Posted on: May 10, 2009
stuur dit door
Onlangs verscheen het boek getiteld Hemel en Aarde. Het is geschreven door één van Australië's belangrijkste wetenschappers in de aardwetenschappen, Professor Ian Plimer.
Hemel en de Aarde is een briljant boek geschreven door iemand die niet geïntimideerd is door de vijandige meerderheid of intellectuele manieren. Het boek telt 500 pagina's, en de 2311 voetnoten zijn het product van 40 jaar onderzoek.
Plimer schrijft: Inzicht in het klimaat vereist een samensmelting van astronomie, zonnefysica, de geologie, geochronologie, geochemie, sedimentologie, tektoniek, paleontologie, paleocologie, glaciology, klimatologie, meteorologie, oceanografie, ecologie, archeologie en geschiedenis.
Plimer is Australië's meeste vooraanstaande geoloog. Aldus denkt hij anders over 'tijd' dan de meesten van ons. Hij gebruikt in het boek een ultra lange blik in de geschiedenis. Hij bekijkt klimaat in geologische, archeologische, historische en moderne tijd.
Hij schrijft: De historische klimaatveranderingen,
zeeniveauveranderingen en de catastrofes worden in het aardse gesteente geschreven. Veel van wat wij over klimaatverandering te lezen krijgen is onzin. De computermodellen waarop veel van de huidige 'wetenschappelijke' beweringen gebaseerd is, beschrijft hij als; "primitief".
De fouten, onregelmatigheden en tekortkomingen in de computermodellen zullen ter zijner tijd worden ontmaskerd. (Toevallig moest het IPCC van de Verenigde Naties het solitaire top wetenschappelijke lichaam voor klimaatverandering vorige week toegeven dat sommige van zijn computersmodellen onjuist zijn.)
Plimer ontkent klimaatverandering niet, maar weerlegt fundamenteel de meeste veronderstellingen en projecties die over de oorzaken worden gemaakt, meestal door weerkundigen die een verschillend perspectief van tijd hebben.
Het is weinig opzienbarend dat de catastrofale meningen over de toekomst van de planeet in vruchtbare bodem vallen. De geschiedenis van tijd toont aan dat ontvolking, sociale verstoring, uitsterven, ziekte en de catastrofale droogten plaats vinden in
koude tijden… en al het leven en de economieën juist in warme tijden floreren.
De aarde is dynamisch, ze verandert altijd en evolueert. We zitten momenteel in een interglaciaal van een ijs era. Als we de laatste 6 miljoen jaar bekijken, was de Aarde warmer dan het nu sinds 3 miljoen jaar is. De ijskappen van het Noordpoolgebied, Antarctica en Groenland die we nu zien zijn geologisch gezien
ongewoon. Poolijs is slechts aanwezig gedurende minder dan 20 percent van geologische tijd.
Hier volgen een aantal argumenten en conclusies uit het boek:
Hebben we te maken met een gevaarlijke opwarming van de Aarde? Nee.
Ligt de waargenomen temperatuur in de 20ste eeuw buiten de bandbreedte van de normale veranderlijkheid? Nee. Het Aardse klimaat wordt gestuurd door de ontvangst en distributie van zonne-energie. Ondanks deze cruciale relatie wordt de zon nu op een zijspoor gezet als belangrijkste drijfveer van ons klimaat. De klimaatmodellen in de supercomputers zijn primitief vergeleken met de complexe dynamiek van het Aardse klimaat, en ze negeren het essentiële verband tussen klimaat en zonne-energie.
Om klimaatverandering tot slechts één variabele te reduceren (CO2), of zelfs een miniem deel hiervan - het menselijk veroorzaakte CO2 - is geen wetenschap. De toekomst te proberen voorspellen gebaseerd op basis van één enkel variabele (CO2) in het buitengewoon complexe natuurlijke systeem is dwaasheid. Maar als astronomen de redelijkheid hebben om aan te tonen dat het klimaat eerder door zonneactiviteit dan de emissies van CO2 wordt beinvloed, worden zij in de hoek gezet als dinosaurussen die ouderwetse wetenschap bedrijven.
Gedurende de geschiedenis van de Aarde is de
CO2 concentratie in de atmosfeer vele malen hoger geweest dan momenteel. Atmosferisch CO2 volgt temperatuurveranderingen, het leidt niet tot temperatuurverandering.
CO2 is geen vervuilende stof. Opwarming en een hoge CO2 concentratie brengen welvaart en een langere levensverwachting.
De hypothese dat de menselijke activiteit tot Global Warming kan leiden is erg vreemd omdat het strijdig is met bewezen kennis van de zonnefysica, astronomie, geschiedenis, archeologie en de geologie. Maar bewijsmateriaal lijkt niet meer van belang te zijn. Elk werk dat gepubliceerd wordt dat niet binnen de hypothese past, wordt genegeerd.
Er wordt telkens gezegd dat de wetenschap van de door mensen veroorzaakte opwarming vast staat. Maar de bewering van sommige wetenschappers dat de bedreiging van de veroorzaakte opwarming voor 90 procent zeker is (of zelfs 99 procent) is een loze kreet. Het heeft geen enkele wiskundige of bewijsbare basis.
Echte natuurlijke waarnemingen verschillen duidelijk van de resultaten die door de bijna twee dozijnen computers gebruikte klimaatmodellen worden geproduceerd. Deze klimaatmodellen overdrijven de gevolgen van de menselijke emissies van CO2 in de atmosfeer omdat slechts een paar van alle natuurlijke variabelen worden meegenomen in deze modellen
Het natuurlijke klimaatsysteem is veel complexer dan de simpele computermodellen.
De oprichting door de V.N. van het IPCC in 1988 bood milieugroepen de kans om Global Warming ineens hun belangrijkste thema te maken. De werkwijze van het IPCC is verwant met milieuactivisme, politiek en opportunisme. Het is zeker niet gebaseerd op wetenschap.
Het huidige fanatisme rond de menselijk-veroorzaakte klimaatverandering is vergelijkbaar met de overtuigingen van Creatonisten en godsdienstige fundamentalisten.
Ga naar hoofdpagina Klimaatfraude
<< Previous Post || Next Post >>
categorie:
Uncategorized,
paleoklimatologie