iets over? Heeft iemand ooit zijn ongelijk hier over toegegeven en zijn de gemaakte onkosten om het onheil te voorkomen verhaald? Nee, het zijn grotendeels weer dezelfde personen die nu klimaatverandering voor ons gaan stoppen. Zelfs de totaal mislukte sufferds van de Club van Rome doen gewoon weer mee.
Deze mensen zitten te veel opgesloten in hun eigen beperkte belevenis en kennis van de wereld (universum) en hebben een te korte termijnvisie. Het merendeel van de mensheid weet niet in wat voor universum hij leeft, daarmee bedoel ik dat hij nagenoeg niet weet wat zich hier afspeelt en dat de aarde slechts een speelbal is van de kosmos. De termijnvisie die ik aanhaalde blijkt vaak hooguit 20 jaar te zijn, en ook dit is een beperking voor besef van de werkelijkheid.

In het begin van de 19e eeuw werd gewaarschuwd voor een nieuwe ijstijd, voor de oorlog was het ineens opwarming van de aarde, in de jaren zeventig vertelden experts weer dat de ijstijd voor de deur stond en vlak daarna tot heden is het weer de opwarming. Nee, de hysterie van nu is helemaal niets nieuws maar de mens ziet elke verandering weer als een bedreiging en heeft niets geleerd van het verleden, zelfs niet tot slechts 100 jaar terug.

Daarnaast leeft bij velen het idee dat zoals de wereld er nu uit ziet normaal is en elke verandering abnormaal. Wordt wakker, normaal klimaat bestaat niet het verandert namelijk continu al meer dan 4 miljard jaar.
De laatste 10.000 jaar is historisch gezien abnormale rustige geweest met een vlak klimaat en zonder noemenswaardige natuurrampen.
Nog maar 75.000 jaar geleden stond de mens zelf al op punt van uitsterven en bestond de wereldpopulatie uit misschien nog maar 5000 personen gelokaliseerd in Afrika.

Het is duidelijk dat er hele andere natuurlijke factoren invloed op ons klimaat uitoefenen, en deze zijn niet te stoppen en daardoor zal het klimaat altijd blijven veranderen
ik noem bijvoorbeeld:

- De diverse oceaanstromingen (PDO, AMO)
- Variaties in kosmische straling (zie boek)
- Veranderingen in de omvang van het wolkendek
- Veranderingen in de atmosfeer
- Veranderingen in de lichtkracht (stralingsintensiteit) van de zon
- Precessie van de rotatieas van de aarde (26.000 jaar)
- Stand van de aardas t.o.v. de zon (41.000 jaar)
- Variaties in de excentriciteit van de aardbaan om de zon (100.000 jaar)
- Magnetische activiteit van de zon
- Beweging van ons zonnestelsel door het vlak van de melkweg
- Beweging zonnestelsel door de spiraalarmen van de melkweg
- Het verschuiven van de continenten en vorming van gebergten
- Vulkanische activiteit

Daarnaast kunnen we eventueel nog een aantal natuurlijke rampen opnoemen die abrupte veranderingen teweeg brengen, de historie leert dat deze ook vaak cyclisch van aard zijn en dus onvermijdelijk opnieuw zullen plaats vinden( asteroiden, kometen, vloedbasalt, supervulkaanuitbarstingen en supernovae binnen 10.000 lichtjaar).
98% van alle ooit ontstane levensvormen op aarde is uitgestorven, maar de klimaatprofeten hebben hier blijkbaar ook geen benul van en zinspelen op uitsterven van soorten alsof het een onnatuurlijk unicum betreft. Uitsterven hoort bij de natuur.

Laten we even in gaan op supervulkaan uitbarstingen. Bijna iedereen kent Yellowstone als een prachtig natuurpark, een bezienswaardige plek op aarde met enkele leuke natuur fenomenen. Maar onder de oppervlakte ligt de duistere waarheid, een magmakamer van 85 bij 45 km die om de ca. 600.000 jaar uitbarst en meer dan duizend keer zoveel materiaal de atmosfeer in slingert als de vulkaanuitbarstingen die we kennen. Goed voor langdurige duisternis op aarde met alle gevolgen van dien. De laatste uitbarstingen waren 2 miljoen, 1.3 miljoen en 630.000 jaar geleden. Zoals ik eerder opmerkte zien we ook hier dus een cyclus, en het lijkt erop dat we in dit geval al over tijd zijn.

Dan nu nog even een tweetal echt lange termijn vooruitzichten voor het klimaat; doordat de maan zich steeds verder van de aarde verplaatst zal ook onze as steeds meer gaan schommelen waardoor seizoenen lukraak zullen veranderen en echt extreem worden. Ook wordt onze zon al vanaf zijn geboorte steeds warmer (nu +30%), en deze toename zal voort blijven duren en daardoor uiteindelijk al het water op aarde verdampen en alle leven onmogelijk maken.

Goed, veel van genoemde veranderingen spelen zich af over grote tijdsbestekken maar zij zullen onvermijdelijk in de toekomst plaats gaan vinden. Dus dames en heren "experts" die klimaatverandering willen gaan stoppen, probeer eerst een echte wetenschappelijke studie te volgen en ga anders alstublieft nuttig werk zoeken dat aansluit bij de waarschijnlijk niet-Beta opleiding die u ooit wel gevolgd heeft.
Klimaat zal altijd blijven veranderen maar kennis en implicaties over langere tijd gaan het besef van veel zelfbenoemde klimaat deskundigen te boven.

Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude

categorie: AGW, CO2, fysica

<|>

UITGESPROKEN

"Bij wetenschappelijke vraagstukken weegt de autoriteit van duizenden niet op tegen de nederige argumenten van een enkel individu"
# Galileo Galilei

"Het universum en menselijke domheid zijn oneindig, alleen van het universum weet ik het nog niet helemaal zeker"
# Albert Einstein

"De ware onderzoeker dient de wetenschap te kennen door te experimenteren, en de niet getoetste meningen van feilbare gezagsdragers te verwerpen"
# Roger Bacon

"Prediction is very difficult, especially about the future"
# Niels Bohr

"Science is the belief in the ignorance of the experts"
# Richard Feynman

"You can fool some of the people all of the time, and all of the people some of the time, but you can not fool all of the people all of the time"
# Abraham Lincoln

"De wil om de mensheid te redden is vrijwel altijd een voorwendsel voor de wil over anderen te regeren"
# H.L. Mencken

"The only thing more dangerous than ignorance is arrogance."
# Albert Einstein

"In the modern world the stupid are cocksure while the intelligent are full of doubt."
# Bertrand Russell

"If a man will begin with certainties, he shall end in doubts; but if he will be content to begin with doubts he shall end in certainties."
# Francis Bacon

Het grootste deel van de mensheid blijkt graag te willen geloven maar wil geen kennis vergaren om te weten.

Lesje over broeikasgassen

FLITSPOST

NIEUWSLINKS

archief

BOEKEN

<<	September 2010					>>
Sun	Mon	Tue	Wed	Thu	Fri	Sat
			1	2	3	4
5	6	7	8	9	10	11
12	13	14	15	16	17	18
19	20	21	22	23	24	25
26	27	28	29	30