 |
| NIEUW 05-05, vanaf heden is er de rubriek Flitspost in de linker kolom. De links hier leiden naar een nieuwe pagina waar korte artikels geplaatst worden |
 |
- Voorspellingen zeespiegelstijging kunnen in de prullenbak
- Snelle klimaatveranderingen zijn niet te voorspellen
- Mann's hockeystick faalt na nieuwe statistische analyse
- Waarom we aan lagere temperaturen moeten gaan wennen
- Geen global warming in Nederland volgens GISS data
- De strijd tussen het weer en global warming
- Zonnevariaties verklaren groot deel van de opwarming
- Entropie, de tweede hoofdwet van de thermodynamica - 1
- Poolijs smelt niet sneller door temperatuur van de atmosfeer
- Afname zonnevlekken leidt tot meer orkanen
- Hoe kan er een broeikaseffect bestaan op de maan
- Het wereldprobleem van de onwetende Al Gore
- Klimatologen zonder zelfrelativering willen erkenning
- Windpatronen hebben grote invloed op poolijsomvang
- Broeikaseffect speelt geen rol in de 'faint early sun paradox'
- Hoe de overheid wetenschap corrupt heeft gemaakt
- De waarheid achter de voorbeeldige Duitse windenergie
- Zware milieuvervuiling voor uw fictieve groene energie
- Een uitleg van de radiative forcing
- Bewijs voor warmere interglacialen uit ijsboorkernen
- IJsomvang Noordpool nadert een nieuw jaarlijks maximum
- Professor Jaworowski, global warming is een leugen
- Opwarming is mogelijke indicatie voor een nieuwe ijstijd
- Een simpele uitleg van het broeikaseffect is niet zinvol
- Wanneer komt de ondergang van Global Warming
- Mathematische methode sluit blijvende Global Warming uit
- Phil Jones: geen significante opwarming sinds 1995 !
- De propaganda en activistische achtergrond van het IPCC
- Feedback CO2 uit koolstofkringloop veel lager dan aangenomen
- De vertaalslag van wetenschappelijk materiaal door het IPCC
- Warmte opname van de oceaan neemt sinds 2005 af
- Pachauri en zijn IPCC verstrengeld in Glaciergate
- Een simpel lesje over broeikasgassen voor beginners
- Video Global Warming the other side
- De falsifieerbaarheid van de Global Warming hypothese
- De Large Hadron Collider, zwarte gaten en de oerknal
- De wereld is weer gered want Kopenhagen was een fiasco
- Krijgen we een NASA-gate na CRU Climategate?
- Ian Plimer over CRU climategate en ons historisch klimaat
- Hadley CRU fabriceerde hockey stick voor Nieuw Zeeland
![Klik hier : Temperatuur versus [CO2]](http://www.klimaatfraude.info/images/temp_vs-co2.jpg)
- Evidence for 6-10 C warmer interglacials
- Koersverlegging in onderzoek naar aards broeikaseffect
- De staat van klimaatonderzoek 2009
- Waarom wankelt de AGW hypothese
- Klimaatveranderingen in het Holoceen
- Klimaat verkeert niet in een crisis
- Analyse van dreigende opwarming
- Kun je met modellen voorspellen?
- Staat van klimaatonderzoek 2008
- Staat van klimaatonderzoek
- Klimatologie en de flogistontheorie
- Groenlandse ijsmassa neemt nog elk jaar toe
- De oceaan als thermostaat
- CLOUD nadert opstartfase
- Cosmic Rays and Climate, Jasper Kirby
- Verklarende site, The Cloud Mystery
- Brief summary on cosmoclimatology
- Cosmic Rays and Earth's Climate
- Svensmark_2007 Cosmoclimatology
- CLOUD experiment
- CERN, Cosmic rays and climate movie
- CERN, Cosmic rays and climate sheets
- Cosmic meddling with the clouds
- Kosmische straling zorgt voor Ozon afname
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Galactic Cosmic Rays are Drivers of Climate
- CFC's, Cosmic Rays and Global Warming
Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5
- Don Easterbrook projections
- SC24 Where are the sunspots?
- Abdussamatov, The Sun Defines The Climate
- New Little Ice Age Instead of Global Warming
- The Past and Future of Climate
- Livingston & Penn, Sunspots vanish by 2015
- Next solar cycles spell danger
- While the sun sleeps
- Forecasting Solar Cycle 24 and beyond
- Abdussamatov, project Astrometria
- Deep freeze around 2055-2060
- Millennium-Scale Sunspot Reconstruction
- Predicting Solar Cycle 24 and beyond
- Climate Models and the Evidence
- Climate Change Driven by the Ocean
- How Governments Corrupt Science
- Climate Change and its Causes
- The Missing Hotspot
- Global Warming: A Lie Aimed At Destroying Civilization
- United States Senate Report on Climategate
- Why the Greenland and Antarctic Ice Sheets are Not Collapsing
- Climate Money
- Holocene and recent temperatures from proxies
- Surface Temperature Records
- Spinning the Climate
- Climategate Analysis
- Environmen tal Effects of Increased CO2
- The Sun Still Rules Our Climate
- The Global Warming Scam
- CO2: The Greatest Scientific Scandal
- UN & IPCC Cancer of Global Warming
- Creation of the hockey stick
- Hockey stick is tweetraps fraude
stuur dit doorAl eerder werd de hockeystick onderuit gehaald door McIntyre en McKitrick op basis van de gebruikte methode en vorig jaar nogmaals vanwege de beperkte en geselecteerde data.
McShane en Wyner hebben de eerder genoemde mankementen echter genegeerd en de data als zijnde juist beschouwd, maar komen zelfs dan nog tot de conclusie dat basis voor de hockeystick statistisch gezien te veel onzekerheden bevat om een zinvolle betekenis te hebben.
Laten we eerst nog eens kijken naar de hockeystick
Het blauwe gedeelte is afgeleid middels analyse van voornamelijk boomringen, slechts het laatste rode stuk betreft werkelijk gemeten temperaturen met thermometers.
Maar het is belangrijk om te weten dat de grijze zone er omheen de onzekerheid van de temperatuurbepaling is. Het IPCC zegt in haar rapport zelf dat de onzekerheid verder in het verleden toeneemt, en dat het slechts waarschijnlijk is dat de jaren negentig het warmst waren.
Het is dus de vraag of de eerste negenhonderd jaar in de grafiek op relatief hetzelfde niveau weergegeven moet worden. Vanwege de onzekerheden kan men net zo goed een lijn weergeven die hevig fluctueert tussen +0,3 °C en -0,7 °C en soms nog meer. Dit doet niets af aan de gemeten waarde van de laatste 100 jaar, maar het geeft wel een totaal andere perceptie.
Dat men de blauwe lijn dusdanig heeft weergegeven komt omdat men het gewogen gemiddelde van de proxies wereldwijd heeft samengesteld. Dus als men voor een bepaald jaar +0,6, -0,7, -0,6 en +0,3 heeft gevonden zet men gewoon -0,1 °C in de grafiek. De kans is groot dat je zo altijd ergens in het midden terecht komt.
Verder lijken de proxies betrouwbaar omdat de rode gemeten waarden zo mooi gelijk lopen met de blauwe proxies. Maar schijn bedriegt, een proxy zoals een boomring geeft geen temperatuur die je kunt meten. De dikte van de ringen wordt geacht verband te houden met een temperatuur, maar welke temperatuur is dat?
De methode is dusdanig dat de rode lijn van gemeten temperaturen gebruikt zijn als ijkpunten voor de temperaturen die bij de proxies zouden moeten horen, en dan volgt pas daarna de kennis omtrent de blauwe lijn van de proxies en die zal aldus vrijwel met de rode overeen moeten komen anders is de koppeling niet juist.
En kijk nog eens waar de blauwe lijn eindigt, de laatste 30 jaar zijn er geen proxies meer gebruikt. Boomring data bleek vanaf hier op lagere temperaturen te duiden in plaats van hogere, en kwam dus totaal niet overeen met de thermometer data. De oplossing was simpel; gewoon negeren.
Voor de meeste mensen zal de connectie tussen de blauwe en rode lijn de onjuiste indruk geven dat de boomringmethode en een thermometer perfect met elkaar overeenkomen.
Een ander probleem is dat de thermometer van de laatste dertig jaar het meest betrouwbaar is, maar dat de onnauwkeurigheid van de instrumenten verder terug in de vorige eeuw verder toeneemt.
McShane en Wyner bevestigen nogmaals dat de ongebruikelijke wijze waarop Mann met de proxy data omging altijd een grafiek in de vorm van een hockeystick oplevert. Dit is conform de eerdere conclusie van McIntyre en McKitrick.
Als de data op juiste wijze gebruikt wordt vinden zij het volgende.
Een heel ander beeld kunnen we stellen, zeker als je kijkt naar de band van de onzekerheden.
Blogger William Briggs laat zien dat gezien de band van onzekerheid er zoveel mogelijkheden bestaan dat het net zo goed mogelijk is dat de temperatuur de laatste duizend jaar continu hetzelfde is gebleven.
De zere plek in klimaatland ligt bij het feit hoe makkelijk klimatologen voorbij gaan aan de onzekerheid en betrouwbaarheid van hun data. Alhoewel volgens klimatologen 1998 het warmste jaar in de boeken is, stellen Mcshane en Wyner dat dit slechts voor 36% zeker is binnen de laatste duizend jaar.
Als de laatste duizend jaar in blokken van dertig jaar worden opgedeeld, is de zekerheid dat de laatste dertig jaar het warmst waren slechts 38%.
De conclusie van McShane en Wyner zegt genoeg.
Er is te weinig onafhakelijke proxy data om de temperaturen van de laatste duizend jaar met meer zekerheid vast te kunnen stellen. Klimatologen hebben de onzekerheden van de data enorm onderschat en hebben daarom te veel vertrouwen in hun modellen.
De natuurlijke variatie is niet bekend maar waarschijnlijk behoorlijk groot. Het is niet duidelijk of de proxies die gebruikt zijn ons de temperatuur van de laatste decennia kunnen vertellen, laat staan die van eeuwen geleden.
categorie: klimatologie, temperatuur
Zoals ik vorige week vermelde (De strijd tussen het weer en global warming) zijn er diverse factoren die nu onvermijdelijk zullen leiden tot lagere temperaturen, het is alleen afwachten hoeveel lager.
- El Nino is afgelopen en we krijgen weer een El Nina
- De PDO keert terug van de warme naar zijn 30 jaar koele fase
- De zon komt nog steeds niet goed op gang met cyclus 24
- De komende zonnecycli lijken steeds meer als die tijdens het Maunder minimum te worden
El Nino
El Nino is snel aan het aftakelen sinds begin 2010 zoals eerder hier beschreven. De laatste update laat een ferme daling van Nino3.4 zien, en dat de globale oceaantemperatuur hier met enige vertraging achteraan holt.
Deze daling van de zeewatertemperatuur heeft altijd gevolgen voor de wereldwijde temperatuur. De pieken zijn duidelijk terug te vinden in de UAH grafiek, de temperatuurtopper 1998 was duidelijk een El NIno effect alsook 2009 - 2010. En we zien hier dat de atmosfeer inderdaad sinds de laatste maanden ook aan een snelle daling bezig is.
de PDO
Maar een veel belangrijker omslag die in de oceaan plaats heeft gevonden en die langduring van invloed zal blijven, is de reversal van de PDO (Pacific Decadal Oscillation). De PDO heeft een cyclus van 60 jaar, en de overwegend warme fase heeft de temperaturen de afgelopen 30 jaar mede omhoog gestuwd. Deze warmte is onterecht toegeschreven aan global warming.
Dat is ook de voornaamste reden dat we nu allerlei onderzoeken met onnatuurlijke voorspellingen zien die ik besproken heb in De strijd tussen het weer en global warming. De alarmisten zullen zich in allerlei bochten gaan wringen om deze afkoeling warm te praten.
De PDO zal de komende 30 jaar voor een koelend effect op de atmosfeer zorgen.
Tijdens de koele fase van de PDO moesten we ons eind jaren '70 volgens de klimatologen voor gaan bereiden op de volgende ijstijd: 1974, NYT 1974, Scientists Ask Why World Climate Is Changing; Major Cooling May Be Ahead, Time magazine 1975, John Holdren in 1971, nu de Science Czar van Obama en vurig AGW aanhanger, hier een hele lijst van koud klimaatalarmisme, en de video clips in mijn Klimatologen voorzien nieuwe ijstijd binnen 200 jaar waarin Stephen Schneider optreedt en later ook ineens global warmer wordt.
Hieronder een overzicht van correlatie tussen de PDO en globale temperatuur.
De zon
En dan de zon, de verwachting in 2004 was dat SC23 door SC24 zou worden opgevolgd in 2007. Uiteindelijk werd het pas 2009 en met deze verschuiving werd ook de verwachtte intensiteit van SC24 flink naar beneden bijgesteld. Het maximum ging van 140 sunspots naar 80, en dit wordt waarschijnlijk nog lager.
SC24 komt nu nog steeds niet echt vlot. Na de start bleef het aantal zonnevlekken vanaf begin 2010 wat schommelen zonder omhoog te gaan, en ligt nu zo'n 20 punten achter op het schema. Dit zal NASA binnenkort nopen tot het weer verder verlagen van het verwachtte maximum.
Het is interessant om te kijken op de site van de 'layman's sunspot count'. Hier worden de zonnevlekken geteld op de manier zoals dit door de eeuwen heen gedaan is. Moderne technieken zijn nu in staat om meer kleinere vlekken te zien dan voorheen met een kijker het geval was, en zorgen voor een hogere telling in de hedendaagse opnames.
We zien hier het volgende:
Het niveau en verloop van SC24 lijkt veel op dat van SC5 die begon in 1798, en dat was het begin van een aantal opeenvolgende cycli met zeer lage activiteit. Dit betreft het Dalton minimum, een periode met lage zonneactiviteit tijdens de kleine ijstijd.
Dat SC24 lijkt op SC5 is niet onverwacht daar het past in het patroon van bekende langere cycli van de zon, in dit geval de de Vries cycle van 200 a 210 jaar. Maar als we nu nog eens 200 jaar terug gaan komen we terecht in begin 1600, het koudste deel van de kleine ijstijd.
Kijk hieronder voor het verloop van de solar cycles en daaronder de temperatuur.
De laag actieve cycli werden toen vanaf 1645 gevolgd door een periode van 70 jaar waarin er zo goed als geen zonnevlekken te zien waren (het Maunder minimum), en kijk naar het bijbehorende temperatuurverloop.
De vraag is of dit komende decennia ook mogelijk is?
Prof. de Jager stelt "dat de 21st eeuw gekenmerkt zal worden door een langdurige periode van zeer geringe zonsactiviteit. We verwachten ook dat de 11-jaarlijkse periode, die dit jaar begonnen is zich te ontwikkelen, een verlaat en laag maximum aan zonsactiviteit zal tonen, de prelude op de komende periode van minieme zonsactiviteit."
In 'The Forthcoming Grand Minimum of Solar Activity' van de Jager en Duhau zien we het volgende.
Na een lange actieve periode (Grand Maximum) die de laatste helft van de vorige eeuw heerste wordt nu een Grand Minimum verwacht van ruim honderd jaar, een langdurig zeer laag actieve zon.
Tot 2013 zit de zon nog in de transitie fase, het model gebaseerd op oscillaties in de zonnedynamo en de geomagnetische aa index laat zien dat een Grand Minimum voor de deur staat met als gevolg een lange periode met relatieve global cooling.
Na 1600 was er een Grand Minimum van 1620 tot 1724, normale osccillaties van 1724 tot 1924 en een Grand Maximum van 1924 tot 2009.
De huidige situatie kan vergeleken worden met die rond 1620 waarbij het Maunder minimum volgde op steeds zwakker wordende zonnecycli.
links
Wat gaat de zon nu doen met ons klimaat
De bevindingen en projecties van prof. Don Easterbrook
categorie: oceaan, temperatuur, zon
"Het heftige weer was de keerzijde van de warmte die juli een plaats bezorgt bij de vijf warmste julimaanden sinds 1901. In De Bilt was de gemiddelde temperatuur ongeveer 19,8 graden, terwijl het langjarig gemiddelde 17,4 graden bedraagt. Daarmee was dit een zeer warme zomermaand. Ook juni was warm met 16,4 graden tegen 15,2 graden normaal maar juli was dus nog een stuk warmer."
Ik besloot eens te kijken bij GISS en pakte er de data van De Bilt vanaf 1881 (zie link links onderaan), en vond een aantal zeer verrassende feiten. Laten we eerst eens kijken naar de grafiek die GISS er zelf bij levert.
Het eerste wat je denkt is waar zit nu toch onze global warming. Er is niets anders te zien dan dat de gemiddelde temperatuur flink instortte met 3 °C na 1950 en langzaam weer opkrabbelde naar hetzelfde niveau. Als klimatoloog zou ik meer energie steken in onderzoek naar de reden van deze snelle val in slechts 8 jaar tijd, dan de niet zichtbare abnormale opwarming.
Ik maakte van de GISS data zelf een grafiek met hierin ook de zomer- en winter temperaturen er bij.
Nu repte het KNMI dus over een 'zeer warme zomermaand' maar dit is niet wat we zien in de grafiek. In vergelijking met de periode 1881 tot 1947 hebben we nu een volkomen normale zomer, het is alleen zo dat we na 1947 50 jaar lang koudere zomers hebben gehad en de laatste jaren pas weer gewone zomers. Totaal niet bijzonders aan de hand hier.
Maar het wordt nog erger als ik in de data kijk. Het langjarig gemiddelde voor Juli is volgens het KNMI 17,4 graden, maar op basis van welke jaren doet men dit. Uit de jaren 1881 tot 2010 volgt volgens GISS 17,9 graden, dus een halve graad hoger.
Daarna was ik verrast toen ik de global warming jaren pakte vanaf 1979 en bleek dat we dan zelfs lager uit komen en wel op 17,8 graden.
Maar als ik 1881 tot 1947 neem kom ik maar liefst op 18,5 graad uit voor de Juli maanden, dus 1,1 graden hoger dan wat het KNMI noemt.
Het Juni gemiddelde is volgens het KNMI 15,2 graden, maar GISS zegt dat dit 16,2 graden moet zijn. En laten we afgelopen Mei dan ook even noemen, slechts 10,5 graden terwijl het gemiddelde 13,4 graden is.
Vervolgens onderzocht ik de claim van het KNMI dat "juli valt onder de vijf warmste julimaanden sinds 1901". Het lijstje dat ik vond vanaf 1881 is als volgt:
1881: 20,2 | 1884: 20,3
1887: 19,8 | 1899: 19,9
1900: 20,4 | 1901: 20,7
1904: 20,2 | 1905: 19,8
1911: 20,6 | 1912: 20,3
1921: 20,3 | 1923: 20,6
1925: 20,3 | 1933: 19,9
1941: 21,2 | 1947: 20,8
1994: 21,4 | 1995: 20,1
2006: 22.3 | 2010: 19,8
Ten eerste is er het misleidende woordgebruik 'onder de vijf warmste' die het KNMI bezigt. Dit leidt tot een slinkse illusie die het KNMI het publiek voor houdt, want zo verstop je alle jaren met dezelfde temperatuur onder één waarde zoals de drie jaren met 20,3 graden en de twee met 20,6 graden en ook de 19,8 van dit jaar zien we twee keer eerder. Deze manipulatie zullen de meeste mensen niet in de gaten hebben.
Maar zelfs als we dit toepassen klopt de bewering van het KNMI niet, 2010 komt dan pas op een gedeelde elfde plaats (22,3 - 21,4 - 21,2 - 20,8 - 20,7 - 20,6 - 20,3 - 20,2 - 20,1 - 19,9 - 19,8) vanaf 1901.
In de normale toetsing van een reeks nemen we de doublures natuurlijk ook mee en komt 2010 pas op de veertiende plaats vanaf 1901. Vanaf 1881 komt 2010 pas de achttiende plaats.
Daarnaast keek ik naar de zomertemperaturen (Jun-Aug). Het gemiddelde vanaf 1881 is 17,2 graden. Vervolgens nam ik het gemiddelde vanaf 1979 en dit blijkt notabene slechts 16,9 graden te zijn.
Het is dus een vaststaand feit dat de zomerse temperatuur in de global warming era lager uit valt dan het gemiddelde vanaf 1881. De indoctrinatie aangaande de abnormale en extreem oplopende zomers is in werkelijkheid hier niet aanwezig.
De volgende stap is natuurlijk om te kijken naar de zomers van 1881 tot 1947, een periode van maar liefst 66 jaar en dat is twee maal zo lang als de global warming era.
En let op, de gemiddelde zomertemperatuur in die 66 jaar bedroeg 17,7 graden.
Ik zeg het nogmaals 17,7 graden dat is dus 0,8 graden hoger dan het gemiddelde van de global warming era en zelfs hoger dan de global warming zelf.
En het moeten nu juist de zomertemperaturen zijn die het meest door AGW worden opgestuwd, maar in werkelijkheid is hier totaal niets van te zien en waren de zomers na 1947 gemiddeld koeler.
Als laatste bekijken we de totaal jaarlijkse gemiddelde temperaturen. Vanaf 1881 is dit 9,8 graden. Tijdens de AGW era is dit 10,0 graden, maar als we wederom 1881 tot 1947 bekijken komen we ook uit op 10,0 graden. Dus ook in zijn totaliteit is er geen enkele global warming te vinden op basis van langjarige gemiddelden!
In de jaren tussen 1947 en 1979 bedroeg het gemiddelde slechts 9,2 graden.
Ik zet het even op een rijtje:
| zomer | jaarlijks | |
| 1881 - 2010 | 17,2 | 9,8 |
| 1881 - 1947 | 17,7 | 10,0 |
| 1948 - 1978 | 16,1 | 9,2 |
| 1979 - 2010 | 16,9 | 10,0 |
Deze periode was een uitschieter naar beneden en wekt bij bepaalde groepen die niet al te ver terug (kunnen) kijken de illusie dat we nu in een extreem klimaat leven. De keiharde data vertelt echter dat we geen hogere temperaturen beleven dan de eerste helft van de vorige eeuw, en het toenmalige zomergemiddelde nog niet eens benaderd hebben.
Dit alles vinden we in de data van De Bilt, en geen instantie die hiervan beter van op de hoogte is dan het KNMI die de AGW hype echter stevig omarmt. De 'zeer warme zomermaand' van het KNMI is een farce.
En natuurlijk, we hebben hier slechts ons eigen De Bilt bekeken, maar bedenk dat we hier wel met een station te maken hebben met een lange aangesloten datareeks en in nagenoeg landelijke omgeving waar vele andere stations zuchten onder het UHI effect.
En nu valt het me te binnen dat we het onderzoek een nog bredere basis kunnen geven. We vergelijken nu 1881 tot 1947 met 1948 tot 2010, dan heb ik netjes een periode van 66 jaar en een van 62 jaar en de CO2 uitstoot is juist na de oorlog flink op gang gekomen. Dus 1948 is een veel beter startpunt dan de veelal gehanteerde 1979, dus hieruit zal global warming onmiskenbaar naar voren moeten komen.
Dus daar komt ie dan:
| zomer | jaarlijks | |
| 1881 - 1947 | 17,7 | 10,0 |
| 1948 - 2010 | 16,5 | 9,6 |
De GISS data laat zien dat we te maken hebben met een afkoeling in ons huidig Nederlands klimaat sinds 1948 van gemiddeld 0,4 °C en de zomers zijn zelfs 1,2 °C koeler, dat is simpelweg wat de data zegt.
Dus geen global warming te vinden in Nederland, maar slechts afkoeling!!!
categorie: AGW, temperatuur
Het is niet mogelijk om de wet in een paar zinnen echt begrijpelijk te maken, en vergelijkingen met alledaagse voorbeelden en woordgebruik leiden veelal tot verkeerde interpretaties en conclusies van deze wet. Tot op heden heb ik volstaan met enkele externe links.
Dit doet het onderwerp geen recht daar het aan de basis ligt van veel natuurprocessen, het is wat natuurprocessen richting en doel geeft in ons universum. Het is onvermijdelijk om hier op het bestaan, oorzaak en gevolgen van de tweede hoofdwet in te gaan om meer onduidelijkheid te voorkomen, bronnen als Wikipedia geven wel een handvat maar de informatie is te versnipperd en onvolledig.
De tweede hoofdwet is synoniem met entropie
De tweede hoofwet van de thermodynamica kent een aantal formuleringen in woorden van de manifestatie die voort komt uit de werking van de natuurkundige grootheid entropie. Entropie is een grootheid (symbool = S) net als bijvoorbeeld temperatuur en energie en heeft dus gewoon een bijbehorende eenheid J/K (Joule/Kelvin). Entropieverandering is niet zichtbaar of tastbaar, maar je kunt het wel meten.
De entropieverandering bij bijvoorbeeld het smelten van ijs is gelijk aan de uitgewisselde warmte gedeeld door de temperatuur (in Kelvin)
De entropie van een gesloten systeem kan alleen maar toenemen of gelijk blijven, maar nooit afnemen. Een gesloten systeem is een zeker volume waarin geen uitwisseling van energie of materie met de de omgeving plaats vindt.
De entropie in een open systeem kan wel afnemen, maar alleen dan als de entropie van de omgeving minstens zo veel toeneemt.
De entropie van het universum neemt vanaf de oerknal continu toe en zal dit ook blijven doen (1865, Clausius: De entropie van het heelal neigt naar een maximum).
De entropieverandering bij een spontaan proces moet dus altijd positief zijn. Spontaan is de richting waarin een proces van nature verloopt.
Vaak wordt bij pogingen om deze uitermate belangrijke wet even simpel en snel uit te leggen gesteld dat entropie een maat is voor 'wanorde' of 'chaos'. Maar hiermee wordt een grove fout begaan, want deze beide termen die een zekere betekenis hebben in onze alledaagse macroscopische wereld zeggen helemaal niets over de natuur van entropie. Het zorgt juist voor verkeerde ideeën en conclusies.
De tweede hoofdwet resulteert namelijk net zo goed in toestanden die wij juist als ordelijk beschouwen. Om entropie echt te kunnen begrijpen moeten we afdalen naar de microscopische verschijnselen die plaats vinden op atomaire schaal.
Wees beducht voor veel artikelen en websites die de tweede hoofdwet niet (willen) begrijpen en entropie onjuist gebruiken en verkeerde conclusies trekken, omdat de oorzaak van de werking onvoldoende bekend is en/of begrepen wordt. Meestal volgen de (opzettelijk) foute redenaties door entropie in het betoog al snel te vervangen door de woorden wanorde en/of chaos. Veelal sites van religieuze aard menen met entropie in de hand het bewijs tegen evolutie te hebben, maar niets is minder waar.
De tweede hoofdwet oefent zijn invloed uit op alle schalen in het gehele universum, en kan niet geschonden worden vanaf de ultra grote schaal van de astrofysica tot de processen op onze kleine aardbol.
De werking van de tweede hoofdwet
Menigeen die kennis van de wet heeft genomen blijft hem moeilijk en/of onbegrijpelijk vinden. Dit heeft m.i. te maken met het feit dat veelal direct wordt begonnen met het uitleggen en toepassen van de wet binnen thermodynamische vraagstukken zonder dat echt wordt ingegaan op de werkelijke oorzaak van de werking.
Vele anderen hebben met de werking van de wet te maken gehad op het middelbaar onderwijs zonder het te weten. De tweede wet is namelijk de reden dat bijvoorbeeld:
- Energie zich verplaatst van hoge naar lagere temperatuur
- Energie tendeert naar verspreiding
- Dat systemen schijnen te streven naar het laagste energie niveau
- Dat systemen streven naar de laagst mogelijke druk
- Veel chemische reacties niet aflopen maar een evenwicht bereiken
- We een richting van de tijdpijl kennen
Hoe gek het mag lijken, de realiteit is dat volgens de natuurwetten het in principe volkomen normaal is als water uit een omgevallen glas zich op een gegeven moment spontaan uit de vloer weer omhoog werkt, allemaal terug vloeit in het glas en het glas weer rechtop springt.
Als dit zou gebeuren zou het gewoon een reversibel proces zijn zoals de natuurwetten op zich gewoon toestaan.
De enige reden dat we dergelijke dingen niet zien gebeuren is de werking van de tweede hoofdwet die richting aan de natuur(wetten) geeft en ze irreversibel maakt, en daarmee ook het meest fundamentele is dat ons het besef van de richting in de tijd geeft.
De tweede hoofdwet behelst een fundamentele dissymmetrie van de natuur.
In een universum zonder werking van de tweede hoofdwet is het normaal dat:
- Voorwerpen spontaan warmer worden onder afkoeling van de omgeving
- Ijs in een glas water niet smelt
- en bal spontaan van de vloer omhoog springt
De atomaire wereld
Om te kunnen begrijpen wat de oorzaak van genoemde verschijnselen is duiken we in de wereld van het atoom. We gebruiken een simpel model van 900 atomen. Te weten syteem 1 met 40 rode en 60 witte atomen, en systeem 2 met 800 witte atomen. De witte atomen bezitten geen energie (absoluut nulpunt). Rode atomen bezitten energie als warmtebeweging, en we spreken af dat dit voor elk rood atoom gelijk is en dat het de minimaal mogelijke hoeveelheid is.
Systeem 1 kunnen we voorstellen als een blok ijzer dat we juist in (thermisch) contact hebben gebracht met het ijzer-systeem 2. De rode atomen trillen en botsen tegen de naburige atomen en kunnen daarbij hun energie afgeven en zelf uitdoven (wit worden) waarbij het aangeslagen witte atoom rood wordt.
Zo zal de 'roodheid' van energie zich snel maar ook doelloos door beide systemen verplaatsen, en dit betekent tevens dat energie zich zich van systeem 1 naar systeem 2 verplaatst. Na verloop van tijd ziet de ondelinge verdeling er het meest waarschjnlijk ongeveer uit als de volgende figuur, waarbij de exacte posities niet bekend zijn en continu veranderen.
Wat er hier plaats heeft gevonden is wat we allemaal kennen, systeem 2 is verwarmd door systeem 1.
Maar wat is de eindtoestand? Op atomaire schaal is die er niet, het verplaatsen van de energie door de systemen gaat eindeloos en doelloos door. Maar voor een waarnemer met een thermometer is die er wel, op een gegeven moment is de temperatuur in beide systemen a: gelijk en b: verandert niet meer.
Op dit punt is namelijk de verhouding rood / wit in beide systemen gelijk, ook al veranderen de posities continu.
De botsingen verplaatsen de energie willekeurig en zorgen voor energieverspreiding, maar als ze eenmaal homogeen over de beschikbare ruimte verdeeld is, blijft de onderlinge verdeling gelijk.
Er is een evenwicht ontstaan, het is een (thermo)dynamisch evenwicht en geen statisch evenwicht daar er wel continu veranderingen blijven optreden.
Temperatuur
We dus hebben gezien dat de temperatuur in systeem 1 en 2 gelijk is geworden, maar zie dat dit niet geldt voor de energie van beide systemen. Er zit nu meer energie in systeem 2 dan in systeem 1.
We weten uit ervaring dat energie tussen twee systemen van nature van hoge naar lage temperatuur beweegt en uiteindelijk een gelijke eindtemperatuur bereikt, maar dit betekent dus niet gelijke energieën. Bovendien blijft de energie zich continu verplaatsen al kunnen we dit aan de temperatuur niet zien.
Een systeem kan een relatief lage temperatuur hebben maar wel heel veel energie bezitten, bijvoorbeeld onze oceaan. Energie hangt o.a. van de omvang van een systeem af (aantal deeltjes), maar temperatuur niet. In de buitenste luchtlagen van onze atmosfeer loopt de temperatuur op tot 800ºC, maar je zou hier niet veel van merken omdat de lucht er zo ontzettend ijl is en de energiedichtheid erg laag.
Temperatuur is dus afhankelijk van de verhouding rood / wit. Concreet is er gevonden dat Temperatuur = C / ln × (rood/wit) , waarin C een constante is die afhankelijk is van de hoeveelheid energie en massa van de rode atomen.
Ludwig Boltzmann
Nu gaan we op atomaire schaal kijken wat entropie inhoudt, en daarvoor duiken we in de statistische thermodynamica hetgeen inhoudt dat we gaan kijken wat er gebeurt op de moleculaire schaal hetgeen de oorzaak is van wat we zien op onze menselijke macroscopische schaal.
De basis hiervan werd gelegd door Ludwig Boltzmann. Boltzmann zocht de oorzaak van de thermodynamische processen in het gedrag van atomen, op zich al gedurfd omdat het idee van het bestaan van atomen nog niet eens geaccepteerd was.
Het bestaan van warmte(energie) komt voort uit de beweging van atomen ofwel hun kinetische energie, en ze is afhankelijk van de hoeveelheid atomen. (Temperatuur is een maat voor de gemiddelde snelheid van de atomen en is onafhankelijk van de hoeveelheid.)
Entropieverandering tijdens faseverandering
We nemen nu smeltend ijs als voorbeeld om de entropieverandering van een spontaan proces te onderzoeken, kenmerkend bij smelten is het feit dat de temperatuur constant blijft terwijl warmte wordt opgenomen. De eerder genoemde formule ΔS = ΔQ / T voor het bepalen van de entropie is hier bij uitstek toepasbaar.
Beschouw onderstaand systeem met 6 moleculen water als ijskristal en nog 19 omringende atomen vloeibaar water. De ijsmoleculen trillen in hun vaste kristalrooster en kunnen geen andere posities innemen. Maar nu gaan we warmte toegvoegen.
We beschouwen hier louter de 6 ijsmoleculen, die na smelten ineens uit veel nieuwe posities kunnen kiezen.
Als 1 molecuul ijs overgaat in de vloeibare fase kan hij kiezen uit 20 nieuwe posities in de vloeibare omgeving. Als een tweede ijsmolecuul volgt kan deze uit 21 posities kiezen. Het totaal aantal combinaties die molecuul nr. 20 en 21 onderling kunnen innemen is 20 × 21/2 = 210.
Dit is in te zien als molecuul één zich bijvoorbeeld links boven bevind en het andere afwisselend alle overige 20 posities kan innemen, vervolgens kan molecuul één een plaats opgeschoven zijn naar rechts en kan het andere weer op 20 verschillende posities staan enzovoort.
Als we uiteindelijk op die manier alle mogelijkheden zo geteld hebben, hebben we in feite wel elke mogelijkheid dubbel geteld omdat bijvoorbeeld molecuul één op positie 5 en molecuul twee op positie 12 hetzelfde is als twee op 5 en één op 12. Dus halveren we de oorspronkelijke uitkomst van 420 en vinden we 210 mogelijkheden.
Als alle zes moleculen smelten, hebben deze voormalige ijsmoleculen 20 × 21/2 × 22/3 × 23/4 × 24/5 × 25/6 = 177100 nieuwe mogelijke posities ter beschikking gekregen. Dit is de statistische beschouwing van de mogelijkheden van een verzameling atomen.
Het is deze moleculaire beschouwing die de basis vormt van entropie. De continu bewegende moleculen vliegen razendsnel kriskras door het beschikbare systeem langs alle beschikbare posities.
In de ons omringende lucht van 1 bar bij 20°C botst elk molecuul een onvoorstelbare 2 miljard keer per seconde met een ander molecuul. Maar 1 mol lucht (is slechts 29 gram) bevat al 6 × 1023 moleculen, dus het aantal botsingen in een miniem volume is al astronomisch groot.
Het voorbeeld met 25 moleculen betreft in het reële geval van een ijsklontje in een glas water ca 6 × 1024 moleculen, en dus zijn er een astronomisch aantal beschikbare posities.
Entropie is het gevolg van de onzichtbare continue verspreidingsdrang van atomen en moleculen en vormt de brug naar de macroscopische verschijnselen die wij ervaren.
Bedenk dat als we van het beschouwde water/ijs systeem de massa of temperatuur zouden bepalen tijdens het smeltproces, we continu dezelfde waarden zullen vinden. Hieruit kunnen we niet concluderen wat er in dit systeem gebeurt.
Boltzmann vond uit de voorgaande statistische beschouwing als verband tussen entropie en de moleculaire realiseringsmogelijkheden het volgende:
k = de constante van Boltzmann (1,38×10-23 J/K)
ln = de natuurlijke logaritme (grondtal e)
W = aantal niet te onderscheiden realiseringsmogelijkheden (posities)
De entropie van het systeem is toegenomen door opname van warmte als energie.
Als water afkoelt tot ijs neemt de entropie dus af, dit lijkt in tegenspraak met het feit dat bij een spontaan natuurlijk proces de entropie toe moet nemen. Maar het water/ijs systeem is hier niet een gesloten systeem, er wordt warmte uitgewisseld met een ander systeem, zijn directe omgeving.
Bij bevriezen neemt de entropie van die omgeving meer toe dan dat de entropie van het water/ijs daalt. Dus vormen het water/ijs systeem plus zijn omgeving (systeem 2) waarmee warmte wordt uitgewisseld het gesloten systeem.
Als je niet goed inziet wat de grenzen van het gesloten systeem zijn rol je in de valkuilen van de pseudo tweede hoofdwet verhaaltjes.
Entropie, energie en temperatuur
We gaan nog even verder in op de betekenis van W. Beschouw onderstaand gesloten systeem met daarin systeem 1 (100 rood) in systeem 2 (800 wit). Het is een vaste stof waarin de atomen niet van plaats veranderen, maar wel continu energie met elkaar uitwisselen.
De rode atomen dragen (warmte)energie, ze trillen incoherent en beziten elk evenveel energie. De witte atomen bezitten nul energie, maar we weten dat de trillende atomen energie aan elkaar kunnen overgeven door onderlinge botsingen. In dat geval wordt een naburig wit atoom rood en het oorspronkelijke rode zal dan wit moeten worden met energie nul, en dan is weer voldaan aan de eerste hoofdwet oftewel behoud van energie.
We hebben dus op elk tijdstip 100 rode en 800 witte atomen. De W van Boltzmann is nu het aantal verschillende patronen dat gemaakt kan worden zonder dat we de veranderingen kunnen zien, ook al meten we bijvoorbeeld temperatuur of druk.
Bovenstaande systeem 1 configuratie van rode moleculen is één enkele mogelijkheid die door verschuiven van moleculen binnen systeem 1 niet verandert, alles blijft rood. W is dan 1, en de entropie is nul omdat ln1 = 0. Systeem 1 is hier een perfect compacte verzameling van energie.
Als een rood molecuul zijn energie door geeft naar de witte zullen we dit merken, de temperatuur van systeem 1 zal gezakt zijn en van systeem 2 gestegen vanaf nul Kelvin.
Maar nu is één van de 100 moleculen wit geworden, en we kunnen niet weten welke van de 100 het betreft. W van systeem 1 is dan 100 en de entropie = k × ln 100 = 4,61 × k
Als er nu nog een rode zijn energie afstaat aan een witte wordt W 100 × 99/2 is 4950. De entropie neemt toe tot 8,51 × k
We weten dat de temperatuur van systeem 2 hierdoor is toegenomen, maar ook de entropie hiervan is toegenomen. Oorspronkelijk was de entropie hier nul, het eerste rode molecuul kon op 800 posities terecht. De entropie is dan k × ln 800 = 6,68 × k.
Met het tweede rode molecuul werd W = 800 × 799/2 = 319600 en de entropie 12,67 × k.
De entropie van systeem 2 stijgt dus sneller dan die van systeem 1, dit omdat systeem 2 groter is. Als er nu steeds weer een rood molecuul uit systeem 1 dooft, zien we grafisch het volgende.
De entropie van systeem 1 neemt geleidelijk toe tot een maximum en daalt daarna , systeem 2 neemt steeds toe omdat ze nog voldoende posities vrij heeft (700). Maar let nu op de totale entropie van 1 en 2.
De maximale totale entropie van de twee systemen wordt bereikt bij 89 rode moleculen in systeem 2, dit is uiteraard het punt waarbij de verhouding rood/wit in beide systemen gelijk is, 89/800=0,11 en 11/100=0,11. Alle botsingen nadat dit punt bereikt is veranderen de verhoudingen niet meer, de entropie blijft maximaal met 89 rood.
Maar kijk eens, dit is ook het punt waar de temperatuur van beide systemen gelijk is geworden, er is thermisch evenwicht. Dat hadden we geconstateerd bij de beschouwing van het blok ijzer.
We hebben dus de link tussen entropie, energie en temperatuur gevonden:
Energie tendeert naar verspreiding en verplaatst zich van hoge naar lage temperatuur omdat de entropie dan kan toenemen en deze streeft naar een maximum.
Nu weten we waarom:
- Energie zich verplaatst van hoge naar lagere temperatuur
- Energie tendeert naar verspreiding
- Systemen schijnen te streven naar het laagste energie niveau
Dan hebben we nog belangrijke verschillen gezien tussen temperatuur en energie. Temperatuur is een intensieve grootheid, we meten een waarde niet afhangt van de grootte of hoeveelheid materie in het systeem. Energie daarintegen is een extensieve grootheid, de waarde hangt altijd af van de hoeveelheid materie in het systeem.
Denk hier nog eens over na m.b.t. het 'meten' van global warming. Men meet slechts de plaatselijke intensieve temperatuur, maar dus zeker geen energie. Daarvoor moeten de samenstelling (vochtigheid), druk en soortelijke warmte bekend zijn. En dan welk volume moet je gebruiken, m.a.w. wat is het systeem dat bij de temperatuur hoort? Hoe groot is het volume rond het meetpunt waarin de gemeten temperatuur geldig is? Een onmogelijke opgave.
Dit is het einde van deel 1, in deel 2 duiken we eerst in de historie van de tweede hoofdwet.
categorie: energie, fysica, temperatuur, thermodynamica
Met de vage introductie van het broeikaseffect meenden sommigen dat deze paradox hiermee ook opgelost kon worden.
Een onbevooroordeeld onderzoek geeft nu echter een betere verklaring.
Van Stanford University
Onderzoekers hebben zich lang afgevraagd waarom al het water niet bevroren was in de beginfase van onze planeet, toen de zon tot 30% zwakker was dan heden. Sommigen menen dat hoge concentraties broeikasgassen voor opwarming zorgde zoals global warming nu. Nieuw onderzoek van wetenschappers van Stanford University levert echter een andere verklaring op: de oceanen die toen veel groter waren dan nu absorbeerden voldoende energie van de zon om totale ijsvorming te voorkomen.
Vier miljard jaar geleden straalde de jonge zon 70-75 % van de huidige energie uit. De aarde zou in haar huidige vorm bij een dergelijk lage zonnestraling met ijs bedekt zijn en geen vloeibaar water. Oude gesteenten laten echter zien dat er wel degelijk een vloeibare oceaan was, dus moet er iets zijn geweest dat de temperatuur op een hoger niveau kon houden.
In tegenstelling tot een broeikaseffect concludeerden de onderzoekers iets anders uit 3,8 miljard jaar oude mineralen op Groenland.
"Er is geen bewijs voor erg hoge broeikasgassen zoals CO2 te vinden in deze gesteenten" volgens professor Bird.
Het team stelt dat de oceaan van de jonge aarde meer zonnestraling absorbeerde dan heden, omdat er toen veel minder landmassa aanwezig was. Het oceaan oppervlak was veel groter dan het nu is, en de hogere absorptie voorkwam dat de planeet ging bevriezen.
Kenmerkend is dat de oceaan donkerder is dan de continenten, zeker voordat planten en aarde de landmassa bedekten. Het donkere water absorbeert meer zonlicht.
Vergelijk het met het donkere asfalt op straat waneer je op een zonnige dag uit de auto stapt, dit is veel warmer dan de lichte stoep ernaast.
Een ander belangrijk element zijn de wolken, niet elke wolk is hetzelfde.
Wolken reflecteren zonlicht direct terug naar de ruimte, dus zorgen voor koeling. Maar hoe effectief dit gebeurt hangt af van de aanwezigheid kleine condensatiekernen (nuclei) in de lucht waarop waterdamp kan condenseren. Voldoende nuclei zorgen voor meer kleinere druppels die een dichter wolkendek vormen met hogere reflectie (albedo) van de wolk.
De meeste nuclei komen tegenwoordig voort uit planten en algen en zorgen voor meer kleinere druppels. Maar planten en algen floreerden pas veel later in de geschiedenis van de aarde. De weinige nuclei die 4 miljard jaar geleden aanwezig waren ontstonden waarschijnlijk door erosie van gesteente en die zorgden voor wolken met grotere druppels die grotendeels transparant waren voor zonlicht.
"We hebben modelen beschouwd met lage continentale groei en beperkt wolkendek, en deze hielden het water boven het vriespunt gedurende de geologische geschiedenis. Dit betekent dat er geen faint early sun paradox bestaat."
De gesteenten die geanalyseerd werden behoren tot een sediment dat banded iron formation wordt genoemd. Deze dragen het geheugen van de omstandigheden waarin het werd gevormd. De 3,8 miljard jaar oude gesteenten bevatten aanwijzingen voor de samenstelling van de oceaan en de atmosfeer uit de tijd waarin ze werden afgezet.
Een beperkende factor voor de hoogte van de jonge CO2 concentratie volgt uit de biosfeer. Voordat de photosynthese zich over de aarde verspreidde waren de meeste levensvormen methanogenen, eencellige organismen die waterstof en kooldioxide opnemen waarna methaan vrij komt.
De methanogenen hebben wel een gebalanceerd dieet nodig, als een van de benodigde voedingsstoffen te laag is overleven ze niet. De minimaal benodigde concentratie waterstof legt dan een beperking op aan de maximale mogelijke concentratie CO2, en deze ligt dan ver beneden het niveau om een effectief broeikaseffect te kunnen bewerkstelligen.
De theorie met een lager albedo (reflectie) van de aarde voldoet wel aan de voorwaarden. De lagere albedo compenseerde de zwakkere zon en zorgde voor voldoende hoge temperaturen zonder hoge concentraties CO2.
###
Onlangs publiceerde Henrik Svensmark ook een paper met betrekking tot de paradox. De jonge zon produceerde ondanks zijn lagere stralingsintensiteit wel een veel sterkere zonnewind. Hierdoor was er een veel lagere inval van kosmische straling en dus volgens de CLOUD hypothese ook minder bewolking.
categorie: broeikaseffect, temperatuur
Aan de hand van isotopen verhouding van zuurstof en waterstof uit Antarctische ijsboorkernen is onze kennis van klimaatveranderingen in het Pleistoceen sterk verbeterd, en heeft het mogelijk gemaakt om de temperaturen van de afgelopen 800.000 jaar te reconstrueren.
De relatie tussen de D/H (Deuterium/Waterstof) ratio van gemiddelde jaarlijkse neerslag en gemiddelde jaarlijkse oppervlakte temperatuur wordt verondersteld uniform te zijn ca. 10% over Oost Antarctica en constant in de tijd ca. 20%.
Door de afwezigheid van onafhakelijk bewijs uit andere proxies om verschillende ijsboorkernen te calibreren, zijn vorige model studies uitgegaan van een constante verhouding tussen isotopen-ratio en temperatuur voor omstandigheden koeler dan heden.
Wij vergeleken de data van drie tot 340.000 jaar oude ijboorkernen uit Oost Antarctica met die zoals gebruikt in de modellen. Bij warmere interglacialen blijkt de relatie tussen temperatuur en de isotopen verhouding per ijsboorkern verschillend te zijn, en dit betekent dat de vertaling niet simpelweg lineair is.
De isotopen verhouding is bij hogere temperaturen minder gevoelig voor temperatuurveranderingen.
We concluderen dat vorige temperatuurschattingen van interglaciale perioden waarschijnlijk te laag zijn. Het bewijsmateriaal komt overeen met een piek in vorige interglaciale temperaturen op Antarctica die tenminste 6 °C hoger is dan de huidige temperatuur.
Dit onderzoek wordt ook vermeld op ScienceDaily, maar bij het lezen hier vroeg ik mij eerst af of dit wel hetzelfde onderzoek betrof. Er worden hier allerlei merkwaardige koppelingen gelegd met CO2 en conclusies die helemaal niet in het originele stuk voor komen.
ScienceDaily is duidelijk pro AGW, en deinst er blijkbaar niet voor terug om zelf verbanden te concluderen die niet gemaakt zijn, dan wel alarmisten te benaderen om het vuile werk op te knappen.
categorie: ijstijden, media, temperatuur
We weten natuurlijk niet in hoeverre het volgende de exacte bewoordingen van Lemkowitz zijn, maar het komt wel overeen met wat we vaker als simpele uitleg van het broeikaseffect tegen komen dus laten we eens kijken hoe een dergelijke uitleg voor leken uit de bus komt ten opzichte van de fysische werkelijkheid, en welke valkuilen we tegen komen.
"De planeet aarde absorbeert energie van de zon, waardoor de aarde opwarmt. De aarde straalt energie terug naar de ruimte waardoor de aarde af koelt.
Over het algemeen bestaat er een energie-evenwicht tussen de zon en de aarde. Hierdoor blijft de gemiddelde temperatuur op aarde ruwweg constant."
Dit is een simpele voorstelling om een mooi energie-evenwicht te kunnen conluderen, maar staat ver van de werkelijkheid. De aarde ontvangt op elk moment slechts energie van de zon op de helft die naar de zon gekeerd is, maar zal continu energie afstaan over het totale aardoppervlak zowel dag als nacht. Op elke plek en moment op aarde is er een enorme diversiteit en verschil tussen in en uitgaande energie.
De hoeveelheid energie die de aarde op enig moment per oppervlak van de zon ontvangt is niet uniform omdat de aarde rond is. Tussen de evenaar en keerkringen is er een punt waar het 12 uur is en maximaal en van hieraf afnemend in alle andere richtingen.
Indien de aarde een plat vlak was zou elk punt even veel straling ontvangen, in werkelijkheid wordt de straling verdeeld over het boloppervlak van 4 ? R², en ontvangt per m² gemiddeld een kwart van de loodrechte stralingshoeveelheid.
Boven dit punt zal 1368 watt/m² binnen komen (aan de top van de atmosfeer) en afnemen in alle richtingen tot 0, en gemiddeld zal het 342 watt/m² bedragen. Met dit gemiddelde worden simpel de berekeningen gedaan, maar de werkelijkheid is dus veel complexer.
De plaatselijk ontvangen energie wordt al dan niet door wolken gereflecteerd / geabsorbeerd en verder naar beneden afhankelijk van het soort oppervlak (water, ijs, sneeuw, bodemsoort, vegetatie enz.) in verschillende mate geabsorbeerd, uitgestraald (IR) of direct gereflecteerd en maakt de plaatselijk uitgestraalde energie nog verder divers.
Vanwege deze redenen kan er nooit een energie-evenwicht bestaan, maar hoogstens een dynamisch evenwicht (er bestaat alleen evenwicht voor wat straling betreft).
Maar we zijn er nog niet want datgene wat een evenwicht totaal onmogelijk maakt en veruit de grootste invloed heeft op het weer en klimaat is wat we in overvloed op aarde hebben, namelijk water. Naast het feit dat water unieke eigenschappen heeft hebben we het op aarde in alle drie verschillende fasen; vast, vloeibaar en gasvormig.
De oceanen die 71% van het aardoppervlak beslaan maken gehakt van het simpele in en uitgaand energie-evenwicht. Het wateroppervlak reflecteert namelijk slechts 3% van de invallende straling en de overige 97% kan tot 100 meter diep doordringen en deze energie wordt door de inmense oceaan opgeslagen (warmte) en naar believen afgestaan (sommige stromingscycli duren meer dan 1000 jaar) en zo is de oceaan een gigantische energie-buffer. Er kan dus een substantieel deel van de inkomende energie voor kortere tijd of tot honderden jaren opgeslagen worden door de oceaan, en daarom kan er nooit gesteld worden dat per dag-cyclus of jaar evenveel energie de dampkring uit gaat dan er binnen komt. Het is gewoon niet bekend.
Aan het oceaanoppervlak hebben we natuurlijk de waterverdamping, deze verdamping waarbij warmte naar de hogere luchtlagen wordt getransporteerd om uit te stralen naar het heelal is het belangrijkste proces voor de energie afvoer van de aarde. Maar dit proces staat op zichzelf en is niet direct te koppelen aan de invallende energie. het is o.a. afhankelijk van temperatuur, vochtigheid, verdampingssnelheid, latente warmte, convectie, condensatie en wolkenvorming, en de kennis van dit proces kent behoorlijke fysische hiaten.
Dus daar waar het voor het vaste (onbewolkte) aardoppervlak wellicht aannemelijk is om te stellen dat er per dag-cyclus evenveel in als uitgestraald wordt, is dit voor het oceaan-oppervlak en de totale aarde dus helemaal niet zo. De oceaan buffert energie en laat de temperatuur van de atmosfeer variëren.
"We kunnen over lange tijdsperioden natuurlijke veranderingen optreden, zoals veranderingen in de baan van de aarde rond de zon, die leiden tot periodieke klimaatveranderingen, zoals het ontstaan en het verdwijnen van ijstijden.
De energie die de aarde absorbeert van de zon bestaat grotendeels uit licht. De gassen en dampen van de atmosfeer random de aarde laten dit licht door. Het licht dat door de aarde wordt geabsorbeerd warmt de aarde op. De opgewarmde aarde straalt energie terug naar de ruimte in de vorm van warmtestraling en niet als licht."
Dan lezen we nog dat de energie die de aarde absorbeert voornamelijk zichtbaar licht is, maar dit is niet waar. In werkelijkheid vormt zichtbaar licht slechts 43% van de straling die we ontvangen.
Dat zichtbaar licht bijna volledig wordt doorgelaten klopt, mits er geen bewolking is. Maar als we de overige 57% meenemen wordt het verhaal heel anders, kijk maar eens hier onder.
Links in de bovenste grafiek is het inkomend spectrum van de zon. Als we uiterst links beginnen zien we dat hier de golflengtes liggen van UV-straling en deze wordt voor het grootste deel zoals we zien (gelukkig) wel bij binnenkomst geabsorbeerd (de tweede grafiek er onder laat 100% opname zien door Ozon voor dit eerste traject).
Dan zien we zichtbaar licht verder naar rechts (visible) en daarna komen we al in het infrarood terecht, 49% van de inkomende zonnestraling ligt al in het IR gebied. En hier zijn diverse pieken te zien waar het inkomende IR door de atmosfeer wordt geabsorbeerd. Dit gebeurt voornamelijk door water. Maar kijk eens bij 3 en 4 µm, jawel de inkomende straling wordt ook geabsorbeerd door CO2 en dat betekent dus dat CO2 er ook voor zorgt dat er minder stralingswarmte op het aardoppervlak terecht komt.
Nu blijkt dus dat als je aan een leek het broeikaseffect wilt verkopen je een hoop lastige vragen kunt omzeilen door alleen het zichtbaare licht te bespreken dat minder dan de helft van de energiestroom omvat. En waarom lezen we verder niets over wat er op het oceaan-oppervlak gebeurt welke 71% van het aardoppervlak beslaat en veel belangrijker is voor de energiebalans? (lees hier)
Concluderend zien we dat het gedrag van 57% van de straling en 71% van het oppervlak onbesproken blijft bij een dergelijke uitleg, terwijl wat er zich in de oceaan afspeelt juist cruciaal is. (meer hier)
"Hoewel alle gassen en dampen in de atmosfeer licht doorlaten, laat een aantal, waaronder waterdamp, kooldioxide en methaan, warmtestraling niet door. Zij houden die warmte vast. Daardoor functioneren ze als een soort deken om de aarde en veroorzaken ze een 'broeikaseffect' dat leidt tot een temperatuurverhoging van de aarde. Zonder dit natuurlijke broeikaseffect zou de temperatuur van de aarde ca. 33 graden Celsius lager zijn waardoor het oppervlak van de aarde grotendeels bevroren zou zijn. Er zou dan geen vloeibaar water zijn en daardoor ook geen leven. Het natuurlijke broeikaseffect is dus noodzakelijk voor het huidige leven op de aarde."
Het is ongeveer hetzelfde als wat er daarvoor al gebeurd is, het aardoppervlak neemt energie op van de zon en staat het weer af. Dus het zogenaamde 'warmte vast houden' levert geen broeikaseffect op.
Als je het over echt warmte vast houden wil hebben dan betreft dit de hydrologische cyclus, de oceaan warmtebuffer en waterverdaming.
De fout die gemaakt wordt is namelijk dat warmte energie in transitie is, je kunt warmte niet vast houden. Warmte kan wel worden opgenomen en de energie van een systeem verhogen, en energie is geen warmte.
Het tweede item is de beroemde analogie van het dekentje om het broeikaseffect te verklaren. Dat is ook een vreemde vergelijking, want we hebben het toch over warmtestraling zoals de schrijver zelf zegt en niet over geleiding of convectie. Dus stel je voor dat je onder je deken in bed ligt, maar dan wel dusdanig dat je deken door een constructie pakweg 30 centimeter boven je zweeft en het dus rondom je bed verder open is. Op deze manier zal de deken niet veel helpen om warm te blijven denk ik, alhoewel je lichaam nog steeds warmte uitstraalt. Onder een deken blijf je warm door geleiding en convectie te belemmeren, straling gaat er dwars door heen. (wel eens opsporing van mensen gezien met een IR camera, gaat prima ondanks dat ze kleding aan hebben). Ook een deken levert geen broeikaseffect op.
Dus vinden we in deze uitleg voor leken geen bestaan van een broeikaseffect, alhoewel de meeste lezers het voor zoete koek zullen slikken.
Laten we even een uitstapje buiten het artikel maken en er van uit gaan dat enkelen wellicht op internet nog eens verder gaan zoeken, en wat zij veelal zullen vinden is een plaatje als het volgende en dit is zowaar een officieel IPCC plaatje!
Duidelijk toch, lees even mee 'CO2 absorbeert IR-straling en straalt het weer uit naar beneden en verwarmt daar opnieuw het aardoppervlak'??? En zoals te zien en te lezen is gaat dit zelfs zo door tot in het oneindige. Wauw het IPCC denkt het perpetuum mobile uitgevonden te hebben, nee zelfs nog beter. Er gaat geen energie verloren, maar er wordt zelfs energie gewonnen uit het niets. Pomp voortaan uw oven vol met CO2 en het energiegebruik zakt zienderogen naar beneden.
Wat een ongelooflijke waanzin is dit, hoe krijgen ze het in hun hoofd om iets dergelijks te publiceren
Een ieder die een beetje thermodynamica beheerst weet dat zowel de eerste als de tweede hoofdwet hier worden geschonden. Zelfs zonder deze kennis voelen we dit aan:
1 Een zekere hoeveelheid warmte(energie) kan niet tussen twee grenslagen heen en weer pendelen en daarbij telkens de temperatuur verhogen, niet één keer en zeker niet continu. Warmte die opgenomen is om ergens temperatuur te verhogen is dan uit het er tussen gelegen medium verdwenen.
2 Bovendien kan er geen warmtetransport plaats vinden van lage naar hoge temperatuur (zonder arbeid) en zal er dus nooit warmte van boven in de atmosfeer bij temperaturen ver onder nul terug het aardoppervlak bereiken.
3 Maar dat het IPCC het daarnaast nog presteert om te beweren dat zelfs extra warmte wordt gegenereerd door hun fantasieprocessen en dus gewoon de wet van behoud van energie niet schijnt te kennen is absurd.
Dat we hier te maken hebben met omzettingen van straling in warmte en vice versa maakt niet uit. Dit argument wordt vaak door alarmisten gebruikt, maar we laten ons niet foppen, de wetten van de thermodynamica gelden voor alle vormen van warmte(transport). Zij werken al zo vanaf de oerknal toen het heelal praktisch alleen maar uit straling bestond.
En indien je wilt vast houden aan een visie dat straling zich rondom verpreid en een gedeelte toch terug naar de aarde straalt, goed maar dan zal het volgens de tweede hoofdwet het geheel van heen en terug stralen een reversibel proces moeten zijn. En dat wil zeggen dat er netto geen warmte bij vrij kan komen. Zie ook mathematische methode sluit blijvende global warming uit.
De broeikasuitleg voor het grote publiek is zo kunnen we constateren een compleet fiasco met misleidende en verkeerde informatie, en strijdig met de natuurwetten.
Degenen die meer geïnformeerd zijn weten dat er meer speelt op een dieper niveau en dan hebben we het met name over de stralingsprocessen en komen we op absorptiespectra, rek- en buigvibratie, bandverbreding, verzadiging, re-emissie, fotonen die de weg niet weten etc. Maar de conclusie over de basis die gegeven wordt doet daar niets aan af.
Nu moet ik toch even kort wat dieper op die stralingsaspecten ingaan. De IR absorptie door CO2 is geen absorptie van een foton die een elektron aanslaat (excitatie), dit gebeurt alleen door de meer energierijke straling van zichtbaar licht en hogere frequenties.
De langgolvige IR straling wordt geabsorbeerd in de bindingsenergie tussen de atomen in het CO2 molecuul, en verhogen zo de kinetische energie resulterend in meetbare warmte.
In vrijwel alle gevallen zal deze energie echter binnen een fractie van een seconde worden doorgegeven aan de omringende moleculen in de atmosfeer Stikstof en Zuurstof. Dit is begrijpelijk als je weet dat elk molecuul bijna 10 miljard keer per seconde met een ander molecuul botst (bij 1 bar en 20 graden).
Dus is de conclusie dat het CO2 molecuul de kans niet krijgt om de opgenomen energie weer af te geven als straling, dus valt er niets terug te stralen zoals in het IPCC plaatje wordt weergegeven. Het beschreven 're-emitted' in het plaatje bestaat niet.
En dit gegeven betekent dat het broeikaseffect zoals het IPCC ons wijs wil maken niet kan bestaan.
En er is nog iets m.b.t. de straling van de atmosfeer die zoals ik eerder stelde wel in evenwicht moet zijn (volgens de wet van Stefan-Boltzmann). Als de temperatuur van de atmosfeer zou stijgen door CO2 , dan betekent dit namelijk dat deze warmere atmosfeer ook meer straling moet afgegeven aan de ruimte (E=?T4). Dus krijgen we dan kortweg: CO2 betekent meer energie uitstralen bij dezelfde energie input van de zon, hetgeen strijdig is met de wet van behoud van energie. Dus ook via deze weg zien we nogmaals dat het broeikaseffect niet klopt.
"Door steeds meer ontbossing, meer landbouw en door het grootschalige verbranden van fossiele brandstoffen stijgt de concentratie van broeikasgassen, zoals kooldioxide en methaan heel snel. De concentraties van deze gassen zijn nu veel hoger dan in de laatste 600.000 jaar. Hierdoor wordt het natuurlijke broeikaseffect versterkt, waardoor de aarde wat extra opwarmt."
"Daardoor worden de zeeen iets warmer, waardoor meer water verdampt, waardoor de concentratie van waterdamp in de atmosfeer wat toeneemt. Maar waterdamp is het sterkste van alle broeikasgassen. Daarom versterken de beschreven effecten elkaar. Het gevolg van dit alles is dat de temperatuur op aarde stijgt. Dit effect is tot nu toe nog niet groot; het is zelfs veel minder dan 1 %. Maar een temperatuurverhoging van slechts 1 % zou leiden tot een temperatuurstijging van ruwweg 3 graden Celsius, wat dramatische effecten zou hebben. De zeespiegel stijgt en het klimaat verandert."
Wel zal er dus meer water aan het oceaanoppervlak verdampen, maar betekent dit ook automatisch dat de waterdampconcentratie in de totale atmosfeer toeneemt en voor versterking zorgt? Over de hydrologische cyclus is daarvoor te weinig bekend, dus deze stelling kan niet onderbouwd worden, maar als het wel zo is mag je ook meer wolken verwachten en die blokkeren zonlicht en kunnen dus een eventuele temperatuurstijging weer teniet doen.
Metingen op diverse hoogtes laten echter zien dat de waterdampconcentratie afneemt en dat gaat dus lijnrecht in tegen de hypothese dat waterdamp toeneemt door CO2 verhoging en het effect versterkt.
We zien hier afnames tot 25%, dus de beweringen kloppen totaal niet. Integendeel, we zien vermindering van de waterdampconcentratie op alle hoogtes die het broeikaseffect door CO2 juist doen afnemen.
Een recente studie door o.a. alarmiste Susan Solomon noemt een waterdamp afname van 10% na 2000, en schrijft hier 25% minder opwarming aan toe. Tevens 'denkt men' dat tussen 1980 en 2000 waterdamp toenam en zorgde voor 30% van de opwarming die ten onrechte aan CO2 werd toegeschreven.
De laatste twee zinnen van het artikel wil ik dus maar laten voor wat het is.
categorie: AGW, IPCC, broeikaseffect, fysica, klimatologie, straling, temperatuur, thermodynamica
Polynomial Cointegration Tests of the Anthropogenic Theory of Global Warming
Michael Beenstock and Yaniv Reingewertz, Department of Economics, The Hebrew University, Mount Scopus, Israel.
We use statistical methods designed for nonstationary time series to test the anthropogenic theory of global warming (AGW). This theory predicts that an increase in atmospheric greenhouse gas concentrations increases global temperature permanently. Specifically, the methodology of polynomial cointegration is used to test AGW when global temperature and solar irradiance are stationary in 1st differences, whereas greenhouse gas forcings (CO2, CH4 and N2O) are stationary in 2nd differences. We show that although greenhouse gas forcings share a common stochastic trend, this trend is empirically independent of the stochastic trend in temperature and solar irradiance. Therefore, greenhouse gas forcings, global temperature and solar irradiance are not polynomially cointegrated, and AGW is refuted. Although we reject AGW, we find that greenhouse gas forcings have a temporary effect on global temperature. Because the greenhouse effect is temporary rather than permanent, predictions of significant global warming in the 21st century by IPCC are not supported by the data.
Men heeft uit de differentiaalvergelijkingen van de statistische waarden gevonden dat de functie van de temperatuur en die van de zonnestraling bij de eerste afgeleide stationair worden , maar dat de functie van de diverse broeikasversterkingen pas bij de tweede afgeleide stationair wordt. Dit betekent dat er een duidelijk verschillend gedrag bestaat, waartussen meestal geen correlatie bestaat. Om dit te bevestigen heeft men gekeken of er cointegratie tussen beide bestaat, die blijkt er niet te zijn en dus is er geen relatie tussen broeikasgassen en temperatuur.
Although we do not find permanent effects of greenhouse gas forcings on global temperature, we find that they have temporary, or short-term, effects. This means that an increase in CO2 emissions only has a temporary warming effect. We show that previous investigators have confused the temporary with the permanent. This means, crucially, that a doubling of greenhouse gas forcings does not permanently increase global temperature. The policy implications of this temporary greenhouse effect are obviously much less serious than had the effect been permanent.
Broeikasgassen hebben slechts een tijdelijk effect op de temperatuur, andere negatieve feedbacks zorgen er voor dat het broeikaseffect teniet wordt gedaan (waterdamp?). Eerdere onderzoekers hebben tijdelijke opwarming onterecht voor blijvend aangezien. Een verdubbeling van CO2 zal niet tot blijvende temperatuurverhoging leiden.
Decomposing the Causes of Global Warming in the 20th Century
Between 1880 and 2000 global temperature rose by 0.54 degrees Celsius of which 0.48 occurred since 1940. Equation (2) attributes 0.4 of this to solar irradiance and the balance to greenhouse gas forcings. Table 4 shows, however, that since 1940
greenhouse gas forcing have made a larger contribution to global warming than before, and solar irradiance a smaller one. This creates the misleading impression that the level of greenhouse gas forcings have been the main cause of global warming in the 20th
century. However, our results clearly indicate that it is not the level of greenhouse gas forcings that matters, but the change in the level. During 1880-1940 the level of greenhouse gas forcing increased, but the change in the level decreased. This is why
Table 4 implies that greenhouse gas forcings reduced global temperature before 1940. During the second half of the 20th century greenhouse gas forcings accelerated due in particular to increased carbon emissions. Our model predicts that this effect will be
temporary unless these forcing continue to accelerate. Since carbon emissions depend on the level of global economic activity, this continued acceleration would unreasonably imply faster economic growth in the 21st century than in the 20th. Our results also imply
that cutting carbon emissions will only induce a short-term reduction in global temperature, leaving no long run effect.
Tussen 1880 en 2000 is de temperatuur 0,54 °C gestegen, hiervan komt 0,40 °C door de zon en slechts 0,14 °C (tijdelijk) door broeikasgassen. Het is niet de CO2 concentratie die een rol speelt maar de CO2 concentratieverandering over een tijdsbestek. Het terugdringen van de CO2 uitstoot heeft slechts een tijdelijk effect op de temperatuur, er is geen blijvend effect op de lange termijn.
Conclusion
We have shown that greenhouse gas forcings do not polynomially cointegrate with global temperature and solar irradiance. Therefore, previous claims that carbon emissions permanently increase global temperature are false. Although we find no
permanent effect of greenhouse gas forcings on global temperature, there appears to be a temporary, or short-term, effect. We show that this temporary effect can easily be mistaken for a permanent one. Polynomial cointegration tests show that the putative
permanent effect is induced by the spurious regression phenomenon. Because the effect is temporary, recent global warming should be interpreted as a short-term response to increased carbon emissions, which is expected to be reversed in the future.
CO2 heeft geen relatie met temperatuur en zonnestraling, en daarom is het niet waar dat CO2 de temperatuur blijvend verhoogd. Vanwege het tijdelijke effect moet Global Warming gezien worden als een tijdelijk reactie die in de toekomst zal omkeren.
Als technisch chemicus doet het mij denken aan de reversibel processen die je tegenkomt in de thermodynamica en scheikundige evenwichtsreacties met meerdere reactanten. Beide worden gedreven door het natuurlijk streven naar maximale entropie welke voortkomt uit de tweede hoofdwet van de thermodynamica, en de reden is waardoor ik niet geloof in de verklaring van de werking van het broeikaseffect. Het is een schending van de tweede hoofdwet, met de werking van een perpetuum mobile hetgeen niet kan bestaan.
Belangrijk is dat sinds de ontdekking van deze wet met de introductie van de stoommachine, en het onderzoeken van de oorzaak en gevolgen er van (Watt, Carnot, Clausius, Maxwell, Kelvin, Boltzmann) er nimmer een schending is waargenomen. Sterker nog, deze wet is de oorzaak die richting geeft aan de natuurwetten.
De wet is zo fundamenteel dat bovenstaand onderzoek niet eens nodig is om de broeikashypothese te begraven, de tweede hoofdwet sluit het uit en dan heeft het simpelweg geen bestaansrecht.
Kijk even naar een eenvoudige uitdrukking van de wet (dit is slechts één aspect): 'Warmte kan alleen van een voorwerp van hoge temperatuur naar een voorwerp met een lagere temperatuur stromen'. De diepere oorzaak (statistische mechanica) en de vele implicaties van de tweede hoofdwet die bij vrijwel alle fysische en chemische processen een rol speelt vergen een dieper inzicht, verwacht een schrijven van mij hierover in de toekomst. Maar laat ik alvast verklappen dat entropie het universum in zijn greep heeft sinds de oerknal.
Wat ik duidelijk wil maken is dit. Broeikasgassen kunnen elektromagnetische straling (infrarood) opnemen en afstaan, en in potentie kan er omzetting in warmte plaats vinden. Maar hoe de totale energiestroom van het aardoppervlak door de atmosfeer zich gedraagt wordt uitsluitend en alleen bepaald door de tweede hoofdwet, en dan toegepast op het totaal aan processen die er in de atmosfeer spelen ofwel het totale systeem. Dit betekent dat een negatieve entropie van één proces gecompenseerd moet worden door entropie toename van een of meerdere ander processen, dit is fundamenteel en daar valt niet aan te ontkomen (de netto entropie neemt altijd toe).
Binnen het netto warmtetransport van aardoppervlak naar de ruimte mag de wet niet geschonden worden. Dus een potentiële verstoring door het broeikaseffect zal hoe dan ook gecompenseerd moeten worden, en naar het zich nu laat aanzien is verlaging van de concentratie waterdamp een belangrijke kandidaat.
En dat is wat bovenstaand mathematisch onderzoek laat zien, een verstoring van de balans wordt weer gecompenseerd.
In afwachting van verdere publicatie lijkt het er op dat de klimaatexperts behoorlijk hebben liggen slapen op hun gesubsidieerde kussens. Het is een behoorlijke aanslag op de geloofwaardigheid en kunde van de klimatologen als economen moeten aantonen dat hun verhaal niet deugt.
Cointegratie is ontwikkeld door de economische wetenschap en is bekroond met meerdere Nobel prijzen.
Hier een link naar een tweede stuk van Beenstock waarin te lezen valt dat klimatologen toch al sinds 1997 cointegratie toepassen. De vraag is dus of zij hun werk niet goed gedaan hebben, of de resultaten liever niet naar buiten brengen.
En nog een persbericht.
categorie: AGW, CO2, broeikaseffect, modellen, temperatuur, thermodynamica
Dit houdt in dat de gemeten temperatuurtrend geen betekenis heeft terwijl die er wel is voor de (natuurlijk beschouwde) opwarming tussen bijvoorbeeld 1860 en 1880, 1910 en 1940.
Maar let op, zeer belangrijk is ook dat zelfs de Global Warming periode 1975 - 1998 significant niet te onderscheiden is van eerder genoemde periodes (zie tabel verderop). En dit slaat ook meteen een gapend gat in de bewering tot nu toe dat Global Warming 'ongeëvenaard' is. De complete fundering is nu onder de AGW hypothese weggeslagen.
Daarnaast is de trend van 2002 tot heden negatief, maar deze is nu nog te kort om significante betekenis te hebben!
De uiterst belangrijke uitspraken van de autoriteit die de globale temperatuur data in beheer heeft, vraagt direct om wereldwijde politieke actie tot herziening van het beleid omtrent de valselijk tot 'klimaatverandering' omgetoverde Global Warming.
Zie nu een samenvatting van de vragen gesteld aan Phil Jones en zijn antwoorden, met enige aanvullingen mijnerzijds:
A - Do you agree that according to the global temperature record used by the IPCC, the rates of global warming from 1860-1880, 1910-1940 and 1975-1998 were identical?
An initial point to make is that in the responses to these questions I've assumed that when you talk about the global temperature record, you mean the record that combines the estimates from land regions with those from the marine regions of the world. CRU produces the land component, with the Met Office Hadley Centre producing the marine component.
Temperature data for the period 1860-1880 are more uncertain, because of sparser coverage, than for later periods in the 20th Century. The 1860-1880 period is also only 21 years in length. As for the two periods 1910-40 and 1975-1998 the warming rates are not statistically significantly different (see numbers below).
I have also included the trend over the period 1975 to 2009, which has a very similar trend to the period 1975-1998.
So, in answer to the question, the warming rates for all 4 periods are similar and not statistically significantly different from each other.
Here are the trends and significances for each period:
| Period | Lenght (years) | Trend (ºC per decade) | Significance |
| 1860 - 1880 | 21 | 0,163 | Yes |
| 1910 - 1940 | 31 | 0,15 | Yes |
| 1975 - 1998 | 24 | 0,166 | Yes |
| 1975 - 2009 | 35 | 0,161 | Yes |
| 1995 - 2009 | 15 | 0,12 | No |
| 2002 - 2009 | 8 | - 0,12 | No |
Yes, but only just. I also calculated the trend for the period 1995 to 2009. This trend (0.12C per decade) is positive, but not significant at the 95% significance level. The positive trend is quite close to the significance level. Achieving statistical significance in scientific terms is much more likely for longer periods, and much less likely for shorter periods.
C - Do you agree that from January 2002 to the present there has been statistically significant global cooling?
No. This period is even shorter than 1995-2009. The trend this time is negative (-0.12C per decade), but this trend is not statistically significant.
D - Do you agree that natural influences could have contributed significantly to the global warming observed from 1975-1998, and, if so, please could you specify each natural influence and express its radiative forcing over the period in Watts per square metre.
This area is slightly outside my area of expertise. When considering changes over this period we need to consider all possible factors (so human and natural influences as well as natural internal variability of the climate system). Natural influences (from volcanoes and the Sun) over this period could have contributed to the change over this period. Volcanic influences from the two large eruptions (El Chichon in 1982 and Pinatubo in 1991) would exert a negative influence. Solar influence was about flat over this period. Combining only these two natural influences, therefore, we might have expected some cooling over this period.
(Jones doet voorkomen dat alle natuurlijke factoren bekend en ingecalculeerd zijn, dit is grote bull.... , zie mijn opmerkingen bij vraag H)
E - How confident are you that warming has taken place and that humans are mainly responsible?
I'm 100% confident that the climate has warmed. As to the second question, I would go along with IPCC Chapter 9 - there's evidence that most of the warming since the 1950s is due to human activity.
G - There is a debate over whether the Medieval Warm Period (MWP) was global or not. If it were to be conclusively shown that it was a global phenomenon, would you accept that this would undermine the premise that mean surface atmospheric temperatures during the latter part of the 20th Century were unprecedented?There is much debate over whether the Medieval Warm Period was global in extent or not. The MWP is most clearly expressed in parts of North America, the North Atlantic and Europe and parts of Asia. For it to be global in extent the MWP would need to be seen clearly in more records from the tropical regions and the Southern Hemisphere. There are very few palaeoclimatic records for these latter two regions.
Of course, if the MWP was shown to be global in extent and as warm or warmer than today (based on an equivalent coverage over the NH and SH) then obviously the late-20th century warmth would not be unprecedented. On the other hand, if the MWP was global, but was less warm that today, then current warmth would be unprecedented.
We know from the instrumental temperature record that the two hemispheres do not always follow one another. We cannot, therefore, make the assumption that temperatures in the global average will be similar to those in the northern hemisphere.
(Jones geeft dus toe dat er duidelijk een Middeleeuwse warme periode was op het Noordelijk halfrond, slechts door gebrek aan data is niet duidelijk of het globaal was. Dit is dan dus nogmaals de doodsteek voor Mann's hockey stick waar Jones toch zelf aan mee werkte. Lees hier verder over deze spagaat.)
H - If you agree that there were similar periods of warming since 1850 to the current period, and that the MWP is under debate, what factors convince you that recent warming has been largely man-made?
The fact that we can't explain the warming from the 1950s by solar and volcanic forcing - see my answer to your question D.
(Dit is een ontstellende uitspraak, het komt neer op 'we weten het niet dus het moet door de mens komen'. Jones weet donders goed dat er talloze factoren zijn die nagenoeg onbegrepen en niet te modelleren zijn zoals bijvoorbeeld waterdamp, wolkenvorming, oceaanwarmtebuffer, kosmische invloeden. En welk scala aan onbekende factoren zullen er nog meer bestaan? Deze uitspraak heeft niets met wetenschap te maken)
K - How much faith do you have - and should we have - in the Yamal tree ring data from Siberia? Should we trust the science behind the palaeoclimate record?First, we would all accept that palaeoclimatic data are considerably less certain than the instrumental data. However, we must use what data are available in order to look at the last 1,000 years.
I believe that our current interpretation of the Yamal tree-ring data in Siberia is sound. Yamal is just one series that enters some of the millennial long reconstructions that are available.
(Weer een niet te volgen redenatie, er is te weinig betrouwbare boomring data maar we moeten toch wat om tot 1000 jaar terug te kijken. Het doel (1000 jaar) is heiliger dan betrouwbaarheid, een leuke werkverschaffing maar ga dit dan niet publiceren en vertel dat de resultaten generlei waarde hebben.
Sallie Baliunas en Willie Soon van Harvard Smithsonian hebben in 2003 al een prima analyse gedaan en daarbij een breed scala van meer dan 20 verschillende proxies gebruikt i.p.v. de 12 Yamal bomen die Michael Mann gebruikte. Zij vonden een significante MWP warmer dan nu en een significante kleine ijstijd. Hun werk kwam echter niet door de peer review van Jones en zijn club)
N - When scientists say "the debate on climate change is over", what exactly do they mean - and what don't they mean?It would be supposition on my behalf to know whether all scientists who say the debate is over are saying that for the same reason. I don't believe the vast majority of climate scientists think this. This is not my view. There is still much that needs to be undertaken to reduce uncertainties, not just for the future, but for the instrumental (and especially the palaeoclimatic) past as well.
(Deze opmerking is cruciaal. Let goed op Al Gore, Jaqueline Cramer, Diederik Samson Femke Halsema, en hele onwetende volkstammen met u: het debat is nog lang niet gevoerd en er is geen consensus)
Q - Let's talk about the e-mails now: In the e-mails you refer to a "trick" which your critics say suggests you conspired to trick the public? You also mentioned "hiding the decline" (in temperatures). Why did you say these things?This remark has nothing to do with any "decline" in observed instrumental temperatures. The remark referred to a well-known observation, in a particular set of tree-ring data, that I had used in a figure to represent large-scale summer temperature changes over the last 600 years.
The phrase 'hide the decline' was shorthand for providing a composite representation of long-term temperature changes made up of recent instrumental data and earlier tree-ring based evidence, where it was absolutely necessary to remove the incorrect impression given by the tree rings that temperatures between about 1960 and 1999 (when the email was written) were not rising, as our instrumental data clearly showed they were.
This "divergence" is well known in the tree-ring literature and "trick" did not refer to any intention to deceive - but rather "a convenient way of achieving something", in this case joining the earlier valid part of the tree-ring record with the recent, more reliable instrumental record.
I was justified in curtailing the tree-ring reconstruction in the mid-20th Century because these particular data were not valid after that time - an issue which was later directly discussed in the 2007 IPCC AR4 Report.
The misinterpretation of the remark stems from its being quoted out of context. The 1999 WMO report wanted just the three curves, without the split between the proxy part of the reconstruction and the last few years of instrumental data that brought the series up to the end of 1999. Only one of the three curves was based solely on tree-ring data.
The e-mail was sent to a few colleagues pointing out their data was being used in the WMO Annual Statement in 1999. I was pointing out to them how the lines were physically drawn. This e-mail was not written for a general audience. If it had been I would have explained what I had done in much more detail.
R - Why did you ask a colleague to delete all e-mails relating to the Fourth Assessment Report of the IPCC?
This was an e-mail sent out of frustration at one FOI request that was asking for the e-mail correspondence between the lead authors on chapter six of the Working Group One Report of the IPCC. This is one of the issues which the Independent Review will look at.
categorie: AGW, IPCC, klimatologie, temperatuur
Vergelijk dit eens met de volgende grafiek waarin tot 2009 de NODC trend en de voorspelling van GISS uit de hand Jim Hansen te zien zijn.
De GISS voorspelling zit er dus meer dan de helft naast en dat in slechts 6 jaar, onvoorstelbaar slecht en ontoelaatbaar voor een instantie die denkt tot het jaar 2100 vooruit te kunnen voorspellen.
De NODC trend werd t.e.m. 2009 nog vrijwel vlak weergegeven. Dat deze thans dalende is komt omdat NODC de data vanaf 2007 heeft gecorrigeerd, vanwege geconstateerde systeem fouten met ARGO (Levites et al. , 2009).
In 2003 zien we in de bovenste grafiek ook nog een behoorlijke sprong omhoog. Dit is het jaar dat het moderne ARGO meetsysteem met 3000 boeien in gebruik werd genomen.
Het is waarschijnlijk het koppelen met deze nieuwe gegevens die de vreemde sprong teweeg brengt, dergelijke oprispingen zien we bijna altijd in de klimaatgegevens opduiken als gegevens van moderne meetinstrumenten worden toegevoegd aan bestaande.
We zagen het ook bij CO2 metingen en atmosferische metingen gebeuren. Een onverklaarbaar fenomeen, data van verschillende bronnen aan elkaar lassen is nooit zonder problemen maar waarom verkrijgt men in klimaatland dan altijd hogere waarden?
Wat bepaalt nu eigenlijk de energie die in de oceaan wordt opgenomen? Dat is de zon, van het invallend zonlicht op het wateroppervlak wordt 3% weerkaatst en 97% reikt tot 100 meter deep en wordt omgezet in warmte. Tweederde van deze energie zorgt aan het oppervlak voor verdamping.
Dat verhoogde broeikasstraling door CO2 de oceaan opwarmt is een domme AGW-fabel, de langgolvige infrarood straling van de atmosfeer heeft een veel lagere energie en komt niet dieper dan een fractie van een milimeter. Dit is nog minder dan de grenslaag waar verdamping plaats vindt, en dat is het enige wat de infrarood straling dan ook kan doen; water verdampen.
Daar waar het wateroppervlak koeler is dan de bovenliggende atmosfeer kan de atmosfeer door warmtegeleiding de oppervlaktelaag van het water opwarmen, maar ook dit zal leiden tot waterverdamping en niet tot opwarming.
De bovenste 700 meter van de oceaan bezit al 50 maal zoveel massa als in de gehele atmosfeer. De specifieke warmte van water is 4 maal die van lucht, dus bezit deze laag water 200 maal zoveel warmte capaciteit als de atmosfeer (totale oceaan 1200 maal). Het is de oceaan die de atmosfeer verwarmt door verdamping en niet andersom.
We zien nu het effect van de afnemende zonneactiviteit, de zon voegt minder warmte toe aan de oceaan.
Links
How the oceans get warm
categorie: oceaan, straling, temperatuur
Het gedrag van NASA is al aan de orde geweest in het Amerikaanse Congress.
Een van de vragen is waarom GISS telkens de temperaturen terug gaande tot 1930 'corrigeerd'. Tot 2007 stelde NASA dat 1998 het warmste jaar ooit gemeten zou zijn (1998 - 1934 -2006 - 1921 - 1931), maar Steve McIntyre ontdekte een fout in de algoritmen van GISS vanaf het jaar 2000 en NASA kwam na herberekening tot de conclusie dat 1934 het warmste jaar ooit gemeten moest zijn (1934 - 1998 - 1921 - 2006 - 1931).
Naderhand veranderde NASA de data echter opnieuw en werd 1998 tesamen met 2006 het warmst, met 1934 op de derde plek (1998 - 2006 - 1934 - 1921 - 1999).
Chris Horner vraagt daarom om de data te kunnen bekijken en welke aanpassingen in de data zijn verricht en op welke gronden, hij denkt dat GISS net als CRU de ruwe data weg heeft gestopt.
NASA behoort binnen 20 dagen te reageren op een FOIA verzoek, maar heeft nooit enige respons gegeven in de afgelopen twee jaar. Horner dreigt nu een aanklacht in te dienen.
GISS zegt aan het verzoek te werken en kan niet vertellen waarom dit zo lang moet duren. De Republikeinen vinden dat er nu een onderzoek van het Congress moet komen naar de zaak en stuurden een brief naar het EPA (milieuzaken) om een aantal maatregelen op te schortten, totdat de gang van zaken in klimaatonderzoek duidelijker wordt.
GISS ging ook afgelopen Oktober nog flink in de fout door deze maand vast te stellen als de warmste ooit, ondanks dat NOAA 63 records in sneeuwval en 115 laagte records in temperatuur registreerde en Oktober op plaats 70 zette.
Later bleek dat GISS alle data uit Rusland van de maand September had gebruikt als input voor Oktober. Vreemd genoeg gaf GISS hun leverancier de schuld en stelde aangeleverde data niet te kunnen controleren!
Inzake Climategate blijkt onze minister Cramer nog steeds om de brei heen te draaien en wil niet inhoudelijk op de mails ingaan, nee zelfs een onafhankelijk onderzoek wijst ze op voorhand af.
Dan nu maar even minder serieus:
categorie: temperatuur
De officiële NIWA grafiek gaat tot 156 jaar terug en ziet er als volgt uit.
Deze grafiek laat NIWA zien als de bron voor opwarming, en wordt ook opgenomen in de wereldwijde temperatuur overzichten. De Nieuw Zeelands regering vind op basis van deze gegevens dat ze CO2 moeten reduceren en moeten opstomen naar Kopenhagen.
De grafiek is samengesteld vanaf 1980 door Dr. Jim Salinger toen hij werzaam was bij Hadley CRU. Wat een toeval jawel hetzelfde instituut waarvan vorige week belastende mails en computer data op straat kwamen te liggen, alom nu climategate genoemd.
De klimaatgroep besloot zelf de data van de NIWA web site te downloaden en maakten hiervan zelf een grafiek. Tot hun verbazing zag hun grafiek er heel anders uit dan die van NIWA terwijl dezelfde gegevens waren gebruikt. Dit was het resultaat.
Een grafiek met amper verschillende amplitude gedurende 150 jaar, een huidige temperatuur niet hoger dan talloze eerder pieken en de hoogste piek rond 1915. En kijk eens hoe CRU/NIWA het in hun grafiek presteert om diezelfde piek totaal om te keren in een negatieve!
De vraag rees dus wat er hier aan de hand was, hoe kon er zoveel verschil bestaan tussen de twee grafieken. Waarom laat NIWA sterke opwarming zien in hun grafiek terwijl de temperatuur data dit niet onderbouwd.
De groep vroeg daarom de gegevens op zoals Salinger die had gebruikt bij zijn collega's. Hieruit bleek dat de gegevens van bijna alle meetstations sterk gecorrigeerd waren door diverse aangepassingen, de helft van die aanpassingen zorgen voor een oplopende trend als die er niet was en de andere aanpassingen zorgden voor een versterkte opwarmingstrend zodra een opwarming te zien was. Elke aanpassing op zich zorgde voor een oplopende trend.
Uiteindelijk kwamen de oudste temperaturen lager te liggen en de laatste waren opgekrikt. Er wordt door Salinger en NIWA nergens enige reden van opgave gedaan voor de uitgevoerde correcties.
Bij één van de stations werden bijvoorbeeld de vroegste temperaturen met maar liefst 1,3 °C verlaagd. De groep stelt dat er sprake is van door de mens veroorzaakte opwarming, maar dan niet vanwege CO2 maar door menselijke datacorrectie.
NIWA zegt dat de temperatuur 0,92 °C per eeuw stijgt en dat is meer dan de globale 0,6 °C die het IPCC denkt te zien. De reden hiervoor blijkt te zijn dat NIWA de stations met 0,40 tot 0,89 °C omhoog krikt en alles voor 1950 omlaag brengt. Reden voor deze ingrepen is tot op heden niet gegeven.
Het gevolg van deze manipulaties is te zien bij een van de betrokken stations.
Tot zover de bevindingen van Nieuw Zeeland, maar deze 'correcties' worden dus overal wereldwijd toegepast. Ik heb dit vorig jaar al eens besproken in een stuk over James Hansen, zijn GISS temp corrigeerd volop en in de volgende combinatie grafiek is te zien wat het verschil is tussen raw data en adjusted data.
categorie: temperatuur
"The growth of British trees appears to follow a cosmic pattern, with trees growing faster when high levels of cosmic radiation arrive from space.
As yet, they cannot explain the pattern, but variation in cosmic rays impacted tree growth more than changes in temperature or precipitation.
The relation of the rings to the solar cycle was much stronger than to any climatological factors
During a number of years, the trees growth also particularly slowed. These years correlated with periods when a relatively low level of cosmic rays reached the Earth's surface.
When the intensity of cosmic rays reaching the Earth's surface was higher, the rate of tree growth was faster.
The intensity of cosmic rays also correlates better with the changes in tree growth than any other climatological factor, such as varying levels of temperature or precipitation over the years.
The correlation between growth and cosmic rays was moderately high, but the correlation with the climatological variables was barely visible.
When the researchers looked at their data, they found that tree growth was highest during periods of low sunspot activity, when most cosmic rays reached Earth.
We also thought it would be interesting to look for patterns related to solar activity, as a few people previously have suggested such a link. We found them and the relation of the rings to the solar cycle was much stronger than it was to any of the climatological factors we had looked at.
Ms Dengel's team proposes two main hypotheses as to how cosmic ray particles could influence the growth of trees.
The first idea is that cosmic rays ionise gases in the atmosphere, creating molecules around which clouds condense, therefore increasing cloud cover that would diffuse the amount of solar radiation reaching the trees.
As diffuse radiation penetrates forest canopies better than direct light, it would increase the amount of radiation that plants capture, and increase photosynthesis by trees, boosting growth.
Or there is some direct effect. What that might be is unknown, but experiments in space have shown that cosmic rays can have some positive impacts on biological materials.
The influence of cosmic rays could resolve other as yet unexplained cycles in tree growth found in studies in North America."
Men vond dus dat de invloed van de intensiteit van kosmische straling (CR) duidelijk hoger was dan die van heersende temperatuur en vochtigheid. Als mogelijke mechanisme hiervoor ziet men wolkenvorming door CR middels de vorming van meer condesatiekernen. De wolken zorgen dan voor een meer diffuus licht dat de fotosynthese bevordert. Dit is een bekend verschijnsel, het licht wordt wordt verstrooid (mist is het ultieme voorbeeld) door de wolken en bereikt dan meer bladeren vanuit meer richtingen. Bij direct zonlicht is er schaduw van de bovenste bladeren die lagere bladeren dus afschermen van het zonlicht.
Zie hier een meer technische documentatie vanuit de druiventeelt.
De CR-wolken relatie die men noemt is dus de CLOUD hypothese van Svensmark; meer CR tijdens lage zonneactiviteit zorgt voor meer lage bewolking en lagere temperaturen.
En volgens bovenstaand onderzoek dus ook voor verhoogde fotosynthese dus meer CO2-afname en nog lagere temperaturen (indien men gelooft in de broeikas hypothese).
Het lijkt dus hoognodig dat het IPCC en klimaatonderzoekers flink gaan investeren in onderzoek naar dergelijke externe factoren in plaats van domweg te blijven ontkennen. Maar nee, negatieve feedbacks die de temperatuurprognoses voor 2050 naar beneden zullen brengen probeert men met man en macht buiten de deur houden.
categorie: kosmos, temperatuur
Mann publiceerde in 1998 een temperatuurreconstructie op basis van boomringen data. Het werd de blikvanger van het derde rapport van het IPCC, dat in 2001 verscheen. De curve liet een daling van de gemiddelde temperatuur zien vanaf het jaar 1000, met een forse en plotselinge stijging gedurende de laatste 100 jaar.
De indruk werd gewekt dat sinds de industriële revolutie de mens verantwoordelijk was voor de opwarming van de aarde. Opmerkelijk was het feit dat de zogenoemde Middeleeuwse Warme Periode en de Kleine IJstijd, die toch al eerder bekend waren hier niet terug te vinden waren. Het temperatuurverloop zou er normaliter ongeveer als volgt uit moeten zien:
De wereldwijde klimaatgekte werd door deze hockey stick in gang gezet, waarbij het gros van de wereldbevolking niet gehinderd door voldoende kennis als een soort grootheidswaanzin ging geloven dat de mens het klimaat op aarde kon beïnvloeden, net zo makkelijk als het instellen van de thermostaat.
Op zich is het gebruik van boomringen al discutabel. Hoewel veel paleoklimatologen er van uit gaan dat men de temperatuur er uit af kan leiden, is duidelijk dat luchtvochtigheid, regenval, grondwater, voedingsstoffen en hoeveelheid zonlicht een grote rol spelen. Een boom die tijdens hoge temperaturen droog staat zal het uiteraard niet zo goed vergaan. Bovendien is gebleken dat bomen de temperatuur van hun bladeren kunnen reguleren voor een optimale photosynthese. De waarde die het IPCC aan boomring onderzoeken hecht zegt mijns inziens al genoeg over het waarheidsgehalte van hun rapporten.Steven McIntyre twijfelde sterk aan de hockey stick en wilde nagaan of deze wel klopte, een wetenschappelijke replicatie. Het is vrijwel standaard dat de oorspronkelijke auteurs aan een dergelijke replicatie meewerken. Maar naar gebleken is dus niet in de hedendaagse klimatologie. Mann en zijn achterban hebben het verzoek van McIntyre om hun gegevens ter beschikking te stellen jarenlang getraineerd. Eerst verklaarde Mann te zijn vergeten waar hij de data had bewaard, later zei hij domweg te weigeren mee te werken.
Normaliter zou men vermoeden dat hij iets te verbergen had, maar overige klimaatonderzoekers vonden het echter normaal. Uiteindelijk wist McIntyre de data die gebruikt was toch te bemachtigen en hiermee aan te tonen dat er duidelijk data manipulatie was toegepast voor de constructie van de stick. Mann moest bakzeil halen en de grafiek was niet meer te vinden in het vierde rapport van het IPCC, zonder rectificatie.
Maar McIntyre wilde nog verder, klopte de enorme stijging van de temperatuur over de laatste eeuw wel? Hij wilde toegang tot alle oorspronkelijke gegevens van het onderzoek, maar hij werd weer jaren lang met allerlei smoezen afgewimpeld. Totdat Keith Briffa van het Hadley CRU met collega’s onlangs een artikel publiceerde waarvoor de onderliggende data openbaar moesten blijven, dit betrof de gebruikte data uit Yamal in Rusland.
Steve McIntyre wist zo toch de beschikking te krijgen over de door hem verlangde gegevens. Na ontvangst in delen bleek dat er nog veel meer met de constructie van de hockey stick gerommeld is dan uit het eerste onderzoek van McIntyre is gebleken. Mann en consorten bleken grote hoeveelheden gegevens geheim gehouden te hebben, dit betreft boomringen data van onderzoeker Schweingruber. Er kan vanaf nu gerust gesproken worden over een totale vervalsing van de feiten.
Het blijkt dat de gebruikte boomringgegevens van Mann over de laatste 100 jaar bewust zijn geselecteerd uit een veel groter aantal gegevens om een grafiek met een sterke temperatuurstijging te construeren. Slechts 12 series uit een set van 34 series werden er door Mann selectief geselecteerd om een stijgende temperatuurcurve voor het IPCC mee te construeren! Als McIntyre uiteindelijk alle Yamal data voor reconstructie gebruikt blijkt de complete hockey stick curve te verdwijnen, en daar blijft het niet bij want er ontstaat zelfs een dalende temperatuur curve! (zie groene lijn, rood is selectie van Mann)
Hier volgt een uitvergroting over de laatste 150 jaar, en Global Warming wordt zomaar Global Cooling.
Het zogenaamde peer-review systeem voor wetenschappelijke publicaties blijkt hierbij dus totaal geen garantie voor enige betrouwbaarheid. In totaal blijken minstens acht publicaties van het CRU die door het IPCC voor hun klimaat voorspellingen zijn gebruikt te moeten worden herzien. Het betreft o.a. publicaties over wereldwijde temperaturen over de laatste 2000 jaar, Europa en Azie over de laatste 200 jaar en 2000 jaar Noorpool temperaturen. Alle kwamen zo uiteraard tot de foute conclusie dat de laatste 100 jaar ongekend warm zouden zijn verlopen.
Uiterst merkwaardig is ook dat het IPCC diverse publicaties als bron voor 'wereldwijde opwarming' in haar rapporten gebruikt die dus alle dezelfde (beperkte) data gebruiken (van slechts één plek in Siberië), terwijl ze diverse andere publicaties volkomen links laat liggen.
De acht publicaties die het IPCC gebruikt zijn van een select clubje wetenschappers rond Michael Mann die dezelfde geselecteerde data gebruikten en elkaars werk ondersteunden, en de meeste werken ook aan de IPCC rapporten. Dit alles heeft dus verstrekkende gevolgen voor de uitkomsten die nu in de IPCC rapporten vermeld staan.
Recapitulerend is dus vast komen te staan dat de hockey stick die door het IPCC alom gepromoot is om de mensheid het Global Warming geloof aan te praten tweevoudig bedrog is. Eerst is selectief data uitgekozen naar behoefte (cherry picking), daarna is hier overheen statistische manipulatie toegepast.
Dit schandaal legt een bom onder de klimaatwetenschap met dergelijke falsificaties en interne geheimhouding, de publieke opinie en het vertrouwen in wetenschap in het algemeen wordt hiermee een zeer slechte dienst bewezen.
Al veel wetenschappers hebben gezegd dat de Global Warming hypothese het grootste wetenschappelijke schandaal uit de historie is (en waarschijnlijk ook voor de politiek die hier wereldwijd aan samen werkt). Het valt te bezien wat de gevolgen zijn voor de instroom aan jonge wetenschappers als de beerput volledig open gaat. Wetenschappelijke innovatie is broodnodig voor de economie en politici zeggen telkens deze noodzaak zelf in te zien, maar hun zeer kwalijke opstelling in de klimaathype zal er uiteindelijk grote afbreuk aan doen.
Tevens zal ook het vertrouwen in de politiek door hun eenzijdig sturen van klimaatonderzoek, misinformatie naar de burgers en heffing van onnodige belastingen verder afkalven, maar dit hebben zij dan ook volledig aan zichzelf te wijten.
Bron
Steve McIntyre, Yamal: A "Divergence" Problem
Overig
Steve McIntyre, Auditing Temperature Reconstructions of the Past 1000 Years
categorie: IPCC, temperatuur
Met Office zelf zit er met zijn lange termijn voorspellingen de laatste jaren continu naast en gaf aan graag te willen weten hoe Corbyn tot zijn accurate voorspellingen komt.
Wel, Corbyn neemt dus de invloed van de zon mee in zijn modellen. En tja, Met Office met zijn klimaatonderzoeksbureau Hadley gebruikt computermodellen waarin de zon geen rol speelt zoals alle klimaatdemo's. Om onbegrijpelijke redenen zien zij tegen alle natuurkundige kennis in (Met name de wetten van de Thermodynamica) blijkbaar de zon niet als onze energiebron maar het sporegas CO2.
Corbyn stelt dat Met Office hun pogingen voor middellange termijn voorspellingen beter op kan geven.
Bekijk de volgende stukken die de visie van Corbyn staven:
update:
Hier een intervieuw met Piers Corbyn met enkele voorbeelden van zijn voorspellingen. Hij vertelt dat hij de omstandigheden op de zon meeneemt in de voorspellingen en dat reguliere meteorologische instellingen hierdoor achter blijven. Toch durven sommigen zijn werk in twijfel te trekken omdat....... hij duidelijk stelt dat de mens niet verantwoordelijk is voor klimaatverandering.
categorie: modellen, temperatuur