 |
| NIEUW 05-05, vanaf heden is er de rubriek Flitspost in de linker kolom. De links hier leiden naar een nieuwe pagina waar korte artikels geplaatst worden |
 |
- De strijd tussen het weer en global warming
- Zonnevariaties verklaren groot deel van de opwarming
- Entropie, de tweede hoofdwet van de thermodynamica - 1
- Poolijs smelt niet sneller door temperatuur van de atmosfeer
- Afname zonnevlekken leidt tot meer orkanen
- Hoe kan er een broeikaseffect bestaan op de maan
- Het wereldprobleem van de onwetende Al Gore
- Klimatologen zonder zelfrelativering willen erkenning
- Windpatronen hebben grote invloed op poolijsomvang
- Broeikaseffect speelt geen rol in de 'faint early sun paradox'
- Hoe de overheid wetenschap corrupt heeft gemaakt
- De waarheid achter de voorbeeldige Duitse windenergie
- Zware milieuvervuiling voor uw fictieve groene energie
- Een uitleg van de radiative forcing
- Bewijs voor warmere interglacialen uit ijsboorkernen
- IJsomvang Noordpool nadert een nieuw jaarlijks maximum
- Professor Jaworowski, global warming is een leugen
- Opwarming is mogelijke indicatie voor een nieuwe ijstijd
- Een simpele uitleg van het broeikaseffect is niet zinvol
- Wanneer komt de ondergang van Global Warming
- Mathematische methode sluit blijvende Global Warming uit
- Phil Jones: geen significante opwarming sinds 1995 !
- De propaganda en activistische achtergrond van het IPCC
- Feedback CO2 uit koolstofkringloop veel lager dan aangenomen
- De vertaalslag van wetenschappelijk materiaal door het IPCC
- Warmte opname van de oceaan neemt sinds 2005 af
- Pachauri en zijn IPCC verstrengeld in Glaciergate
- Een simpel lesje over broeikasgassen voor beginners
- Video Global Warming the other side
- De falsifieerbaarheid van de Global Warming hypothese
- De Large Hadron Collider, zwarte gaten en de oerknal
- De wereld is weer gered want Kopenhagen was een fiasco
- Krijgen we een NASA-gate na CRU Climategate?
- Ian Plimer over CRU climategate en ons historisch klimaat
- Hadley CRU fabriceerde hockey stick voor Nieuw Zeeland
- Emails van klimaatonderzoekscentrum Hadley CRU gehacked
- Kunnen we vaker een Maunder minimum verwachten?
- Hi-tech klimaatonderzoek, CERN start CLOUD experiment
- Klimaatconferentie in Kopenhagen aanzet tot wereldregering?
- Groeitempo van bomen beïnvloed door kosmische straling
![Klik hier : Temperatuur versus [CO2]](http://www.klimaatfraude.info/images/temp_vs-co2.jpg)
- Evidence for 6-10 C warmer interglacials
- Koersverlegging in onderzoek naar aards broeikaseffect
- De staat van klimaatonderzoek 2009
- Waarom wankelt de AGW hypothese
- Klimaatveranderingen in het Holoceen
- Klimaat verkeert niet in een crisis
- Analyse van dreigende opwarming
- Kun je met modellen voorspellen?
- Staat van klimaatonderzoek 2008
- Staat van klimaatonderzoek
- Klimatologie en de flogistontheorie
- Groenlandse ijsmassa neemt nog elk jaar toe
- De oceaan als thermostaat
- CLOUD nadert opstartfase
- Cosmic Rays and Climate, Jasper Kirby
- Verklarende site, The Cloud Mystery
- Brief summary on cosmoclimatology
- Cosmic Rays and Earth's Climate
- Svensmark_2007 Cosmoclimatology
- CLOUD experiment
- CERN, Cosmic rays and climate movie
- CERN, Cosmic rays and climate sheets
- Cosmic meddling with the clouds
- Kosmische straling zorgt voor Ozon afname
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Galactic Cosmic Rays are Drivers of Climate
- CFC's, Cosmic Rays and Global Warming
Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5
- Don Easterbrook projections
- SC24 Where are the sunspots?
- Abdussamatov, The Sun Defines The Climate
- New Little Ice Age Instead of Global Warming
- The Past and Future of Climate
- Livingston & Penn, Sunspots vanish by 2015
- Next solar cycles spell danger
- While the sun sleeps
- Forecasting Solar Cycle 24 and beyond
- Abdussamatov, project Astrometria
- Deep freeze around 2055-2060
- Millennium-Scale Sunspot Reconstruction
- Predicting Solar Cycle 24 and beyond
- Climate Models and the Evidence
- Climate Change Driven by the Ocean
- How Governments Corrupt Science
- Climate Change and its Causes
- The Missing Hotspot
- Global Warming: A Lie Aimed At Destroying Civilization
- United States Senate Report on Climategate
- Why the Greenland and Antarctic Ice Sheets are Not Collapsing
- Climate Money
- Holocene and recent temperatures from proxies
- Surface Temperature Records
- Spinning the Climate
- Climategate Analysis
- Environmen tal Effects of Increased CO2
- The Sun Still Rules Our Climate
- The Global Warming Scam
- CO2: The Greatest Scientific Scandal
- UN & IPCC Cancer of Global Warming
- Creation of the hockey stick
- Hockey stick is tweetraps fraude
Posted on: August 14, 2009
Nieuw onderzoek verstevigt de hypothese dat Kosmische Stralen de vorming van lage bewolking op Aarde beïnvloed met als gevolg globale temperatuurveranderingen (bron).
stuur dit doorMiljarden tonnen waterdruppels verdwijnen uit de atmosfeer tijdens gebeurtenissen die in detail tonen hoe de Zon en de sterren dagelijks ons wolkendek controleren. Onderzoekers van het National Space Institute van de Technische Universiteit van Denemarken (DTU) hebben de gevolgen onderzocht van uitbarstingen op de Zon die de Aarde afschermen van sommige Kosmische Stralen - de energetische deeltjes van ontplofte sterren die op onze planeet neer regenen.
"De Zon zorgt voor fantastische natuurlijke experimenten die het ons mogelijk maken om onze ideeën over haar effecten op het klimaat te testen" zegt prof. Henrik Svensmark, hoofd auteur van een nieuw rapport gepubliceerd in Geophysical Research Letters. Als zonne-explosies (CME's) interfereren met de Kosmische Straling ontstaat er een tijdelijk tekort aan aërosolen, chemische deeltjes in de atmosfeer die normaal aangroeien totdat waterdamp er op kan condenseren en zo vloeibare waterdruppels verspreiden voor de vorming van lage bewolking. Vanwege dit tekort kunnen wolken boven de oceaan tot 7 procent van hun vloeibaar water verliezen binnen een tijdsbestek van zeven of acht dagen na het Kosmische-stralings minimum.
"Een verband tussen de Zon, Kosmische Stralen, aërosolen, en vloeibaar water in wolken blijkt op wereldwijde schaal te bestaan" concludeert het rapport. Dit onderzoek, waaraan Torsten Bondo en Jacob Svensmark hebben bijgedragen, valideert 13 jaar aan ontdekkingen die wijzen op een belangrijke rol voor Kosmische Stralen in de klimaatverandering. In het bijzonder verbindt ze waarneembare verschillen in globale bewolking met laboratorium experimenten in Kopenhagen waaruit blijkt hoe kosmische stralen helpen bij het creeren van de belangrijke aërosolen.
Andere onderzoekers hebben moeite met het vinden van significante effecten van de zonne-uitbarstingen op bewolking, en Henrik Svensmark begrijpt hun probleem. "Het is als het proberen om tijgers te vinden die in een jungle verborgen zitten. Omdat bewolking sterk veranderd van dag tot dag, ongeacht wat de Kosmische Stralen doen", zegt hij. De eerste taak voor een succesvolle jacht was uit te zoeken waar "tijgers" zich het meest waarschijnmlijk zullen laten zien, door het identificeren van de meest veelbelovende gevallen van plotselinge terugval in de hoeveelheid Kosmische Straling, een zogenoemde Forbush daling. Eerder onderzoek in Kopenhagen voorspelde dat de gevolgen het meest merkbaar moesten zijn in de onderste 3000 meter van de atmosfeer. Het team identificeerde 26 Forbush dalingen sinds 1987 die zorgden voor de grootste afname van de Kosmische Stralen op lage hoogte, en gingen op zoek naar de gevolgen hier van.
De eerste globale gevolgen van een afname in Kosmische Stralen is een subtiele verandering in de kleur van het zonlicht, zoals gezien door de grondstations van het aërosol netwerk AERONET. Door analyse van de data tijdens en na de afnames in Kosmische Sralen, vond het DTU team dat violet licht van de Zon helderder was dan normaal. Een tekort aan aërosolen, die normaliter violet licht verstrooien als het de atmosfeer passeert was de meest waarschijnlijke reden. De grootste kleurverandering vond ongeveer vijf dagen na het minimum in Kosmische Stralen plaats.
Vanwaar deze vertraging? Henrik Svensmark en zijn team waren niet verrast, want de onmiddellijke invloed van de Kosmische Stralen, gezien in laboratorium experimenten is het creëeren van micro-clusters zwavelzuur en watermoleculen die te klein zijn om van invloed zijn om door AERONET op te vallen. Alleen wanneer zij een paar dagen bezig zijn geweest om in omvang te groeien zouden ze beginnen te verschijnen. Het bewijs voor dit gevolg van de Forbush dalingen, zoals onderzocht door het Deense team geeft aërosol deskundigen waardevolle informatie over de vorming en het lot van kleine aërosolen in de atmosfeer van de aarde.
Hoewel groeiende aërosolen zonlicht na vijf dagen kunnen beïnvloeden zouden ze nog niet groot genoeg zijn om waterdruppels te vormen. De volle impact op de wolken is pas twee of drie dagen later merkbaar. Het zorgt voor afname van lage bewolking vanwege het eerdere verlies aan kleine aërosolen die normaal tot wolkenvormende "condensatie kernen" zouden zijn uitgegroeid en in staat om wolken te vormen. "Dan is het net als kale plekken zien in een gebied, waar een boer is vergeten te zaaien" verklaart Svensmark. "Drie onafhankelijke sets van satellietwaarnemingen vertellen alle een vergelijkbaar verhaal over verdwijnende wolken ongeveer een week na het minimum aan kosmische stralen."
Enorme gevolgen voor de bewolking
Uit satelliet-gegevens aangaande het vloeibare water gehalte van de bewolking boven de oceanen, voor de vijf sterkste Forbush dalingen van 2001 tot 2005, vond het DTU team een daling van 7 procent, zoals al eerder gezegd.
Dat vertaalt zich in 3 miljard ton vloeibaar water dat uit de hemel verdwenen is. Het water is er nog wel in dampvorm, maar in tegenstelling tot druppels in wolken blokkeert dit niet het zonlicht dat de oceanen opwarmt. Na dezelfde vijf Forbush dalingen zagen satellieten die de hoeveelheid vloeibaar water in de wolken meten een gemiddelde daling van 4 procent. Andere satellieten lieten een vergelijkbare 5 procent reductie in wolken beneden 3200 meter boven de oceaan zien.
"Het effect van de zonne-explosies op de aardse bewolking is enorm," zegt Henrik Svensmark."Een verlies van 4 of 5 procent bewolking lijkt mischien niet veel, maar het verhoogt het zonlicht dat de oceanen bereikt met ongeveer 2 watt per vierkante meter, en dat is gelijk aan de totale opwarming van de aarde tijdens de 20e eeuw ".
De Forbush dalingen zijn te kortstondig om een blijvend effect op het klimaat te hebben, maar ze zijn te vergelijken met het mechanisme dat tijdens de 11-jarige zonnecyclus werkzaam is. Wanneer de Zon actiever wordt is de daling van Kosmische Stralen op lagere hoogtes groter dan wat we in de meeste Forbush gebeurtenissen zien, en het verlies van lage bewolking houdt dan wel lang genoeg aan om de wereld op te warmen. Dat verklaart volgens het DTU team de afwisseling van opwarming en afkoeling die in de lagere atmosfeer en de oceanen tijdens de zonne-cycli worden gezien.
De directeur van het Deense Nationale Ruimtevaart Instituut, Eigil Friis-Christensen was mede-auteur tesamen met Svensmark in een eerder verslag over het effect van Kosmische Straling op het wolkendek in 1996. Reagerend op het laatste rapport zegt hij: "Het bewijs stapelt zich op, al eerder voor de link tussen Kosmische Straling en lage bewolking en nu via experimenten en observaties voor het mechanisme waarbij aërosolen betrokken zijn. Al deze overeenkomstige wetenschappelijke resultaten illustreren dat het bij de huidige klimaatmodellen die gebruikt worden om het toekomstige klimaat te voorspellen ontbreekt aan belangrijke delen van de benodigde Fysica ".
Zie verder het CLOUD experiment in het CERN dat verdere empirische data zal verschaffen.
Bekijk ook de videoclips in mijn rechter kolom onder Kosmoklimatologie.
categorie: Uncategorized, klimatologie, kosmoklimatologie, zon