Posted on: September 01, 2009
stuur dit door
Onderstaande clip laat een van de opmerkelijkste langdurige opnames zien van de Hubble telescoop. In 1995 hadden enkele wetenschappers het idee om de telescoop 10 dagen lang te richten op een miniscuul donker en leeg speldeknopje in het heelal. Anderen waren bang voor een nutteloze verspilling van kostbare observatietijd.
10 dagen lang accumuleerde de Hubble eenzame fotonen (
licht deeltjes) die miljarden jaren onderweg waren geweest. Toen uiteindelijk het totaal beeld gevormd was, zagen de onderzoekers tot hun ongeloof maar liefst 3000 sterrenstelsels elk met meer dan 100 miljard sterren op een vooraf schijnbaar leeg stuk heelal!
In 2003 werd een ander puntje 11 dagen lang bekeken. Ditmaal leverde de observatie maar liefst 10.000 nieuwe sterrenstelsels op, op een afstand van 13 miljard lichtjaar dus een half miljard jaar na de Oerknal. Deze stelsels bewegen zich met gigantische snelheden van ons af tot boven de lichtsnelheid.
Aangezien volgens de relativiteitstheorie niets sneller kan bewegen dan het licht (massaloze fotonen met de lichtsnelheid) lijkt dit een onmogelijke contradictie, maar het is de ruimte zelf die
uitdijt vanaf de Oerknal. Ondanks dat het heelal 13,5 miljard jaar oud is, staan de verste objecten op maar liefst 47 miljard lichtjaar.
Voor de Oerknal was er geen ruimte (en geen tijd), de ruimte ontstond pas met de Oerknal en dijt sinds dat moment met ontstellende snelheid uit. Het licht kan deze expansie niet bijhouden en dat is ook de reden dat we zo lang moeten wachten voordat het ons bereikt.
Dit is ook de reden waarom het s'nachts donker is. Op het eerste gezicht lijkt het normaal dat het donker is als de zon niet zichtbaar is, maar als al het licht van al die biljoenen sterren in het heelal ons ongehinderd kon bereiken dan was de nachthemel bijna net zo licht als overdag.
Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude
<< Previous Post || Next Post >>
categorie:
Uncategorized,
kosmos