 |
| NIEUW 05-05, vanaf heden is er de rubriek Flitspost in de linker kolom. De links hier leiden naar een nieuwe pagina waar korte artikels geplaatst worden |
 |
- Voorspellingen zeespiegelstijging kunnen in de prullenbak
- Snelle klimaatveranderingen zijn niet te voorspellen
- Mann's hockeystick faalt na nieuwe statistische analyse
- Waarom we aan lagere temperaturen moeten gaan wennen
- Geen global warming in Nederland volgens GISS data
- De strijd tussen het weer en global warming
- Zonnevariaties verklaren groot deel van de opwarming
- Entropie, de tweede hoofdwet van de thermodynamica - 1
- Poolijs smelt niet sneller door temperatuur van de atmosfeer
- Afname zonnevlekken leidt tot meer orkanen
- Hoe kan er een broeikaseffect bestaan op de maan
- Het wereldprobleem van de onwetende Al Gore
- Klimatologen zonder zelfrelativering willen erkenning
- Windpatronen hebben grote invloed op poolijsomvang
- Broeikaseffect speelt geen rol in de 'faint early sun paradox'
- Hoe de overheid wetenschap corrupt heeft gemaakt
- De waarheid achter de voorbeeldige Duitse windenergie
- Zware milieuvervuiling voor uw fictieve groene energie
- Een uitleg van de radiative forcing
- Bewijs voor warmere interglacialen uit ijsboorkernen
- IJsomvang Noordpool nadert een nieuw jaarlijks maximum
- Professor Jaworowski, global warming is een leugen
- Opwarming is mogelijke indicatie voor een nieuwe ijstijd
- Een simpele uitleg van het broeikaseffect is niet zinvol
- Wanneer komt de ondergang van Global Warming
- Mathematische methode sluit blijvende Global Warming uit
- Phil Jones: geen significante opwarming sinds 1995 !
- De propaganda en activistische achtergrond van het IPCC
- Feedback CO2 uit koolstofkringloop veel lager dan aangenomen
- De vertaalslag van wetenschappelijk materiaal door het IPCC
- Warmte opname van de oceaan neemt sinds 2005 af
- Pachauri en zijn IPCC verstrengeld in Glaciergate
- Een simpel lesje over broeikasgassen voor beginners
- Video Global Warming the other side
- De falsifieerbaarheid van de Global Warming hypothese
- De Large Hadron Collider, zwarte gaten en de oerknal
- De wereld is weer gered want Kopenhagen was een fiasco
- Krijgen we een NASA-gate na CRU Climategate?
- Ian Plimer over CRU climategate en ons historisch klimaat
- Hadley CRU fabriceerde hockey stick voor Nieuw Zeeland
![Klik hier : Temperatuur versus [CO2]](http://www.klimaatfraude.info/images/temp_vs-co2.jpg)
- Evidence for 6-10 C warmer interglacials
- Koersverlegging in onderzoek naar aards broeikaseffect
- De staat van klimaatonderzoek 2009
- Waarom wankelt de AGW hypothese
- Klimaatveranderingen in het Holoceen
- Klimaat verkeert niet in een crisis
- Analyse van dreigende opwarming
- Kun je met modellen voorspellen?
- Staat van klimaatonderzoek 2008
- Staat van klimaatonderzoek
- Klimatologie en de flogistontheorie
- Groenlandse ijsmassa neemt nog elk jaar toe
- De oceaan als thermostaat
- CLOUD nadert opstartfase
- Cosmic Rays and Climate, Jasper Kirby
- Verklarende site, The Cloud Mystery
- Brief summary on cosmoclimatology
- Cosmic Rays and Earth's Climate
- Svensmark_2007 Cosmoclimatology
- CLOUD experiment
- CERN, Cosmic rays and climate movie
- CERN, Cosmic rays and climate sheets
- Cosmic meddling with the clouds
- Kosmische straling zorgt voor Ozon afname
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Galactic Cosmic Rays are Drivers of Climate
- CFC's, Cosmic Rays and Global Warming
Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5
- Don Easterbrook projections
- SC24 Where are the sunspots?
- Abdussamatov, The Sun Defines The Climate
- New Little Ice Age Instead of Global Warming
- The Past and Future of Climate
- Livingston & Penn, Sunspots vanish by 2015
- Next solar cycles spell danger
- While the sun sleeps
- Forecasting Solar Cycle 24 and beyond
- Abdussamatov, project Astrometria
- Deep freeze around 2055-2060
- Millennium-Scale Sunspot Reconstruction
- Predicting Solar Cycle 24 and beyond
- Climate Models and the Evidence
- Climate Change Driven by the Ocean
- How Governments Corrupt Science
- Climate Change and its Causes
- The Missing Hotspot
- Global Warming: A Lie Aimed At Destroying Civilization
- United States Senate Report on Climategate
- Why the Greenland and Antarctic Ice Sheets are Not Collapsing
- Climate Money
- Holocene and recent temperatures from proxies
- Surface Temperature Records
- Spinning the Climate
- Climategate Analysis
- Environmen tal Effects of Increased CO2
- The Sun Still Rules Our Climate
- The Global Warming Scam
- CO2: The Greatest Scientific Scandal
- UN & IPCC Cancer of Global Warming
- Creation of the hockey stick
- Hockey stick is tweetraps fraude
Posted on: August 22, 2010
De beruchte hockeystick van Michael Mann blijkt na een analyse van statistici McShane en Wyner totaal geen significante waarde te hebben.
stuur dit doorAl eerder werd de hockeystick onderuit gehaald door McIntyre en McKitrick op basis van de gebruikte methode en vorig jaar nogmaals vanwege de beperkte en geselecteerde data.
McShane en Wyner hebben de eerder genoemde mankementen echter genegeerd en de data als zijnde juist beschouwd, maar komen zelfs dan nog tot de conclusie dat basis voor de hockeystick statistisch gezien te veel onzekerheden bevat om een zinvolle betekenis te hebben.
Laten we eerst nog eens kijken naar de hockeystick
Het blauwe gedeelte is afgeleid middels analyse van voornamelijk boomringen, slechts het laatste rode stuk betreft werkelijk gemeten temperaturen met thermometers.
Maar het is belangrijk om te weten dat de grijze zone er omheen de onzekerheid van de temperatuurbepaling is. Het IPCC zegt in haar rapport zelf dat de onzekerheid verder in het verleden toeneemt, en dat het slechts waarschijnlijk is dat de jaren negentig het warmst waren.
Het is dus de vraag of de eerste negenhonderd jaar in de grafiek op relatief hetzelfde niveau weergegeven moet worden. Vanwege de onzekerheden kan men net zo goed een lijn weergeven die hevig fluctueert tussen +0,3 °C en -0,7 °C en soms nog meer. Dit doet niets af aan de gemeten waarde van de laatste 100 jaar, maar het geeft wel een totaal andere perceptie.
Dat men de blauwe lijn dusdanig heeft weergegeven komt omdat men het gewogen gemiddelde van de proxies wereldwijd heeft samengesteld. Dus als men voor een bepaald jaar +0,6, -0,7, -0,6 en +0,3 heeft gevonden zet men gewoon -0,1 °C in de grafiek. De kans is groot dat je zo altijd ergens in het midden terecht komt.
Verder lijken de proxies betrouwbaar omdat de rode gemeten waarden zo mooi gelijk lopen met de blauwe proxies. Maar schijn bedriegt, een proxy zoals een boomring geeft geen temperatuur die je kunt meten. De dikte van de ringen wordt geacht verband te houden met een temperatuur, maar welke temperatuur is dat?
De methode is dusdanig dat de rode lijn van gemeten temperaturen gebruikt zijn als ijkpunten voor de temperaturen die bij de proxies zouden moeten horen, en dan volgt pas daarna de kennis omtrent de blauwe lijn van de proxies en die zal aldus vrijwel met de rode overeen moeten komen anders is de koppeling niet juist.
En kijk nog eens waar de blauwe lijn eindigt, de laatste 30 jaar zijn er geen proxies meer gebruikt. Boomring data bleek vanaf hier op lagere temperaturen te duiden in plaats van hogere, en kwam dus totaal niet overeen met de thermometer data. De oplossing was simpel; gewoon negeren.
Voor de meeste mensen zal de connectie tussen de blauwe en rode lijn de onjuiste indruk geven dat de boomringmethode en een thermometer perfect met elkaar overeenkomen.
Een ander probleem is dat de thermometer van de laatste dertig jaar het meest betrouwbaar is, maar dat de onnauwkeurigheid van de instrumenten verder terug in de vorige eeuw verder toeneemt.
McShane en Wyner bevestigen nogmaals dat de ongebruikelijke wijze waarop Mann met de proxy data omging altijd een grafiek in de vorm van een hockeystick oplevert. Dit is conform de eerdere conclusie van McIntyre en McKitrick.
Als de data op juiste wijze gebruikt wordt vinden zij het volgende.
Een heel ander beeld kunnen we stellen, zeker als je kijkt naar de band van de onzekerheden.
Blogger William Briggs laat zien dat gezien de band van onzekerheid er zoveel mogelijkheden bestaan dat het net zo goed mogelijk is dat de temperatuur de laatste duizend jaar continu hetzelfde is gebleven.
De zere plek in klimaatland ligt bij het feit hoe makkelijk klimatologen voorbij gaan aan de onzekerheid en betrouwbaarheid van hun data. Alhoewel volgens klimatologen 1998 het warmste jaar in de boeken is, stellen Mcshane en Wyner dat dit slechts voor 36% zeker is binnen de laatste duizend jaar.
Als de laatste duizend jaar in blokken van dertig jaar worden opgedeeld, is de zekerheid dat de laatste dertig jaar het warmst waren slechts 38%.
De conclusie van McShane en Wyner zegt genoeg.
Er is te weinig onafhakelijke proxy data om de temperaturen van de laatste duizend jaar met meer zekerheid vast te kunnen stellen. Klimatologen hebben de onzekerheden van de data enorm onderschat en hebben daarom te veel vertrouwen in hun modellen.
De natuurlijke variatie is niet bekend maar waarschijnlijk behoorlijk groot. Het is niet duidelijk of de proxies die gebruikt zijn ons de temperatuur van de laatste decennia kunnen vertellen, laat staan die van eeuwen geleden.
categorie: klimatologie, temperatuur
Posted on: May 14, 2010
Een groep van 255 klimatologen heeft een lijst met 'fundamentele conclusies' opgesteld ter publicatie in de pers. Hierin wordt gesteld dat de theorie van klimaatverandering net zo zeker is als de theorie over de ouderdom van de aarde, de Oerknal en de Evolutietheorie.Nu moet ik allereerst vast stellen dat de "theorie van klimaatverandering" een uiterst vage term is. Hebben we het hier over het broeikaseffect, global warming, natuurlijke klimaatverandering en/of combinaties hiervan. Deze vage omschrijving heeft alles te maken met het stilletjes hernoemen van het begrip global warming tot klimaatverandering door de klimatologen zelf in het vorige decennium. De benaming van een natuurlijk miljarden jaren oud proces werd toen gekaapt door de AGW om zich in te dekken tegen de zich toen al manifesterende afwijkende waarnemingen van de AGW hypothese.
Hiermee werd zoals ik eerder uitvoering beschreef de AGW hypothese in feite al gefalsifieerd, hetgeen wil zeggen niet van wetenschappelijke waarde maar degradeerde zichzelf tot pseudo-science. Dit heeft vooral te maken met de ontegenzeggelijk vage defenities en gigantisch brede en vaak tegenstrijdige ongefundeerde implicaties die volgens de AGW aanhangers met hun klimaatverandering (die niet gedefinieerd is) gepaard gaan.
Daarnaast is de hypothese van het broeikaseffect die de basis van de AGW hypothese vormde onvoorstelbaar vaag en op talloze foute manieren te interpreteren. Vraag een ieder lukraak wat het broeikaseffect nu precies inhoudt en je krijg telkens een ander antwoord, en elk antwoord is fout. Dit heeft niet alleen te maken met de kennis van de ondervraagde maar vooral met de talloze manieren waarop de hypothese verkondigd wordt, juist omdat ze niet op concrete wijze gedefinieerd is. Dit is niet vreemd, want de oorzaak is dat er geen deugdelijke broeikashypothese bestaat die fysisch/wiskundig onderbouwd en controleerbaar is.
De beschrijving van de broeikashypothese in de IPCC rapporten is erbarmelijk, iedere middelbare scholier natuurkunde kan deze vol gaten schieten. Het feit is dan ook dat de heren klimatologen in de loop der jaren om de gaten te dichten er weer andere fysische beschrijvingen op los laten, maar in feite betreft het het proberen op te lappen van een hypothese die niet deugt. En daarbij weten we dan ook nog lang niet voldoende over de talloze feedbacks in het klimaat die het broeikaseffect waarschijnlijk weg poetsen.
Ik vraag mij dus af hoe de klimatologen die geen tegenspraak dulden uit andere vakgebieden het zich kunnen veroorloven om de wetenschappelijke theorieën uit andere vakgebieden waarin zij geen expertise hebben op hun waarde kunnen schatten.
Zoals Ian Plimer stelde is de breedte van de kennis van iedere klimatoloog al niet voldoende om het klimaat te kunnen begrijpen, dus zeg maar om klimatoloog te zijn. De echte klimatoloog bestaat niet maar heeft andere vakgebieden als basis, niemand kan het fenomeen klimaat in zijn eentje behappen.
Ik kan me voorstellen dat een geoloog in de klimatologie gerold is en dat hij iets kan zeggen in relatie tot de theorie van de ouderdom van de aarde (alhoewel ik weet dat dit gelezen wordt uit het verval van radioactieve elementen en dat dit fysisch gezien een behoorlijk sterke basis heeft). Maar dat een klimatoloog kan vast stellen hoe sterk de Evolutietheorie en de Oerknaltheorie zijn, is absolute onzin.
Laat de heren klimatologen eerst maar eens met een acceptabele fysische beschrijving van de broeikashypothese komen die ook wiskundig onderbouwd is. Deze moet falsifieerbaar zijn, dus eenduidige voorspellingen doen die getoetst kunnen worden en reproduceerbaar zijn en duidelijk maken welke waarnemingen niet in de hypothese passen.
Als toenemende CO2 concentratie zorgt voor toenemende temperaturen, dan is het niet mogelijk dat we al tien jaar geen stijging meer zien temeer daar het effect instantaan moet zijn.
Als klimatologen nu zoals we telkens weer zien andere effecten noemen om de temperatuurdaling te verklaren betekent dit dat je toe geeft dat de AGW hypothese dus niet juist is.
Doordat de broeikashypothese onjuist is werden diverse feedbacks gebruikt om dit te compenseren, maar op de langere termijn klopt het totale plaatje dan gewoon niet meer en wordt dit weer uitgebreid met andere feedbacks. Dit betekent dat er op geen enkele manier meer is vast te stellen en te controleren wat dan dit pure CO2 effect zou moeten zijn, normaliter betekent dit in de wetenschap al lang einde verhaal. Maar de klimatologen durven na al hun mislukkingen nu zelfs andere vakgebieden te keuren, het is de wereld op zijn kop.
Het schrijven van de heren klimatologen werd terecht geweigerd door de New York Times, Wall Street Journal en Washington Post.
categorie: klimatologie, media
Posted on: March 07, 2010
Hier volgt een samenvatting van de ervaringen en bevindingen van klimaatwetenschapper Zbigniew Jaworowski, lees het volledige relaas hier.For many years, I analyzed the results of measurements of CO2 concentrations in ice cores. The whole global warming hysteria is based on this ice core work. In the last century, since the 1960s, I organized 10 trips to 17 different glaciers, collecting data on the impact of manmade emissions (mainly heavy metals from industry) on the environment.
I learned how this climate ideology functioned, when I worked at the Norwegian Polar Institute. After some time, the Ministry of Environment asked the Institute to examine the implications of global warming due to human activities. I began to investigate whether any warming had actually occurred in this part of the Arctic. After conducting research, I came to the conclusion that there is no reason to believe so, because the temperature measurements carried out in this part of the world for nearly 100 years showed no signs of warming.
The deeper I analyzed the problem, the more it convinced me that there is no man-made global warming, and CO2 does not noticeably cause the process of warming. My colleagues and I have shown that extrapolating the atmospheric measurements of CO2 from the gas measured in polar ice cores was an exaggeration of the results, and even manipulation. The ice itself is not a suitable material for assessing the chemical composition of the former ancient atmosphere. Several physical and chemical processes are going on in the ice. These lead to loss of CO2 from air bubbles trapped in ice.
All the cores themselves are cracked, and extremely contaminated with heavy metals from the drilling fluid which penetrates into their interior. For example, in the ice core from Vostok Station in Antarctica the concentration of lead is 6,800 times higher than in the surface snow and zinc from is 600,000 times higher. So, the whole hypothesis of humans heating up the climate is based on faulty material like this.
De analyses die gemaakt worden uit ijsboorkernen zijn dus hoogst onbetrouwbaar omdat er te veel veranderingen in de tijd plaats vinden, en bovendien wordt het materiaal gigantisch vervuild door de boorvloeistof. Zie hier hoe men historische data vervalst heeft door gemeten waarden zomaar 83 jaar vooruit te schuiven, en hier meer over het onderzoek van Jaworowski naar de problemem met de herleiding van CO2-concentratie uit ijs.
We wrote two reports on the subject. The scientific director of the Norwegian Polar Institute called me and said that our publications were not a way of gaining research contracts in Norway, and he did not renew my contract. I stayed for a time dependent on my wife’s salary. I understood then, that it was an important objective of the operation of the Polar Institute to gain research grants from the Ministry of Environment, whose raison d’être was based on finding proof of human pollution.Hier zien we uit de ervaring van Jaworowski dat onderzoekers dus al vanaf de jaren zeventig worden gedwongen om mee te lopen met de AGW hypothese daar men anders geen onderzoeksgeld meer hoeft te verwachten. Dus hebben we al dertig jaar te maken met een klimaatwetenschap die gekaapt is door de politiek.
Q: So, you are saying that any scientist who does not comply with the global warming ideology imposed on universities, will fall victim? Jaworowski: Yes. If politicians are funding the studies, on the one hand, scientists rejoice because science requires big money. But, on the other had, such research cannot freely flourish by listening to, and obeying political orders.Later I worked for some time at the Norwegian Institute of Energy. We decided to see if the research on CO2 in the ice of Greenland and Antarctica was conducted properly. Statoil. would like to finance these studies, despite the costs amounting to $2 million. Note, however that after the company had consulted with the government, probably with the Environment Ministry, these “consultants” decided that this project would be “immoral.” At the time, the Prime Minister of Norway was Mme. Gro Harlem Brundtland. She is now the UN special climate envoy. During the UN General Assembly session in May 2007, Brundtland declared that “it’s completely immoral, even to question the UN’s scientific consensus” (on man-made global warming). Climatic morality sounds like a Norwegian specialty.
Het was dus in immoreel om zuiver onderzoek te verrichten naar de IPCC consensus, waar kwamen we dergelijke uitspraken de laatste maanden ook al meer tegen? Dit is toch echt een argument dat past binnen een geloofsovertuiging, en staat lijnrecht tegenover wetenschap.
The Statoil representative said that, if his company had funded such research, that would be used against them by their competitors, and the company would be penalized much more than it costs to finance our research. Thus ended our project.The Club of Rome held that “Earth has cancer; the cancer is man.” Humanity as a whole has become a “fictitious enemy of the planet.” That favorite of the environmentalists, Jacques Y. Cousteau, said that to maintain balance on Earth, every year 123 million people should be “removed.” UN representatives want to reduce the number of people on Earth to 1 billion or less.
These inhuman ideas have its roots in Thomas Malthus, who in 1798 formulated the false theory that while populations of the world would increase, the food resources available to them would increase only arithmetically. Malthus interpreted overpopulation as an evil, but he failed to take into account the technological advances in agriculture and food production. His drastic recommendations from 212 years ago are still being used, and are the basis of the Malthusianism of the Club of Rome and the green ideology.
Lees hier meer over Malthus, de Club van Rome en John Holdren, een man met gevaarlijke ideen (sterilisatie via drinkwater, gedwongen abortus, wereldwijde VN militaire politie om burgers onder controle te houden) , jawel dit is dezelfde Holdren die nu adviseur van president Obama is.
I wish to add that after the outbreak of Climategate, in December 2009, the former chief economic advisor of President Putin, Dr. Andrei Illarionov, disclosed the mechanism of falsifying the global climate trends and constructing the infamous hockey curves of temperature. The Russians transferred to the CRU center at East Anglia University all the temperature data for the years 1860-2005, from their 476 meteorological stations. CRU selected the data from only 121 stations, in such a way that in the years 1965-2005, the CRU made the temperature higher, and in the years 1860-1960 lower than the real temperature. Thus they created a false increasing temperature trend of 0.67°C.Almost an exactly similar falsification of Australian temperature data by CRU and the NOAA/GHNC, was disclosed in December by Dr. W. Eschenbach. In this case, the temperature trend was “corrected” to be 2.5°C higher. This illustrates how credulous the public and politicians have been for decades. They were falsely made to believe that they were well informed, with 90% certainty and full scientific consensus! Climategate might become a catharsis, a bitter medicine, that will free science and the public from the gloomy climatic phantom, save the world from global economic disaster, and allow us to enjoy the golden gift of nature: our Modern Warm Period. Let it last long.
categorie: AGW, klimatologie
Posted on: March 05, 2010
Van Sciencedaily Aan het einde van het vorige interglaciaal 115.000 jaar geleden waren er duidelijke klimaatschommelingen. In Centraal en Oost Europa ging de overgang van het Eemien interglaciaal naar de Weichselien glaciaal gepaard met instabiliteit in de groei van vegetatie door ten minste twee perioden van opwarming.
Deze bevindingen zijn gedaan door Duitse en Russische klimaatonderzoekers middels geochemisch en pollen analyse van sedimenten in Duitsland en Rusland.
Zij schrijven dat een korte opwarming aan het einde van het interglaciaal de definitieve overgang naar de vorige 'ijstijd' inzette.
Het Eemien was het voorlaatste interglaciaal voor de huidige waar we ons nu in bevinden, het Holoceen. Het Eemien begon 126.000 jaar geleden en eindigde 115.000 jaar geleden, en is genoemd naar de rivier de Eem in Nederland. Het daaropvolgende Weichselien glaciaal eindigde ongeveer 12.000 jaar geleden, en is dus de laatste 'ijstijd' genoemd naar de Poolse rivier de Weichsel. Tijdens zijn piek 21.000 jaar geleden strekten de gletsjers zich uit tot voorbij Berlijn.
De onderzoekers bekeken afzettingen in meren om de klimaathistorie van het Eemien te reconstrueren, omdat deze zich in lagen kunnen opbouwen en een klimaatarchief vormen. De sediment monsters werden genomen op plaatsen waar zich destijds meren bevonden , maar later bedekt raakten en opnieuw tevoorschijn kwamen tijdens open mijnbouw in Gröbern Oost Duisland en Ples onder Moskou. In Gröbern is al veel onderzoek verricht naar het Eemien. Naast pollen concentratie is gekeken naar het niveau en verhouding van Koolstof-13 en 12 en Zuurstof-18 en 16 in carbonaten en organisch materiaal in de sediment lagen, omdat deze informatie verschaffen over de ontwikkeling van vegetatie en een indicator zijn voor heersend klimaat.
De resultaten laten een redelijk stabiel klimaat over langere periode zien, maar met schommelingen aan het begin en aan het einde van het Eemien interglaciaal. Dr Boettger zegt "de waargenomen instabiliteit en het vastgestelde optreden van korte perioden van opwarming tijdens de overgang van interglaciaal naar glaciaal kunnen goed beschouwd een normaal natuurlijk verschijnsel zijn bij een dergelijke overgang."
"Gedetailleerd onderzoek naar deze verschijselen zijn belangrijk om de huidige controversiële klimaattrend te begrijpen, zodat we de huidige bijdrage door de mens beter kunnen vast stellen." zegt Dr Frank.
Uit reconstructie van het klimaat weten we dat in de recente geschiedenis interglacialen eens in de 100.000 jaar optreden en circa 10.000 jaar duren. Het huidige Holoceen duurt nu al meer dan 10.000 jaar en bereikte zijn hoogtepunt 6000 jaar geleden. Vanuit klimaathistorisch perspectief zitten we nu aan het einde van deze interglaciaal en kunnen we daarom een afkoeling verwachten binnen nu en een paar duizend jaar.
---------------------------------------------------------
Als aanvulling nog een paar opvallend interessante gegevens die op Wikipedia te vinden zijn over het Eemien, en die de belangrijkste beweringen over de momenteel "ongeevenaarde" opwarming doen vervagen:
Interglaciaal
Het Eemien is een interglaciaal, een relatief warme periode tussen twee glacialen. De gemiddelde globale temperatuur lag tijdens het klimaatoptimum van het Eemien een paar graden boven de huidige temperatuur.
Zeespiegel niveau
De hoogste zeespiegelstand tijdens het Eemien was mogelijk tussen 4-6 meter hoger dan tegenwoordig. Dit gegeven heeft men afgeleid van de grootste hoogte van mariene afzettingen op tektonisch stabiele kusten. Het verschil met tegenwoordig is waarschijnlijk veroorzaakt door een grotere afsmelt van de ijskappen van Groenland en Antarctica tijdens het Eemien. Mogelijk komt een ander deel van een iets hogere temperatuur van het zeewater waardoor de uitzetting van het water een hoger zeeniveau veroorzaakt. Uit fauna analyses blijkt dat het water van de Noordzee ongeveer 2° hoger was dan tegenwoordig.
Laten we eens kijken naar de laatste 5 interglacialen.
Merk ook op dat het huidige interglaciaal langer en stabieler (minder grote variaties) is dan de vorige drie. En dit is nu juist de reden dat de mensheid zich na de laatste ijstijd heeft kunnen ontwikkelen tot het huidige niveau.
Het is geen toeval dat we juist in dit tijdvak sinds circa de laatste 100 jaar in weelde kunnen leven door de ontwikkeling van de huidige technologie in een stabiel klimaat en voedselvoorziening, net in die extra paar honderd jaar die dit interglaciaal langer duurt dan de vorige. Indien de komende ijstijd 'op tijd' zou zijn geweest leefden we nu onder barre omstandigheden en op middeleeuws niveau van ontwikkeling (de meesten van ons zouden er dan trouwens nu niet zijn geweest). Een graadje hoger t.o.v. 1900 is een weelde, een graadje lager betekent al de omstandigheden van de kleine ijstijd, en dit is geen pretje. Een glaciaal betekent temperaturen tot 8 graden lager dan heden.
De propaganda van de alarmisten laat slechts hun gemis aan realiteit en paleo historische kennis zien, en onbegrip over het feit dat de natuur juist berust op verandering. Die veranderingen zien we al te beginnen in het universum alsook o.a. tektoniek, klimaat en evolutie, maar ondanks dat deze kennis er al langer is zullen er altijd groepen bestaan die met oogkleppen rond blijven dolen en menen dat alleen de omstandigheden die ze ervaren in hun korte bestaan reël kunnen zijn en onveranderlijk moeten zijn.
Uit de omstandigheden die we zien tijdens vorige interglacialen kunnen we echter concluderen dat de alarmistische argumenten een grote leugen zijn.
categorie: ijstijden, klimatologie, zeespiegel
Posted on: March 02, 2010
Sinds kort meent een wakkere krant een aantal pagina's met 'groene informatie' te moeten vullen. Onlangs werd hier het broeikaseffect uitgelegd door Dr. Ir. Saul M. Lemkowitz van TU Delft.We weten natuurlijk niet in hoeverre het volgende de exacte bewoordingen van Lemkowitz zijn, maar het komt wel overeen met wat we vaker als simpele uitleg van het broeikaseffect tegen komen dus laten we eens kijken hoe een dergelijke uitleg voor leken uit de bus komt ten opzichte van de fysische werkelijkheid, en welke valkuilen we tegen komen.
"De planeet aarde absorbeert energie van de zon, waardoor de aarde opwarmt. De aarde straalt energie terug naar de ruimte waardoor de aarde af koelt.
Over het algemeen bestaat er een energie-evenwicht tussen de zon en de aarde. Hierdoor blijft de gemiddelde temperatuur op aarde ruwweg constant."
Dit is een simpele voorstelling om een mooi energie-evenwicht te kunnen conluderen, maar staat ver van de werkelijkheid. De aarde ontvangt op elk moment slechts energie van de zon op de helft die naar de zon gekeerd is, maar zal continu energie afstaan over het totale aardoppervlak zowel dag als nacht. Op elke plek en moment op aarde is er een enorme diversiteit en verschil tussen in en uitgaande energie.
De hoeveelheid energie die de aarde op enig moment per oppervlak van de zon ontvangt is niet uniform omdat de aarde rond is. Tussen de evenaar en keerkringen is er een punt waar het 12 uur is en maximaal en van hieraf afnemend in alle andere richtingen.
Indien de aarde een plat vlak was zou elk punt even veel straling ontvangen, in werkelijkheid wordt de straling verdeeld over het boloppervlak van 4 ? R², en ontvangt per m² gemiddeld een kwart van de loodrechte stralingshoeveelheid.
Boven dit punt zal 1368 watt/m² binnen komen (aan de top van de atmosfeer) en afnemen in alle richtingen tot 0, en gemiddeld zal het 342 watt/m² bedragen. Met dit gemiddelde worden simpel de berekeningen gedaan, maar de werkelijkheid is dus veel complexer.
De plaatselijk ontvangen energie wordt al dan niet door wolken gereflecteerd / geabsorbeerd en verder naar beneden afhankelijk van het soort oppervlak (water, ijs, sneeuw, bodemsoort, vegetatie enz.) in verschillende mate geabsorbeerd, uitgestraald (IR) of direct gereflecteerd en maakt de plaatselijk uitgestraalde energie nog verder divers.
Vanwege deze redenen kan er nooit een energie-evenwicht bestaan, maar hoogstens een dynamisch evenwicht (er bestaat alleen evenwicht voor wat straling betreft).
Maar we zijn er nog niet want datgene wat een evenwicht totaal onmogelijk maakt en veruit de grootste invloed heeft op het weer en klimaat is wat we in overvloed op aarde hebben, namelijk water. Naast het feit dat water unieke eigenschappen heeft hebben we het op aarde in alle drie verschillende fasen; vast, vloeibaar en gasvormig.
De oceanen die 71% van het aardoppervlak beslaan maken gehakt van het simpele in en uitgaand energie-evenwicht. Het wateroppervlak reflecteert namelijk slechts 3% van de invallende straling en de overige 97% kan tot 100 meter diep doordringen en deze energie wordt door de inmense oceaan opgeslagen (warmte) en naar believen afgestaan (sommige stromingscycli duren meer dan 1000 jaar) en zo is de oceaan een gigantische energie-buffer. Er kan dus een substantieel deel van de inkomende energie voor kortere tijd of tot honderden jaren opgeslagen worden door de oceaan, en daarom kan er nooit gesteld worden dat per dag-cyclus of jaar evenveel energie de dampkring uit gaat dan er binnen komt. Het is gewoon niet bekend.
Aan het oceaanoppervlak hebben we natuurlijk de waterverdamping, deze verdamping waarbij warmte naar de hogere luchtlagen wordt getransporteerd om uit te stralen naar het heelal is het belangrijkste proces voor de energie afvoer van de aarde. Maar dit proces staat op zichzelf en is niet direct te koppelen aan de invallende energie. het is o.a. afhankelijk van temperatuur, vochtigheid, verdampingssnelheid, latente warmte, convectie, condensatie en wolkenvorming, en de kennis van dit proces kent behoorlijke fysische hiaten.
Dus daar waar het voor het vaste (onbewolkte) aardoppervlak wellicht aannemelijk is om te stellen dat er per dag-cyclus evenveel in als uitgestraald wordt, is dit voor het oceaan-oppervlak en de totale aarde dus helemaal niet zo. De oceaan buffert energie en laat de temperatuur van de atmosfeer variëren.
"We kunnen over lange tijdsperioden natuurlijke veranderingen optreden, zoals veranderingen in de baan van de aarde rond de zon, die leiden tot periodieke klimaatveranderingen, zoals het ontstaan en het verdwijnen van ijstijden.
De energie die de aarde absorbeert van de zon bestaat grotendeels uit licht. De gassen en dampen van de atmosfeer random de aarde laten dit licht door. Het licht dat door de aarde wordt geabsorbeerd warmt de aarde op. De opgewarmde aarde straalt energie terug naar de ruimte in de vorm van warmtestraling en niet als licht."
Dan lezen we nog dat de energie die de aarde absorbeert voornamelijk zichtbaar licht is, maar dit is niet waar. In werkelijkheid vormt zichtbaar licht slechts 43% van de straling die we ontvangen.
Dat zichtbaar licht bijna volledig wordt doorgelaten klopt, mits er geen bewolking is. Maar als we de overige 57% meenemen wordt het verhaal heel anders, kijk maar eens hier onder.
Links in de bovenste grafiek is het inkomend spectrum van de zon. Als we uiterst links beginnen zien we dat hier de golflengtes liggen van UV-straling en deze wordt voor het grootste deel zoals we zien (gelukkig) wel bij binnenkomst geabsorbeerd (de tweede grafiek er onder laat 100% opname zien door Ozon voor dit eerste traject).
Dan zien we zichtbaar licht verder naar rechts (visible) en daarna komen we al in het infrarood terecht, 49% van de inkomende zonnestraling ligt al in het IR gebied. En hier zijn diverse pieken te zien waar het inkomende IR door de atmosfeer wordt geabsorbeerd. Dit gebeurt voornamelijk door water. Maar kijk eens bij 3 en 4 µm, jawel de inkomende straling wordt ook geabsorbeerd door CO2 en dat betekent dus dat CO2 er ook voor zorgt dat er minder stralingswarmte op het aardoppervlak terecht komt.
Nu blijkt dus dat als je aan een leek het broeikaseffect wilt verkopen je een hoop lastige vragen kunt omzeilen door alleen het zichtbaare licht te bespreken dat minder dan de helft van de energiestroom omvat. En waarom lezen we verder niets over wat er op het oceaan-oppervlak gebeurt welke 71% van het aardoppervlak beslaat en veel belangrijker is voor de energiebalans? (lees hier)
Concluderend zien we dat het gedrag van 57% van de straling en 71% van het oppervlak onbesproken blijft bij een dergelijke uitleg, terwijl wat er zich in de oceaan afspeelt juist cruciaal is. (meer hier)
"Hoewel alle gassen en dampen in de atmosfeer licht doorlaten, laat een aantal, waaronder waterdamp, kooldioxide en methaan, warmtestraling niet door. Zij houden die warmte vast. Daardoor functioneren ze als een soort deken om de aarde en veroorzaken ze een 'broeikaseffect' dat leidt tot een temperatuurverhoging van de aarde. Zonder dit natuurlijke broeikaseffect zou de temperatuur van de aarde ca. 33 graden Celsius lager zijn waardoor het oppervlak van de aarde grotendeels bevroren zou zijn. Er zou dan geen vloeibaar water zijn en daardoor ook geen leven. Het natuurlijke broeikaseffect is dus noodzakelijk voor het huidige leven op de aarde."
Het is ongeveer hetzelfde als wat er daarvoor al gebeurd is, het aardoppervlak neemt energie op van de zon en staat het weer af. Dus het zogenaamde 'warmte vast houden' levert geen broeikaseffect op.
Als je het over echt warmte vast houden wil hebben dan betreft dit de hydrologische cyclus, de oceaan warmtebuffer en waterverdaming.
De fout die gemaakt wordt is namelijk dat warmte energie in transitie is, je kunt warmte niet vast houden. Warmte kan wel worden opgenomen en de energie van een systeem verhogen, en energie is geen warmte.
Het tweede item is de beroemde analogie van het dekentje om het broeikaseffect te verklaren. Dat is ook een vreemde vergelijking, want we hebben het toch over warmtestraling zoals de schrijver zelf zegt en niet over geleiding of convectie. Dus stel je voor dat je onder je deken in bed ligt, maar dan wel dusdanig dat je deken door een constructie pakweg 30 centimeter boven je zweeft en het dus rondom je bed verder open is. Op deze manier zal de deken niet veel helpen om warm te blijven denk ik, alhoewel je lichaam nog steeds warmte uitstraalt. Onder een deken blijf je warm door geleiding en convectie te belemmeren, straling gaat er dwars door heen. (wel eens opsporing van mensen gezien met een IR camera, gaat prima ondanks dat ze kleding aan hebben). Ook een deken levert geen broeikaseffect op.
Dus vinden we in deze uitleg voor leken geen bestaan van een broeikaseffect, alhoewel de meeste lezers het voor zoete koek zullen slikken.
Laten we even een uitstapje buiten het artikel maken en er van uit gaan dat enkelen wellicht op internet nog eens verder gaan zoeken, en wat zij veelal zullen vinden is een plaatje als het volgende en dit is zowaar een officieel IPCC plaatje!
Duidelijk toch, lees even mee 'CO2 absorbeert IR-straling en straalt het weer uit naar beneden en verwarmt daar opnieuw het aardoppervlak'??? En zoals te zien en te lezen is gaat dit zelfs zo door tot in het oneindige. Wauw het IPCC denkt het perpetuum mobile uitgevonden te hebben, nee zelfs nog beter. Er gaat geen energie verloren, maar er wordt zelfs energie gewonnen uit het niets. Pomp voortaan uw oven vol met CO2 en het energiegebruik zakt zienderogen naar beneden.
Wat een ongelooflijke waanzin is dit, hoe krijgen ze het in hun hoofd om iets dergelijks te publiceren
Een ieder die een beetje thermodynamica beheerst weet dat zowel de eerste als de tweede hoofdwet hier worden geschonden. Zelfs zonder deze kennis voelen we dit aan:
1 Een zekere hoeveelheid warmte(energie) kan niet tussen twee grenslagen heen en weer pendelen en daarbij telkens de temperatuur verhogen, niet één keer en zeker niet continu. Warmte die opgenomen is om ergens temperatuur te verhogen is dan uit het er tussen gelegen medium verdwenen.
2 Bovendien kan er geen warmtetransport plaats vinden van lage naar hoge temperatuur (zonder arbeid) en zal er dus nooit warmte van boven in de atmosfeer bij temperaturen ver onder nul terug het aardoppervlak bereiken.
3 Maar dat het IPCC het daarnaast nog presteert om te beweren dat zelfs extra warmte wordt gegenereerd door hun fantasieprocessen en dus gewoon de wet van behoud van energie niet schijnt te kennen is absurd.
Dat we hier te maken hebben met omzettingen van straling in warmte en vice versa maakt niet uit. Dit argument wordt vaak door alarmisten gebruikt, maar we laten ons niet foppen, de wetten van de thermodynamica gelden voor alle vormen van warmte(transport). Zij werken al zo vanaf de oerknal toen het heelal praktisch alleen maar uit straling bestond.
En indien je wilt vast houden aan een visie dat straling zich rondom verpreid en een gedeelte toch terug naar de aarde straalt, goed maar dan zal het volgens de tweede hoofdwet het geheel van heen en terug stralen een reversibel proces moeten zijn. En dat wil zeggen dat er netto geen warmte bij vrij kan komen. Zie ook mathematische methode sluit blijvende global warming uit.
De broeikasuitleg voor het grote publiek is zo kunnen we constateren een compleet fiasco met misleidende en verkeerde informatie, en strijdig met de natuurwetten.
Degenen die meer geïnformeerd zijn weten dat er meer speelt op een dieper niveau en dan hebben we het met name over de stralingsprocessen en komen we op absorptiespectra, rek- en buigvibratie, bandverbreding, verzadiging, re-emissie, fotonen die de weg niet weten etc. Maar de conclusie over de basis die gegeven wordt doet daar niets aan af.
Nu moet ik toch even kort wat dieper op die stralingsaspecten ingaan. De IR absorptie door CO2 is geen absorptie van een foton die een elektron aanslaat (excitatie), dit gebeurt alleen door de meer energierijke straling van zichtbaar licht en hogere frequenties.
De langgolvige IR straling wordt geabsorbeerd in de bindingsenergie tussen de atomen in het CO2 molecuul, en verhogen zo de kinetische energie resulterend in meetbare warmte.
In vrijwel alle gevallen zal deze energie echter binnen een fractie van een seconde worden doorgegeven aan de omringende moleculen in de atmosfeer Stikstof en Zuurstof. Dit is begrijpelijk als je weet dat elk molecuul bijna 10 miljard keer per seconde met een ander molecuul botst (bij 1 bar en 20 graden).
Dus is de conclusie dat het CO2 molecuul de kans niet krijgt om de opgenomen energie weer af te geven als straling, dus valt er niets terug te stralen zoals in het IPCC plaatje wordt weergegeven. Het beschreven 're-emitted' in het plaatje bestaat niet.
En dit gegeven betekent dat het broeikaseffect zoals het IPCC ons wijs wil maken niet kan bestaan.
En er is nog iets m.b.t. de straling van de atmosfeer die zoals ik eerder stelde wel in evenwicht moet zijn (volgens de wet van Stefan-Boltzmann). Als de temperatuur van de atmosfeer zou stijgen door CO2 , dan betekent dit namelijk dat deze warmere atmosfeer ook meer straling moet afgegeven aan de ruimte (E=?T4). Dus krijgen we dan kortweg: CO2 betekent meer energie uitstralen bij dezelfde energie input van de zon, hetgeen strijdig is met de wet van behoud van energie. Dus ook via deze weg zien we nogmaals dat het broeikaseffect niet klopt.
"Door steeds meer ontbossing, meer landbouw en door het grootschalige verbranden van fossiele brandstoffen stijgt de concentratie van broeikasgassen, zoals kooldioxide en methaan heel snel. De concentraties van deze gassen zijn nu veel hoger dan in de laatste 600.000 jaar. Hierdoor wordt het natuurlijke broeikaseffect versterkt, waardoor de aarde wat extra opwarmt."
"Daardoor worden de zeeen iets warmer, waardoor meer water verdampt, waardoor de concentratie van waterdamp in de atmosfeer wat toeneemt. Maar waterdamp is het sterkste van alle broeikasgassen. Daarom versterken de beschreven effecten elkaar. Het gevolg van dit alles is dat de temperatuur op aarde stijgt. Dit effect is tot nu toe nog niet groot; het is zelfs veel minder dan 1 %. Maar een temperatuurverhoging van slechts 1 % zou leiden tot een temperatuurstijging van ruwweg 3 graden Celsius, wat dramatische effecten zou hebben. De zeespiegel stijgt en het klimaat verandert."
Wel zal er dus meer water aan het oceaanoppervlak verdampen, maar betekent dit ook automatisch dat de waterdampconcentratie in de totale atmosfeer toeneemt en voor versterking zorgt? Over de hydrologische cyclus is daarvoor te weinig bekend, dus deze stelling kan niet onderbouwd worden, maar als het wel zo is mag je ook meer wolken verwachten en die blokkeren zonlicht en kunnen dus een eventuele temperatuurstijging weer teniet doen.
Metingen op diverse hoogtes laten echter zien dat de waterdampconcentratie afneemt en dat gaat dus lijnrecht in tegen de hypothese dat waterdamp toeneemt door CO2 verhoging en het effect versterkt.
We zien hier afnames tot 25%, dus de beweringen kloppen totaal niet. Integendeel, we zien vermindering van de waterdampconcentratie op alle hoogtes die het broeikaseffect door CO2 juist doen afnemen.
Een recente studie door o.a. alarmiste Susan Solomon noemt een waterdamp afname van 10% na 2000, en schrijft hier 25% minder opwarming aan toe. Tevens 'denkt men' dat tussen 1980 en 2000 waterdamp toenam en zorgde voor 30% van de opwarming die ten onrechte aan CO2 werd toegeschreven.
De laatste twee zinnen van het artikel wil ik dus maar laten voor wat het is.
categorie: AGW, IPCC, broeikaseffect, fysica, klimatologie, straling, temperatuur, thermodynamica
Posted on: February 14, 2010
Het is nu officieel, Phil Jones de tijdelijk terug getreden topman van CRU - University of East Anglia welke in feite één is met het IPCC, zeker wat betreft data aanlevering heeft klip en klaar gesteld dat er al sinds 1995 geen significante opwarming meer is.Dit houdt in dat de gemeten temperatuurtrend geen betekenis heeft terwijl die er wel is voor de (natuurlijk beschouwde) opwarming tussen bijvoorbeeld 1860 en 1880, 1910 en 1940.
Maar let op, zeer belangrijk is ook dat zelfs de Global Warming periode 1975 - 1998 significant niet te onderscheiden is van eerder genoemde periodes (zie tabel verderop). En dit slaat ook meteen een gapend gat in de bewering tot nu toe dat Global Warming 'ongeëvenaard' is. De complete fundering is nu onder de AGW hypothese weggeslagen.
Daarnaast is de trend van 2002 tot heden negatief, maar deze is nu nog te kort om significante betekenis te hebben!
De uiterst belangrijke uitspraken van de autoriteit die de globale temperatuur data in beheer heeft, vraagt direct om wereldwijde politieke actie tot herziening van het beleid omtrent de valselijk tot 'klimaatverandering' omgetoverde Global Warming.
Zie nu een samenvatting van de vragen gesteld aan Phil Jones en zijn antwoorden, met enige aanvullingen mijnerzijds:
A - Do you agree that according to the global temperature record used by the IPCC, the rates of global warming from 1860-1880, 1910-1940 and 1975-1998 were identical?
An initial point to make is that in the responses to these questions I've assumed that when you talk about the global temperature record, you mean the record that combines the estimates from land regions with those from the marine regions of the world. CRU produces the land component, with the Met Office Hadley Centre producing the marine component.
Temperature data for the period 1860-1880 are more uncertain, because of sparser coverage, than for later periods in the 20th Century. The 1860-1880 period is also only 21 years in length. As for the two periods 1910-40 and 1975-1998 the warming rates are not statistically significantly different (see numbers below).
I have also included the trend over the period 1975 to 2009, which has a very similar trend to the period 1975-1998.
So, in answer to the question, the warming rates for all 4 periods are similar and not statistically significantly different from each other.
Here are the trends and significances for each period:
| Period | Lenght (years) | Trend (ºC per decade) | Significance |
| 1860 - 1880 | 21 | 0,163 | Yes |
| 1910 - 1940 | 31 | 0,15 | Yes |
| 1975 - 1998 | 24 | 0,166 | Yes |
| 1975 - 2009 | 35 | 0,161 | Yes |
| 1995 - 2009 | 15 | 0,12 | No |
| 2002 - 2009 | 8 | - 0,12 | No |
Yes, but only just. I also calculated the trend for the period 1995 to 2009. This trend (0.12C per decade) is positive, but not significant at the 95% significance level. The positive trend is quite close to the significance level. Achieving statistical significance in scientific terms is much more likely for longer periods, and much less likely for shorter periods.
C - Do you agree that from January 2002 to the present there has been statistically significant global cooling?
No. This period is even shorter than 1995-2009. The trend this time is negative (-0.12C per decade), but this trend is not statistically significant.
D - Do you agree that natural influences could have contributed significantly to the global warming observed from 1975-1998, and, if so, please could you specify each natural influence and express its radiative forcing over the period in Watts per square metre.
This area is slightly outside my area of expertise. When considering changes over this period we need to consider all possible factors (so human and natural influences as well as natural internal variability of the climate system). Natural influences (from volcanoes and the Sun) over this period could have contributed to the change over this period. Volcanic influences from the two large eruptions (El Chichon in 1982 and Pinatubo in 1991) would exert a negative influence. Solar influence was about flat over this period. Combining only these two natural influences, therefore, we might have expected some cooling over this period.
(Jones doet voorkomen dat alle natuurlijke factoren bekend en ingecalculeerd zijn, dit is grote bull.... , zie mijn opmerkingen bij vraag H)
E - How confident are you that warming has taken place and that humans are mainly responsible?
I'm 100% confident that the climate has warmed. As to the second question, I would go along with IPCC Chapter 9 - there's evidence that most of the warming since the 1950s is due to human activity.
G - There is a debate over whether the Medieval Warm Period (MWP) was global or not. If it were to be conclusively shown that it was a global phenomenon, would you accept that this would undermine the premise that mean surface atmospheric temperatures during the latter part of the 20th Century were unprecedented?There is much debate over whether the Medieval Warm Period was global in extent or not. The MWP is most clearly expressed in parts of North America, the North Atlantic and Europe and parts of Asia. For it to be global in extent the MWP would need to be seen clearly in more records from the tropical regions and the Southern Hemisphere. There are very few palaeoclimatic records for these latter two regions.
Of course, if the MWP was shown to be global in extent and as warm or warmer than today (based on an equivalent coverage over the NH and SH) then obviously the late-20th century warmth would not be unprecedented. On the other hand, if the MWP was global, but was less warm that today, then current warmth would be unprecedented.
We know from the instrumental temperature record that the two hemispheres do not always follow one another. We cannot, therefore, make the assumption that temperatures in the global average will be similar to those in the northern hemisphere.
(Jones geeft dus toe dat er duidelijk een Middeleeuwse warme periode was op het Noordelijk halfrond, slechts door gebrek aan data is niet duidelijk of het globaal was. Dit is dan dus nogmaals de doodsteek voor Mann's hockey stick waar Jones toch zelf aan mee werkte. Lees hier verder over deze spagaat.)
H - If you agree that there were similar periods of warming since 1850 to the current period, and that the MWP is under debate, what factors convince you that recent warming has been largely man-made?
The fact that we can't explain the warming from the 1950s by solar and volcanic forcing - see my answer to your question D.
(Dit is een ontstellende uitspraak, het komt neer op 'we weten het niet dus het moet door de mens komen'. Jones weet donders goed dat er talloze factoren zijn die nagenoeg onbegrepen en niet te modelleren zijn zoals bijvoorbeeld waterdamp, wolkenvorming, oceaanwarmtebuffer, kosmische invloeden. En welk scala aan onbekende factoren zullen er nog meer bestaan? Deze uitspraak heeft niets met wetenschap te maken)
K - How much faith do you have - and should we have - in the Yamal tree ring data from Siberia? Should we trust the science behind the palaeoclimate record?First, we would all accept that palaeoclimatic data are considerably less certain than the instrumental data. However, we must use what data are available in order to look at the last 1,000 years.
I believe that our current interpretation of the Yamal tree-ring data in Siberia is sound. Yamal is just one series that enters some of the millennial long reconstructions that are available.
(Weer een niet te volgen redenatie, er is te weinig betrouwbare boomring data maar we moeten toch wat om tot 1000 jaar terug te kijken. Het doel (1000 jaar) is heiliger dan betrouwbaarheid, een leuke werkverschaffing maar ga dit dan niet publiceren en vertel dat de resultaten generlei waarde hebben.
Sallie Baliunas en Willie Soon van Harvard Smithsonian hebben in 2003 al een prima analyse gedaan en daarbij een breed scala van meer dan 20 verschillende proxies gebruikt i.p.v. de 12 Yamal bomen die Michael Mann gebruikte. Zij vonden een significante MWP warmer dan nu en een significante kleine ijstijd. Hun werk kwam echter niet door de peer review van Jones en zijn club)
N - When scientists say "the debate on climate change is over", what exactly do they mean - and what don't they mean?It would be supposition on my behalf to know whether all scientists who say the debate is over are saying that for the same reason. I don't believe the vast majority of climate scientists think this. This is not my view. There is still much that needs to be undertaken to reduce uncertainties, not just for the future, but for the instrumental (and especially the palaeoclimatic) past as well.
(Deze opmerking is cruciaal. Let goed op Al Gore, Jaqueline Cramer, Diederik Samson Femke Halsema, en hele onwetende volkstammen met u: het debat is nog lang niet gevoerd en er is geen consensus)
Q - Let's talk about the e-mails now: In the e-mails you refer to a "trick" which your critics say suggests you conspired to trick the public? You also mentioned "hiding the decline" (in temperatures). Why did you say these things?This remark has nothing to do with any "decline" in observed instrumental temperatures. The remark referred to a well-known observation, in a particular set of tree-ring data, that I had used in a figure to represent large-scale summer temperature changes over the last 600 years.
The phrase 'hide the decline' was shorthand for providing a composite representation of long-term temperature changes made up of recent instrumental data and earlier tree-ring based evidence, where it was absolutely necessary to remove the incorrect impression given by the tree rings that temperatures between about 1960 and 1999 (when the email was written) were not rising, as our instrumental data clearly showed they were.
This "divergence" is well known in the tree-ring literature and "trick" did not refer to any intention to deceive - but rather "a convenient way of achieving something", in this case joining the earlier valid part of the tree-ring record with the recent, more reliable instrumental record.
I was justified in curtailing the tree-ring reconstruction in the mid-20th Century because these particular data were not valid after that time - an issue which was later directly discussed in the 2007 IPCC AR4 Report.
The misinterpretation of the remark stems from its being quoted out of context. The 1999 WMO report wanted just the three curves, without the split between the proxy part of the reconstruction and the last few years of instrumental data that brought the series up to the end of 1999. Only one of the three curves was based solely on tree-ring data.
The e-mail was sent to a few colleagues pointing out their data was being used in the WMO Annual Statement in 1999. I was pointing out to them how the lines were physically drawn. This e-mail was not written for a general audience. If it had been I would have explained what I had done in much more detail.
R - Why did you ask a colleague to delete all e-mails relating to the Fourth Assessment Report of the IPCC?
This was an e-mail sent out of frustration at one FOI request that was asking for the e-mail correspondence between the lead authors on chapter six of the Working Group One Report of the IPCC. This is one of the issues which the Independent Review will look at.
categorie: AGW, IPCC, klimatologie, temperatuur
Posted on: December 01, 2009
Professor Ian Plimer deed ook zijn zegje over climategate, maar nog veel interessanter was zijn prachtige uiteenzetting over de historische achtbaan van het klimaat en hoe we de huidige rimpeltjes in perpectief moeten zien en leren van het verleden.Klimaat wordt veroorzaakt door diverse grotere en kleinere cyclische invloeden van velerlei aard met daarop weer andere toevallige invloeden gesuperponeerd, resulterend in regelmatige cyclische (sinusoidale) schommelingen met wisselende amplitude. En dat klimaat verandert continu en altijd!
Ian Plimer:
Misschien is het geruststellend om te geloven dat wetenschap een absolute discipline is, immuun voor rages, fanatici en fraude. Niet beïnvloed door extremisten, evangelisten, heil-zoekers en dwepers, maar dat het is niet. Ze is net zo kwetsbaar voor gevestigde belangen en vooroordelen van haar beoefenaars als elke ondernemingsvorm of politieke partij.
Ongemakkelijke waarheden worden onderdrukt en dubieuze bewijzen krijgen overmatige aandacht.
Nergens is dit meer verontrustend en duidelijk dan in de wetenschap van de klimaatverandering. Een onderzoeksgebied dat zo zwaar gepolitiseerd is geworden dat tegenover elkaar liggende groepen benoemd worden in termen van religie: gelovigen en niet-gelovigen.
Degenen die geloofden dat wetenschappers onophoudelijk zoeken naar de waarheid zullen geschokt zijn door het rumour aangewakkerd door een hacker die bezit nam van e-mails verzonden door het personeel van de universiteit van East Anglia.
Er wordt gezegd dat de e-mails, uitgewisseld door de leden van de universiteits Climate Research Unit (CRU) aantoonden dat statistieken waren gefingeerd door gebruik van 'trics' en dat materiaal dat niet paste bij de computermodellen voor klimaatverandering zoals deze geleverd worden aan het IPCC terzijde gelegd was.
In mijn boek Heaven And Earth, zinspeelde ik op het bestaan van dit soort van activiteiten en werd hiervoor aan de schandpaal genageld door degenen die alles te winnen hebben bij het op gang houden van de klimaatveranderings vetpot. Want dat is wat het geworden is.
Sensationele theorieën worden gemaakt door wetenschappers die zich hebben ontwikkeld tot professionele alarmisten die invloed kunnen uitoefenen op het IPCC, en beloningen, onderzoek subsidies en roem oogsten. Het probleem is dat de enige manier voor deze kleine elite kliek van klimaat kameraden in de UK en VS om deze positie te beschermen (en het verkondigen van hun boodschap van kommer en kwel) is om de geologie, archeologie, geschiedenis, astronomie- en zonnewetenschap te negeren. Dit zijn dingen die niet kloppen.
De realiteit is dat de Aarde het allemaal al eerder heeft meegemaakt, ze heeft slechter meegemaakt maar ze is er nog steeds, resoluut hier en vandaag. De klimaatveranderingstheorie en de sombere prognoses die door de voorstanders gegeven worden zijn gewoon fout.
Kijk eens naar de feiten. De aarde is een warme en natte broeikasplaneet. Er heeft minder dan 20 procent van haar bestaansgeschiedenis ijs op het oppervlak gelegen, en in het geologische verleden zijn er zes grote ijstijden geweest.
Vijf van de ijstijden kenden een veel hoger atmosferische CO2 concentratie dan nu. Dus kooldioxide kan vroegere klimaatveranderingen niet hebben veroorzaakt . Integendeel, de vroege aarde bevatte 100 keer meer koolstofdioxide in de atmosfeer dan nu - en toch is er geen onomkeerbaar broeikaseffect geweest, en geen tipping points of zure oceanen.
De oorspronkelijke bron van de twee belangrijkste broeikasgassen, waterdamp en kooldioxide, waren vulkanen. Waterdamp is nu nog steeds het belangrijkste broeikasgas. Zodra de oceanen gevormd waren en er leven verscheen werd koolstof gerecycled tussen de oceanen, de atmosfeer, de grond, het leven en gesteenten. Koolstofdioxide is voedsel voor de planten en bomen, en niet een vervuilend gas.
Bij de normale absorptiesnelheid kan het atmosferische CO2 gehalte niet verdubbelen, zelfs als we alle fossiele brandstoffen op aarde verbranden.
In de afgelopen tijden is CO2 langs natuurlijke weg geabsorbeerd in van alles van kalksteen riffen tot in de bodem, rotsen en levende dingen. Kalksteen bijvoorbeeld is een veel voorkomend gesteente en bevat 44 procent CO2.
Het oplossen van CO2 in de oceaan heeft nog nooit geleid tot verzuring. De constante chemische reacties tussen oceaanwater en de sedimenten en rotsen op de zeebodem hebben de oceanen altijd alkalisch (basisch) gehouden. Als we de gesteenten op de zeebodem kwijt zouden raken dan zouden de oceanen zuur kunnen worden, maar dat kun je dus wel vergeten!
We zitten nu nog steeds in een ijstijd die al 34 miljoen jaar geleden is begonnen, en met een klimaat aangedreven door onder andere de baan van de Aarde, de toestand van de Zon, oceanen en vulkanen. Het is essentieel om de tijdspanne in geologische zin te aanschouwen, het is een veel dikker boek dan de gedetailleerde pagina's waarop we ons volgens de onheilsprofeten zouden moeten concentreren.
Er zijn lange periodes van warmte geweest binnen de huidige ijstijd, maar de ijskappen smolten niet weg. Ze groeiden aan en namen weer af, net zoals de ijskappen nog steeds doen.
Oude klimaatomstandigheden kunnen worden onthuld door diep in het Antarctische ijs te boren naar monsters van iets wat duizenden jaren geleden sneeuw was. Deze laten klimaatcycli zien met temperatuurpieken die ten minste 800 jaar vóór lopen op de pieken in CO2.
Dus klimaatveranderings alarmisten die beweren dat CO2 klimaatverandering stuurt zetten de waarheid op zijn kop, de stijging van atmosferische kooldioxide gehalte volgt op temperatuur stijging.
Klimaat is cyclisch. De huidige cycli volgen een patroon van ongeveer 90.000 jaar van zeer variabele glaciale omstandigheden, gevolgd door ongeveer 10.000 jaar van getemperde interglaciale condities. Het huidige interglaciaal begon meer dan 12.000 jaar geleden. We zitten nu tegen een volgende glaciatie (ijstijd) aan.
Aan het einde van de laatste glaciatie schommelde de temperatuur wild. Op een gegeven moment was er een natuurlijke temperatuurstijging van 15 °C in 20 jaar tijd. Dat is pas global warming, maar de mensheid bloeide.
De piek van het huidige interglaciaal was 6000 jaar geleden, toen was de zeespiegel ongeveer twee centimeter hoger dan nu en de temperaturen waren 5 °C hoger. De snelheid en toename van de huidige temperatuursverandering is niet anders dan vroeger.
De zeespiegel steeg met 2 cm per jaar tussen 12.000 en 6.000 jaar geleden (nog steeds deel van het huidige interglaciaal) een mate van verandering die veel groter is dan wat we nu waarnemen.
Tijdens de laatste glaciatie, zakte de bodem daar waar er ijs lag. Die bodem komt nu nog steeds omhoog, zo zijn bijvoorbeeld Schotland en Wales stijgende en het oosten van Engeland zinkt (ook Scandinavië komt omhoog en Nederland daalt). Tijdens de laatste glaciatie liepen mensen vanuit het Europees vaste land naar Engeland, van Rusland naar Alaska en van Papoea-Nieuw-Guinea naar Tasmanië. Het Kanaal was slechts een rivier.
Tijdens vorige interglacialen bloeiden de koraalriffen en ander leven. Elke keer dat de zeespiegel steeg breidden de koraal atollen zich uit. Dit mag een verrassing zijn voor degenen die gevoed worden door het dieet van de klimaatalarmisten, maar het is niets nieuws: Charles Darwin schreef er al over in 1842.
Er zijn klimaatveranderingen op kleinere schaal geweest tijdens het huidige interglaciaal. Sommige zijn cyclisch en worden gestuurd door zonne, oceaan, getijden en orbitale cycli. Andere, zoals door vulkanisme gedreven veranderingen zijn willekeurig.
Het leven bloeide tijdens de warmere tijden en moest lijden in koelere tijden. De oude grote beschavingen stortten in juist tijdens de koele perioden.
Het was zo warm tijdens de 600 jaar durende 'Romeinse Warme Periode' dat druiven in Engeland werden verbouwd totaan Hadrian's Wall in het noorden. De zeespiegel steeg niet en ook het poolijs verdween niet. Sommige alpen gletsjers verdwenen, om later weer te verschijnen.
De koude Donkere Middeleeuwen volgden, met honger, ziekten zoals de pest en een ongebreidelde massale ontvolking door sterfte.
Daarna volgde een 400 jarige warme periode. De Vikingen verbouwden gerst en tarwe, en fokten runderen en schapen in delen van Groenland die nu onbewoonbaar zijn. Tijdens deze 'Middeleeuwse Warme Periode' was er zoveel meer rijkdom dan voorheen gegenereerd door generaties van betrouwbare oogsten dat de grote kloosters, kathedralen en universiteiten werden gebouwd.
Toch steeg ook toen de zeespiegel niet en de ijskappen gingen niet verloren. En het belangrijkst is, mensen kunnen de Romeinse en Middeleeuwse warmte niet hebben veroorzaakt door CO2 uitstoot want er was geen industrie.
De Kleine IJstijd volgde. Wederom was er hongersnood, ziekte en ontvolking. Markten werden op het ijs van de Theems gehouden tot 1820. De Kleine IJstijd eindigde in 1850. Het is dus geen wonder dat de temperatuur is toegenomen in de afgelopen 150 jaar, dit is wat er altijd gebeurt na een koude periode het is een cyclus.
De temperatuurstijging was niet constant. Er was opwarming van 1860 tot 1880, afkoeling van 1880 tot 1910, opwarming van 1910 tot 1940, afkoeling van 1940 tot 1976, opwarming van 1976 tot 1998 en afkoeling vanaf 1998 tot heden.
Elke opwarming verliep in hetzelfde tempo. Er was pas tijdens de opwarming 1976 tot 1998 sprake van CO2 toename , alle andere genoemde opwarmingen en afkoelingen vertonen geen relatie met kooldioxide.
Waarom is dit verhaal in tegenspraak met wat we steeds horen? Omdat sensatie veel lucratiever is. Er is een klimaatramp aangeleverd voor een angstige publiek, door wetenschappers die had alles hebben te winnen door ons angst aan te jagen.
Zij verspreiden een ideologie die een blind fundamentalisme is, niet gerelateerd aan de wetenschappelijke feiten. Politici bouwen nieuwe bureaucratieën en doen zich voor als milieu-redders zonder dat ze met de consequenties van hun daden geconfronteerd hoeven te worden. Er moeten koppen rollen, en intussen zal onze planeet doen wat het altijd gedaan heeft: veranderen.
categorie: klimatologie
Posted on: November 18, 2009
Terwijl alle media aandacht uit gaat naar de start van de Large Hadron Collider, heeft CERN bekend gemaakt dat het CLOUD experiment is gestart. CLOUD maakt gebruik van het oude Proton Synchrotron om kosmische stralen die onze atmosfeer binnen komen te simuleren, en moet een antwoord geven op de vraag in welke mate de door kosmische stralen geïoniseerde atmosferische moleculen de vorming van wolken vergroot.Eerdere experimenten van Henrik Svensmark lieten zien dat de ionen de kernen vormen voor condesatie, en dat de ionisatie zelf beïnvloed wordt door het type en de intensiteit van kosmische stralen die de aarde bereiken. Deze intensiteit wordt onder andere op zijn beurt weer omgekeerd evenredig beïnvloed door de zonnecycli.
Het magnetisch veld van de zon en die van de aarde vormen een schild tegen kosmische stralen alhoewel ongeveer twee deeltjes per seconde het aardopervlak toch nog bereiken dwars door de atmosfeer. Kleine variaties in kosmische stralen lijken echter duidelijke veranderingen in het wolkendek te bewerkstelligen, bij lagere intensiteit wordt het wolkendek kleiner met tot gevolg meer direct invallend zonlicht en hogere temperaturen.
Na zijn laatste onderzoek afgelopen zomer zegt Svensmark "de reactie op relatief kleine variaties in ionisatie is zo duidelijk dat we denken dat een groot gedeelte van het aardse wolkendek door geïoniseerde deeltjes gevormd wordt".
De resultaten van CLOUD zijn belangrijk voor klimaat onderzoek. Wolken en de vorming ervan zijn een grote onbekende factor in klimaatwetenschap en worden ook niet meegerekend in de klimaatmodellen hetgeen een enorme onzekerheid in de resultaten veroorzaakt. Het IPCC geeft toe dat de wetenschappelijke kennis 'laag' is, waardoor het moeilijk te vatten is waarom het IPCC de resultaten van de modellen betrouwbaar acht.
Kosmische straling en temperatuur laten in ieder geval een duidelijke correlatie zien.
Zie temperatuur versus kosmische stralen (GCR) in Siberie gedurende de laatste 700 jaar. Be10 en C14 vertegenwoordigen de variatie in GCR.
Hieronder een overzicht over de periode van de laatste 2000 jaar.
En als we tot 500 miljoen jaar gaan is het volgende gevonden. Let ook op de ijstijd 150 Ma bij 2000 ppm CO2 en die van 450 Ma bij 4000 ppm CO2, (en ja we bevinden ons nu ook in een ijstijd, we maken nu slechts een zogenaamd interglaciaal mee. Een glaciaal is slechts een paar graden kouder dan nu, maar meestal was de aarde 10 graden warmer dan heden!)
De variaties in GCR die we in de laatste grafiek zien hebben waarschijnlijk te maken met de passages die het zonnestelsel maakt door de spiraalarmen van de Melkweg, en oscillaties die het zonnestelsel maakt loodrecht op het vlak van de Melkweg.
categorie: klimatologie, kosmos, zon
Posted on: September 02, 2009
Uit een nieuw Amerikaans/Duits onderzoek komt wederom naar voren dat de invloed van de variaties in zonne-straling via een aantal versterkende factoren (feedbacks) veel meer invloed heeft op het klimaat dan algemeen aangenomen.Zonnevlekken frequentie heeft een onverwacht sterke invloed op de wolkenvorming en neerslag
Onze zon niet straalt niet gelijkmatig. Het bekendste voorbeeld van de stralingsvariatie, is de beroemde 11-jarige cyclus van zonnevlekken. Niemand ontkent de invloed van deze cycli op de natuurlijke variabiliteit van het klimaat, maar klimaatmodellen zijn op dit moment niet in staat om haar impact op het klimaat naar behoren te reconstrueren.
Onderzoekers uit de VS en uit Duitsland hebben nu voor het eerst met succes in detail de complexe interactie gesimuleerd tussen de straling van de zon, de atmosfeer en de oceaan. Zoals het wetenschappelijk tijdschrift Science in haar laatste uitgave verslaat zijn Gerald Meehl van het Amerikaanse Nationale Centrum voor Atmosferisch Onderzoek (NCAR) en zijn team in staat geweest om te berekenen hoe de kleine variaties in straling leiden tot een relatief belangrijke verandering in het atmosfeer-oceaan systeem.
Katja Matthes van GFZ het Duitse Onderzoekscentrum voor Geowetenschappen, en co-auteur van de studie zegt: "Rekening houdend met het volledige stralingsspectrum van de zon, verschilt de stralingsintensiteit binnen een zonnevlekken cyclus slechts 0,1 procent. Complexe wisselwerkingen in de stratosfeer en de troposfeer creëren echter meetbare veranderingen in de temperatuur van het water van de Stille Oceaan en in de neerslag".
Om een dergelijke versterking te laten plaats vinden moeten veel kleine radertjes in elkaar grijpen. Het eerste proces loopt van boven naar beneden: verhoogde zonne-straling leidt tot meer Ozon en hogere temperaturen in de stratosfeer. "Het aandeel ultraviolette straling varieert veel sterker dan de andere delen van het spectrum, namelijk vijf tot acht procent en dat zorgt voor meer Ozon vorming", vertelt Katja Matthes. Als gevolg hiervan wordt met name de tropische stratosfeer warmer, hetgeen op zijn beurt leidt tot een veranderde atmosferische circulatie. Zo worden de onderling samenhangende typische neerslagpatronen in de tropen ook gewijzigd.
Het tweede proces vindt plaats op een tegenovergestelde manier: de hogere zonneactiviteit leidt tot meer verdamping in de wolkenvrije gebieden. De toenemende hoeveelheden vocht worden met de passaatwinden naar de evenaar getransporteerd, waar ze leiden tot een sterkere neerslag, lagere watertemperatuur in de Oost-Stille Oceaan en een verminderde vorming van wolken, die op haar beurt zorgt voor meer verdamping. Katja Matthes: "Het is deze positieve terugkoppeling die het proces versterkt".
Professor Reinhard Huettl van de GFZ voegt daaraan toe: "Het onderzoek is belangrijk voor het begrijpen van de natuurlijke variabiliteit van het klimaat, die - op verschillende tijdschalen - aanzienlijk beïnvloed wordt door de zon. Om klimaatverandering beter te begrijpen en te zorgen voor meer betrouwbare toekomstige klimaat scenario's, is het zeer belangrijk om de onderliggende natuurlijke variabiliteit van het klimaat te begrijpen. Uit dit onderzoek blijkt opnieuw dat er nog veel onderzoek nodig is om het klimaat te begrijpen "
Meehl, GA, JM Arblaster, K. Matthes, F. Sassi, and H. van Loon (2009), Amplifying the Pacific climate system response to a small 11 year solar cycle forcing, Science , 325, 1114-1118.
Onderzoekers uit de VS en uit Duitsland hebben nu voor het eerst met succes in detail de complexe interactie gesimuleerd tussen de straling van de zon, de atmosfeer en de oceaan. Zoals het wetenschappelijk tijdschrift Science in haar laatste uitgave verslaat zijn Gerald Meehl van het Amerikaanse Nationale Centrum voor Atmosferisch Onderzoek (NCAR) en zijn team in staat geweest om te berekenen hoe de kleine variaties in straling leiden tot een relatief belangrijke verandering in het atmosfeer-oceaan systeem.
Katja Matthes van GFZ het Duitse Onderzoekscentrum voor Geowetenschappen, en co-auteur van de studie zegt: "Rekening houdend met het volledige stralingsspectrum van de zon, verschilt de stralingsintensiteit binnen een zonnevlekken cyclus slechts 0,1 procent. Complexe wisselwerkingen in de stratosfeer en de troposfeer creëren echter meetbare veranderingen in de temperatuur van het water van de Stille Oceaan en in de neerslag".
Om een dergelijke versterking te laten plaats vinden moeten veel kleine radertjes in elkaar grijpen. Het eerste proces loopt van boven naar beneden: verhoogde zonne-straling leidt tot meer Ozon en hogere temperaturen in de stratosfeer. "Het aandeel ultraviolette straling varieert veel sterker dan de andere delen van het spectrum, namelijk vijf tot acht procent en dat zorgt voor meer Ozon vorming", vertelt Katja Matthes. Als gevolg hiervan wordt met name de tropische stratosfeer warmer, hetgeen op zijn beurt leidt tot een veranderde atmosferische circulatie. Zo worden de onderling samenhangende typische neerslagpatronen in de tropen ook gewijzigd.
Het tweede proces vindt plaats op een tegenovergestelde manier: de hogere zonneactiviteit leidt tot meer verdamping in de wolkenvrije gebieden. De toenemende hoeveelheden vocht worden met de passaatwinden naar de evenaar getransporteerd, waar ze leiden tot een sterkere neerslag, lagere watertemperatuur in de Oost-Stille Oceaan en een verminderde vorming van wolken, die op haar beurt zorgt voor meer verdamping. Katja Matthes: "Het is deze positieve terugkoppeling die het proces versterkt".
Professor Reinhard Huettl van de GFZ voegt daaraan toe: "Het onderzoek is belangrijk voor het begrijpen van de natuurlijke variabiliteit van het klimaat, die - op verschillende tijdschalen - aanzienlijk beïnvloed wordt door de zon. Om klimaatverandering beter te begrijpen en te zorgen voor meer betrouwbare toekomstige klimaat scenario's, is het zeer belangrijk om de onderliggende natuurlijke variabiliteit van het klimaat te begrijpen. Uit dit onderzoek blijkt opnieuw dat er nog veel onderzoek nodig is om het klimaat te begrijpen "
Meehl, GA, JM Arblaster, K. Matthes, F. Sassi, and H. van Loon (2009), Amplifying the Pacific climate system response to a small 11 year solar cycle forcing, Science , 325, 1114-1118.
Aangezien de huidige klimaatmodellen in het geheel geen rekening houden met de variaties in zonnestraling zijn er dus nog heel veel verbeteringen in dit verband nodig om een betrouwbare voorspelling te doen, en dan nog zal pas na evaluatie de houdbaarheid van de voorspellingen moeten blijken. Gezien de Chaostheorie van Edward Lorenz zal die echter te kort zijn om van enig nut te kunnen zijn voor klimaatvoorspellingen.
Zelfs de wolkenvorming op zich is iets wat niet eens in de modellen verwerkt zit, men geeft toe dat dit veel te complex is.
categorie: klimatologie, zon
Posted on: August 29, 2009
Na het onjuiste weeralarm van vorige week kwam het KNMI gisteren met een onzinnig verhaal waarin alles natuurlijk weer de schuld is van die catastrofale klimaatverandering.Klimaatonderzoeker Arie Kattenberg van het KNMI zegt " in de toekomst worden weerwaarschuwingen niet zo snel meer afgegeven, door de klimaatverandering raken we gewend aan flinke onweersbuien of hittegolven, omdat ze vaker voorkomen".
Het KNMI probeert dus zijn straatje schoon te vegen met het roepen van deze totaal onbewezen toenames van dergelijke weersomstandigheden, en wil haar eigen onvermogen afdekken met het niet afgeven van waarschuwingen.
De claims passen bij de populaire ongefundeerde uitlatingen van alarmisten omtrent bijvoorbeeld de zogenaamde toename van orkanen. Maar bekijk nu eens de volgende actuele grafieken van COAPS die zelf concluderen dat we momenteel op een laagte record zitten terug gaande tot 1970.
Northern Hemisphere ACE for the month of July struggled across the finish line, with the lowest recorded value since at least 1970. The monthly ACE value of 15.6 is truly remarkable in its ineptitude considering the average of the previous 40 years is 73!
En dit heeft dus betrekking op Mei - Juli van elk jaar, dus het laagte record heeft niets te maken met het feit dat het jaar nog niet om is. Op naar de volgende grafiek.
Global Tropical Cyclone Energy nearing 50-year lows
Using a longer-database of hurricane tracks for the globe, the recent downturn in global TC energy is nearing record low levels of inactivity - the lowest in 50-years.
Het moet niet gekker worden, de gepaard gaande hoeveelheid energie nadert het laagste niveau in 50 jaar! Conclusie, er is geen toename maar juist een afname.
De overige grafieken op de site voor de werelwijde totaal situatie laten hetzelfde beeld zien.
Voor wat onweer betreft vond ik de volgende grafiek van nota bene het KNMI zelf.
Waar is de stijging van Kattenberg die we vanaf het begin in 1971 al zouden moeten zien optreden als AGW onweer doet toenemen? Nergens dus, eerder een lange dalende trend vanaf 1971 tot 1997 met een kleine opleving in 1998-1999.
Het is een telkens terugkerend fenomeen in alarmisten land, het verkondigen van alarmerende berichten in de media vaak uit fantasie computermodellen terwijl de werkelijke data dit niet staven of zefs het tegengestelde bewijzen.
We moeten dus concluderen dat ook Kattenberg en ons KNMI zich in het alarmisten kamp ophouden en een niet betrouwbaar beeld schetsen.
Dan gaan we nu eens kijken naar de toename van hittegolven die het KNMI ziet. Onderstaande grafiek komt uit dit rapport over hittegolven in de VS.
Kattenberg is volgende week op een conferentie van het WMO, en het hoofd Michal Jarraud weet te vertellen dat "klimaatverandering het voorspellen van het weer moeilijker maakt".
Is dit even een openbaring, Jarraud zegt dus dat het weer tot 3-5 dagen vooruit voorspellen steeds moeilijker wordt terwijl de alarmisten beweren het weer over 100 jaar vast te kunnen stellen met modellen die op dezelfde basis werken. Hieruit blijkt maar weer eens hoe we met zijn allen bedot worden.
Kattenberg verteld vervolgens dat "we steeds meer gebruik gaan maken van natuurkundige modellen"?
Wat zegt u, het KNMI gebruikt de fysische wetten tot nu toe onvoldoende om zijn voorspellingen te doen? Dan vraag ik mij af wat er dan wel gebruikt wordt. Astrologie, waarzeggers en Indiaanse weermannen in plaats van de wetten van Boyle, Dalton, Clausius-Clapeyron, Navier-Stokes etc.
Je vraagt je af wat het nut is van voorgaande onzinnige uitspraken van KNMI en WMO gecombineerd met eerder aangekaarte misinformatie van het Britse Met Office. Tijdens de WMO conferentie blijkt het KNMI ook een nieuw klimaatmodel te presenteren waarmee de invloed van CO2 kan worden bekeken, en er wordt gesproken over betere samenwerking tussen Europese weerdiensten.
Het is duidelijk dat de integriteit van genoemde organisaties in het geding is, in plaats van een objectieve benadering probeert men met zijn allen zo lang mogelijk van de rijke subsidie potten voor pro AGW promotie te profiteren door fictieve klimaatveranderingen en modelproblemen te verzinnen.
Wij als burgers zijn de dupe omdat wij deze subsidiepotten dienen te vullen, en er waardeloze voorspellingen en onzinnige doemscenario's voor terug krijgen.
Dit geeft op zijn beurt regeringen weer 'recht' op milieumaatregelen zoals de Franse deze week bekend maakte. Binnenkort gaat zij een nieuwe CO2-taks invoeren, deze komt over benzine, stookolie en aardgas. Dit moet de Franse staatskas jaarlijks 8000 miljoen Euro opleveren en wordt niet in milieuvriendelijke projecten gestopt maar is louter bedoeld om het begrotingstekort te verminderen.
Blijkbaar zijn onze burgerrechten in de EU al dusdanig afgezwakt dat een overheid met de klimaat bijbel in de hand een door zichzelf gelegaliseerde diefstal zonder blikken of blozen openlijk kan verkondigen.
categorie: AGW, klimatologie
Posted on: August 14, 2009
Nieuw onderzoek verstevigt de hypothese dat Kosmische Stralen de vorming van lage bewolking op Aarde beïnvloed met als gevolg globale temperatuurveranderingen (bron).Miljarden tonnen waterdruppels verdwijnen uit de atmosfeer tijdens gebeurtenissen die in detail tonen hoe de Zon en de sterren dagelijks ons wolkendek controleren. Onderzoekers van het National Space Institute van de Technische Universiteit van Denemarken (DTU) hebben de gevolgen onderzocht van uitbarstingen op de Zon die de Aarde afschermen van sommige Kosmische Stralen - de energetische deeltjes van ontplofte sterren die op onze planeet neer regenen.
"De Zon zorgt voor fantastische natuurlijke experimenten die het ons mogelijk maken om onze ideeën over haar effecten op het klimaat te testen" zegt prof. Henrik Svensmark, hoofd auteur van een nieuw rapport gepubliceerd in Geophysical Research Letters. Als zonne-explosies (CME's) interfereren met de Kosmische Straling ontstaat er een tijdelijk tekort aan aërosolen, chemische deeltjes in de atmosfeer die normaal aangroeien totdat waterdamp er op kan condenseren en zo vloeibare waterdruppels verspreiden voor de vorming van lage bewolking. Vanwege dit tekort kunnen wolken boven de oceaan tot 7 procent van hun vloeibaar water verliezen binnen een tijdsbestek van zeven of acht dagen na het Kosmische-stralings minimum.
"Een verband tussen de Zon, Kosmische Stralen, aërosolen, en vloeibaar water in wolken blijkt op wereldwijde schaal te bestaan" concludeert het rapport. Dit onderzoek, waaraan Torsten Bondo en Jacob Svensmark hebben bijgedragen, valideert 13 jaar aan ontdekkingen die wijzen op een belangrijke rol voor Kosmische Stralen in de klimaatverandering. In het bijzonder verbindt ze waarneembare verschillen in globale bewolking met laboratorium experimenten in Kopenhagen waaruit blijkt hoe kosmische stralen helpen bij het creeren van de belangrijke aërosolen.
Andere onderzoekers hebben moeite met het vinden van significante effecten van de zonne-uitbarstingen op bewolking, en Henrik Svensmark begrijpt hun probleem. "Het is als het proberen om tijgers te vinden die in een jungle verborgen zitten. Omdat bewolking sterk veranderd van dag tot dag, ongeacht wat de Kosmische Stralen doen", zegt hij. De eerste taak voor een succesvolle jacht was uit te zoeken waar "tijgers" zich het meest waarschijnmlijk zullen laten zien, door het identificeren van de meest veelbelovende gevallen van plotselinge terugval in de hoeveelheid Kosmische Straling, een zogenoemde Forbush daling. Eerder onderzoek in Kopenhagen voorspelde dat de gevolgen het meest merkbaar moesten zijn in de onderste 3000 meter van de atmosfeer. Het team identificeerde 26 Forbush dalingen sinds 1987 die zorgden voor de grootste afname van de Kosmische Stralen op lage hoogte, en gingen op zoek naar de gevolgen hier van.
De eerste globale gevolgen van een afname in Kosmische Stralen is een subtiele verandering in de kleur van het zonlicht, zoals gezien door de grondstations van het aërosol netwerk AERONET. Door analyse van de data tijdens en na de afnames in Kosmische Sralen, vond het DTU team dat violet licht van de Zon helderder was dan normaal. Een tekort aan aërosolen, die normaliter violet licht verstrooien als het de atmosfeer passeert was de meest waarschijnlijke reden. De grootste kleurverandering vond ongeveer vijf dagen na het minimum in Kosmische Stralen plaats.
Vanwaar deze vertraging? Henrik Svensmark en zijn team waren niet verrast, want de onmiddellijke invloed van de Kosmische Stralen, gezien in laboratorium experimenten is het creëeren van micro-clusters zwavelzuur en watermoleculen die te klein zijn om van invloed zijn om door AERONET op te vallen. Alleen wanneer zij een paar dagen bezig zijn geweest om in omvang te groeien zouden ze beginnen te verschijnen. Het bewijs voor dit gevolg van de Forbush dalingen, zoals onderzocht door het Deense team geeft aërosol deskundigen waardevolle informatie over de vorming en het lot van kleine aërosolen in de atmosfeer van de aarde.
Hoewel groeiende aërosolen zonlicht na vijf dagen kunnen beïnvloeden zouden ze nog niet groot genoeg zijn om waterdruppels te vormen. De volle impact op de wolken is pas twee of drie dagen later merkbaar. Het zorgt voor afname van lage bewolking vanwege het eerdere verlies aan kleine aërosolen die normaal tot wolkenvormende "condensatie kernen" zouden zijn uitgegroeid en in staat om wolken te vormen. "Dan is het net als kale plekken zien in een gebied, waar een boer is vergeten te zaaien" verklaart Svensmark. "Drie onafhankelijke sets van satellietwaarnemingen vertellen alle een vergelijkbaar verhaal over verdwijnende wolken ongeveer een week na het minimum aan kosmische stralen."
Enorme gevolgen voor de bewolking
Uit satelliet-gegevens aangaande het vloeibare water gehalte van de bewolking boven de oceanen, voor de vijf sterkste Forbush dalingen van 2001 tot 2005, vond het DTU team een daling van 7 procent, zoals al eerder gezegd.
Dat vertaalt zich in 3 miljard ton vloeibaar water dat uit de hemel verdwenen is. Het water is er nog wel in dampvorm, maar in tegenstelling tot druppels in wolken blokkeert dit niet het zonlicht dat de oceanen opwarmt. Na dezelfde vijf Forbush dalingen zagen satellieten die de hoeveelheid vloeibaar water in de wolken meten een gemiddelde daling van 4 procent. Andere satellieten lieten een vergelijkbare 5 procent reductie in wolken beneden 3200 meter boven de oceaan zien.
"Het effect van de zonne-explosies op de aardse bewolking is enorm," zegt Henrik Svensmark."Een verlies van 4 of 5 procent bewolking lijkt mischien niet veel, maar het verhoogt het zonlicht dat de oceanen bereikt met ongeveer 2 watt per vierkante meter, en dat is gelijk aan de totale opwarming van de aarde tijdens de 20e eeuw ".
De Forbush dalingen zijn te kortstondig om een blijvend effect op het klimaat te hebben, maar ze zijn te vergelijken met het mechanisme dat tijdens de 11-jarige zonnecyclus werkzaam is. Wanneer de Zon actiever wordt is de daling van Kosmische Stralen op lagere hoogtes groter dan wat we in de meeste Forbush gebeurtenissen zien, en het verlies van lage bewolking houdt dan wel lang genoeg aan om de wereld op te warmen. Dat verklaart volgens het DTU team de afwisseling van opwarming en afkoeling die in de lagere atmosfeer en de oceanen tijdens de zonne-cycli worden gezien.
De directeur van het Deense Nationale Ruimtevaart Instituut, Eigil Friis-Christensen was mede-auteur tesamen met Svensmark in een eerder verslag over het effect van Kosmische Straling op het wolkendek in 1996. Reagerend op het laatste rapport zegt hij: "Het bewijs stapelt zich op, al eerder voor de link tussen Kosmische Straling en lage bewolking en nu via experimenten en observaties voor het mechanisme waarbij aërosolen betrokken zijn. Al deze overeenkomstige wetenschappelijke resultaten illustreren dat het bij de huidige klimaatmodellen die gebruikt worden om het toekomstige klimaat te voorspellen ontbreekt aan belangrijke delen van de benodigde Fysica ".
Zie verder het CLOUD experiment in het CERN dat verdere empirische data zal verschaffen.
Bekijk ook de videoclips in mijn rechter kolom onder Kosmoklimatologie.
categorie: klimatologie, kosmoklimatologie, zon
Posted on: July 22, 2009
Hier weer eens een onderzoek dat bevestigd dat er wel degelijk een verband is tussen variaties in zonne-intensiteit en mondiaal klimaat:Er is een belangrijke link tussen de zonnecycli en het mondiale klimaat vast gesteld door onderzoek geleid door wetenschappers van het National Science Foundation (NSF). Het blijkt dat maximale zonne-activiteit en de nasleep daarvan gevolgen hebben op Aarde middels La Niña en El Niño gebeurtenissen in de tropische Stille Oceaan.
Het onderzoek kan de weg openen naar betere voorspellingen van temperatuur en neerslag patronen op bepaalde momenten tijdens de gemiddeld 11-jarige zonnecyclus.
Deze resultaten zijn opvallend in die zin dat zij wijzen op een wetenschappelijk aantoonbare reeks van gebeurtenissen die de 11-jarige zonnecyclus in verband brengen met ENSO (El Nino Southern Oscillation), het tropische verschijnsel in de Stille Oceaan dat de variabiliteit van het klimaat in de wereld zo sterk beïnvloedt.
De totale hoeveelheid stralings-energie die de aarde vanaf de zon bereikt varieert met 0,1-0,2 procent gedurende een zonne-cyclus. Wetenschappers hebben al tientallen jaren gekeken of deze ups en downs te koppelen zijn aan weers en klimaat variaties en hun subtiele effecten te onderscheiden van andere weerspatronen.
Voortbouwend op eerdere resultaten gebruikten onderzoekers klimaatmodellen en meer dan een eeuw aan temperatuurgegevens van de oceaan, om het verband tussen zonneactiviteit en de mondiale klimaat te beantwoorden.
Het onderzoek, dat deze maand verschijnt in de Journal of Climate, werd gefinancierd door de NSF, NCAR en door het Amerikaanse ministerie van Energie.
We hebben de effecten van een nieuw mechanisme uitgewerkt om te begrijpen wat er gebeurt in de tropische Pacific wanneer er een maximum aan zonne-activiteit heerst zegt NCAR wetenschapper Gerald Meehl. Als de zonne-activiteit piekt, heeft dit vergaande en vaak subtiele effecten op de tropische neerslag en op weersomstandigheden op een groot deel van de wereld.
Uit de nieuwe publicatie samen met een eerder werk van Meehl en collega's blijkt dat als de zon zijn hoogste activiteit bereikt het de wolken-vrije delen van de Stille Oceaan genoeg verwarmt om verdamping toe te laten nemen, tropische regenval en de pasaat winden te intensiveren , en het oosten van de tropische Pacific af te koelen.
Het resultaat van deze keten van gebeurtenissen is vergelijkbaar met een La Niña gebeurtenis, hoewel de koeling van ongeveer 1 graad Celcius verder oostwaarts is gericht en slechts ongeveer half zo sterk als voor een typische La Niña.
Nogmaals, deze respons is slechts ongeveer half zo sterk als bij een El Niño.
Echte La Niña en El Niño gebeurtenissen worden geassocieerd met veranderingen in de temperatuur van het oppervlaktewater van de oostelijke Stille Oceaan. Ze kunnen van invloed zijn op wereldwijde weerspatronen.
De publicatie analyseert niet de weersgevolgen van door zonne-energie aangedreven gebeurtenissen. Maar Meehl en zijn co-auteur Julie Arblaster vonden dat de door zonne-energie aangedreven La Niña neigt om relatief warme en droge omstandigheden in delen van westelijk Noord-Amerika te veroorzaken.
Meer onderzoek is nodig om bijkomende effecten van deze gebeurtenissen op het weer in de hele wereld vast te stellen.
Bouwend op ons begrip van de zonnecyclus zouden we verbinding kunnen maken met de invloeden op weerspatronen op een wijze die kan worden meegenomen in de voorspellingen voor langere termijn (per decennium).
Wetenschappers weten al jaren dat de lange termijn zonne-variaties gevolgen hebben voor bepaalde weerspatronen, zoals droogte en regionale temperaturen.
Maar het vast stellen van een fysisch verband tussen de decadale zonnecyclus en de mondiale klimaat patronen bleef ongrijpbaar.
Een van de redenen is dat computermodellen pas in de afgelopen jaren realistische simulatie kunnen maken van de processen die verband houden met de opwarming van de tropische Pacific en afkoeling in verband met El Niño en La Niña.
Met deze modellen in de hand, kunnen wetenschappers nu het zonne-gedrag van de vorige eeuw reproduceren en nagaan hoe dit van invloed is op de Stille Oceaan.
Om deze soms subtiele verbindingen tussen de zon en de aarde uit te pluizen, analyseerden Meehl en zijn collega's zeeoppervlak temperaturen van 1890 tot 2006. Ze gebruikten vervolgens twee computermodellen voor de simulatie van de reactie van de oceanen op veranderingen in zonne-straling.
Ze vonden dat, als de zonnne-straling een piek bereikt de hoeveelheid extra zonne-warmte gedurende een periode van enkele jaren leidt tot een lichte stijging in atmosferische opwarming, met name in het tropische en subtropische deel van de Stille Oceaan waar zon-blokkerende wolken gewoonlijk schaars zijn.
Deze hoeveelheid extra warmte leidt tot meer verdamping en de productie van extra waterdamp. Op zijn beurt wordt het vocht mee genomen door de pasaat winden naar de normaal regenachtige gebieden van de westelijke tropische Pacific, met als gevolg meer regenval.
Als deze klimatologische kringloop intensiveert worden de pasaat winden sterker. Dat houdt de oostelijke Stille Oceaan zelfs koeler en droger dan gewoonlijk, waardoor La Niña-achtige omstandigheden ontstaan.
Hoewel dit patroon wordt gevormd door het zonne-maximum, vinden de auteurs dat de switch naar een El Niño-achtige toestand waarschijnlijk veroorzaakt wordt door dezelfde soort processen die normaliter leiden van een La Niña naar een El Niño.
De overgang begint wanneer de verandering van de sterkte van de pasaat winden traag van de evenaar af bewegende pulsen produceren bekend als Rossby golven in de bovenste oceaan, die ongeveer een jaar nodig hebben om terug te reizen naar het westen van de Stille Oceaan.
De energie komt dan vervolgens uit de westelijke grens van het tropische Pacific en schiet door naar het oosten langs de evenaar, waarbij de bovenste laagdikte van het water toeneemt en het oceaan oppervlak opwarmt.
Dit zwakt na ongeveer een jaar af, en het systeem keert weer terug naar een neutrale staat.
El Niño en La Niña lijken hun eigen soort mechanismen te hebben, zegt Meehl, maar een zonne-maximum kan de kansen op een zwakke La Niña doen toenemen. Als het systeem al op weg was naar een La Niña zal het vermoedelijk een sterkere worden.
-------------------------------------------
opm.
Er wordt vaak geopperd dat 0,2% variatie in zonnestraling nooit een significante verandering in het klimaat teweeg kan brengen. Maar denk er aan dat zonder de zon de temperatuur op Aarde ongeveer 3 Kelvin zal zijn oftewel 270 °C onder nul. De zon warmt de Aarde gemiddeld op tot +15 °C dus verhoogd de temperatuur hier met 285 °C.
Bovendien hebben we te maken met versterkende factoren zoals waterverdamping, kosmische straling, diverse factoren die de AGW deskundigen niet willen onderzoeken en mogelijk onbekende factoren die door de huidig eenzijdige filosofie niet boven water komen.
categorie: klimatologie, zon
Posted on: April 08, 2009
In de winter van 2007-2008 is de Warme Golfstroom sterker geworden in vergelijking met 2000-2006 volgens een artikel in Nature Geoscience.De verbaasde onderzoekers vroegen zich eerder af of opwarming de golfstroom afzwakte.
Koud water met hogere dichtheid (s.m.) in de Noord Atlantische oceaan zink naar beneden rond Groenland. Het pomp als het ware water in het onderste deel van de Thermohaliene Circulatie (het grote oceaantransport). Door dit weg stromende water wordt warm oppervlaktewater vanuit de tropen naar het noorden aangetrokken langs de bovenste stroom van de Thermohaliene Circulatie.
Dit proces helpt CO2 dat door oppervlakte water wordt opgenomen te transporteren naar diepere waterlagen (CO2 opname in koud water is groter). Het transporteert dus warm water richting Europa waardoor s'winters de atmosfeer door de oceaan warmer wordt gehouden, waardoor de temperaturen hier hoger blijven dan ze zonder de golfstroom zouden zijn (vergelijk dit bijvoorbeeld met Noord Amerika).
Het research team het Woods Hole Oceanographic Institution bestudeerden gegevens van een netwerk van meetstations in boeien rond Groenland van het Argo netwerk. De boeien (onderdeel van 3000 stuks) meten tot 2 km diep temperatuur en zoutgehalte van het water en sturen de data naar een satelliet.
Warm water in de Noord Atlantische Oceaan staat warmte af aan de lucht, koelt af en zinkt.
Door opwarming van de atmosfeer eind vorige eeuw was de stroom dalende koud water afgenomen, maar in de winter van 2007-2008 zonk het water voor het eerst sinds 1999 tot meer dan 1000 meter diep. Vanaf deze diepte wordt het meegenomen door de Thermohaliene Circulatie.
Het is volgens de onderzoekers te complex om toekomstige veranderingen in de stromingen te voorspellen.
De toename van de stroom koud water is zeker versterkt door de lagere lucht-temperaturen t.o.v. de voorgaande 7 jaren. Dit houd verband met de zg. Noord Atlantische Oscillatie (NAO), een wisselende cyclus in de atmosfeer met hoge en lage-drukgebieden. Nu waaide daardoor koude lucht uit Canada over de oceaan.
Analyse van satellietdata en boeien laat zien dat een grote hoeveelheid pakijs en zoet water tijdens de zomer van 2007 in de Labrador Zee terecht is gekomen. Dit bevroor weer in de winter waardoor het ijs verder van de kust kwam te liggen. Hierdoor kon koude lucht verder zuidelijk over het koude ijs trekken in plaats van over warmer oceaanwater, zodat het met lagere temperatuur bij de Labrador zee aan kwam. Het water kon daardoor meer afkoelen en dieper zinken.
Hiermee zorgde de grote hoeveelheid smelwater in de Labrador Zee voor meer afbraak van het ijs op de Noordpool hetgeen zorgde voor de sterke afname van poolijs in 2007.
Dus de afname van poolijs die meestal aan klimaat opwarming wordt toegeschreven helpt mogelijk de golfstroom op gang en het afvoeren van CO2 in de atmosfeer.
Hiermee lijkt een nieuwe negatieve terugkoppeling in het klimaatsysteem gevonden te zijn die temperatuurverhoging reduceert. Al Gore beweerde in zijn film dat de golfstroom zal stoppen, maar het tegenovergestelde lijkt dus te gebeuren.
Alle computer modellen nemen oceaanstromingen niet mee (veel te gecompliceerd) en ook geen temperaturen van het zeewater noch van de atmosfeer er boven, en dit bestrijkt zoals we weten maar liefst 70% van het aardoppervlak. Er is dus wel data maar dit wordt terzijde geschoven.
We worden geacht te geloven dat de globale temperatuur bepaald kan worden uit metingen op slechts ca. 10% van het aardoppervlak waarvan alle op het vaste land en bijna allemaal gelegen in stedelijk gebied onderhevig aan UHI hetgeen afwijkingen to +11°C kan betekenen.
categorie: klimatologie, oceaan