Posted on: November 18, 2009
stuur dit door
Terwijl alle media aandacht uit gaat naar de start van de Large Hadron Collider, heeft CERN bekend gemaakt dat het
CLOUD experiment is gestart. CLOUD maakt gebruik van het oude Proton Synchrotron om
kosmische stralen die onze atmosfeer binnen komen te simuleren, en moet een antwoord geven op de vraag in welke mate de door kosmische stralen geïoniseerde atmosferische moleculen de vorming van wolken vergroot.
Eerdere experimenten van
Henrik Svensmark lieten zien dat de ionen de kernen vormen voor condesatie, en dat de ionisatie zelf beïnvloed wordt door het type en de intensiteit van kosmische stralen die de aarde bereiken. Deze intensiteit wordt onder andere op zijn beurt weer omgekeerd evenredig
beïnvloed door de zonnecycli.
Het magnetisch veld van de zon en die van de aarde vormen een schild tegen kosmische stralen alhoewel ongeveer twee deeltjes per seconde het aardopervlak toch nog bereiken dwars door de atmosfeer. Kleine variaties in kosmische stralen lijken echter duidelijke veranderingen in het wolkendek te bewerkstelligen, bij lagere intensiteit wordt het wolkendek kleiner met tot gevolg meer direct invallend zonlicht en hogere temperaturen.
Na zijn laatste
onderzoek afgelopen zomer zegt Svensmark "de reactie op relatief kleine variaties in ionisatie is zo duidelijk dat we denken dat een groot gedeelte van het aardse wolkendek door geïoniseerde deeltjes gevormd wordt".
De resultaten van CLOUD zijn belangrijk voor klimaat onderzoek. Wolken en de vorming ervan zijn een grote onbekende factor in klimaatwetenschap en worden ook niet meegerekend in de klimaatmodellen hetgeen een enorme onzekerheid in de resultaten veroorzaakt. Het IPCC geeft toe dat de wetenschappelijke kennis 'laag' is, waardoor het moeilijk te vatten is waarom het IPCC de resultaten van de modellen betrouwbaar acht.
Kosmische straling en temperatuur laten in ieder geval een duidelijke correlatie zien.
Zie temperatuur versus kosmische stralen (GCR) in Siberie gedurende de laatste 700 jaar. Be
10 en C
14 vertegenwoordigen de variatie in GCR.
Hieronder een overzicht over de periode van de laatste 2000 jaar.
En als we tot 500 miljoen jaar gaan is het volgende gevonden. Let ook op de ijstijd 150 Ma bij 2000 ppm CO2 en die van 450 Ma bij 4000 ppm CO2, (en ja we bevinden ons nu ook in een ijstijd, we maken nu slechts een zogenaamd interglaciaal mee. Een glaciaal is slechts een paar graden kouder dan nu, maar meestal was de aarde 10 graden warmer dan heden!)
De variaties in GCR die we in de laatste grafiek zien hebben waarschijnlijk te maken met de passages die het zonnestelsel maakt door de spiraalarmen van de Melkweg, en oscillaties die het zonnestelsel maakt loodrecht op het vlak van de Melkweg.
Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude
<< Previous Post || Next Post >>
categorie:
Uncategorized,
klimatologie,
kosmos,
zon