 |
| NIEUW 05-05, vanaf heden is er de rubriek Flitspost in de linker kolom. De links hier leiden naar een nieuwe pagina waar korte artikels geplaatst worden |
 |
- De strijd tussen het weer en global warming
- Zonnevariaties verklaren groot deel van de opwarming
- Entropie, de tweede hoofdwet van de thermodynamica - 1
- Poolijs smelt niet sneller door temperatuur van de atmosfeer
- Afname zonnevlekken leidt tot meer orkanen
- Hoe kan er een broeikaseffect bestaan op de maan
- Het wereldprobleem van de onwetende Al Gore
- Klimatologen zonder zelfrelativering willen erkenning
- Windpatronen hebben grote invloed op poolijsomvang
- Broeikaseffect speelt geen rol in de 'faint early sun paradox'
- Hoe de overheid wetenschap corrupt heeft gemaakt
- De waarheid achter de voorbeeldige Duitse windenergie
- Zware milieuvervuiling voor uw fictieve groene energie
- Een uitleg van de radiative forcing
- Bewijs voor warmere interglacialen uit ijsboorkernen
- IJsomvang Noordpool nadert een nieuw jaarlijks maximum
- Professor Jaworowski, global warming is een leugen
- Opwarming is mogelijke indicatie voor een nieuwe ijstijd
- Een simpele uitleg van het broeikaseffect is niet zinvol
- Wanneer komt de ondergang van Global Warming
- Mathematische methode sluit blijvende Global Warming uit
- Phil Jones: geen significante opwarming sinds 1995 !
- De propaganda en activistische achtergrond van het IPCC
- Feedback CO2 uit koolstofkringloop veel lager dan aangenomen
- De vertaalslag van wetenschappelijk materiaal door het IPCC
- Warmte opname van de oceaan neemt sinds 2005 af
- Pachauri en zijn IPCC verstrengeld in Glaciergate
- Een simpel lesje over broeikasgassen voor beginners
- Video Global Warming the other side
- De falsifieerbaarheid van de Global Warming hypothese
- De Large Hadron Collider, zwarte gaten en de oerknal
- De wereld is weer gered want Kopenhagen was een fiasco
- Krijgen we een NASA-gate na CRU Climategate?
- Ian Plimer over CRU climategate en ons historisch klimaat
- Hadley CRU fabriceerde hockey stick voor Nieuw Zeeland
- Emails van klimaatonderzoekscentrum Hadley CRU gehacked
- Kunnen we vaker een Maunder minimum verwachten?
- Hi-tech klimaatonderzoek, CERN start CLOUD experiment
- Klimaatconferentie in Kopenhagen aanzet tot wereldregering?
- Groeitempo van bomen beïnvloed door kosmische straling
![Klik hier : Temperatuur versus [CO2]](http://www.klimaatfraude.info/images/temp_vs-co2.jpg)
- Evidence for 6-10 C warmer interglacials
- Koersverlegging in onderzoek naar aards broeikaseffect
- De staat van klimaatonderzoek 2009
- Waarom wankelt de AGW hypothese
- Klimaatveranderingen in het Holoceen
- Klimaat verkeert niet in een crisis
- Analyse van dreigende opwarming
- Kun je met modellen voorspellen?
- Staat van klimaatonderzoek 2008
- Staat van klimaatonderzoek
- Klimatologie en de flogistontheorie
- Groenlandse ijsmassa neemt nog elk jaar toe
- De oceaan als thermostaat
- CLOUD nadert opstartfase
- Cosmic Rays and Climate, Jasper Kirby
- Verklarende site, The Cloud Mystery
- Brief summary on cosmoclimatology
- Cosmic Rays and Earth's Climate
- Svensmark_2007 Cosmoclimatology
- CLOUD experiment
- CERN, Cosmic rays and climate movie
- CERN, Cosmic rays and climate sheets
- Cosmic meddling with the clouds
- Kosmische straling zorgt voor Ozon afname
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Galactic Cosmic Rays are Drivers of Climate
- CFC's, Cosmic Rays and Global Warming
Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5
- Don Easterbrook projections
- SC24 Where are the sunspots?
- Abdussamatov, The Sun Defines The Climate
- New Little Ice Age Instead of Global Warming
- The Past and Future of Climate
- Livingston & Penn, Sunspots vanish by 2015
- Next solar cycles spell danger
- While the sun sleeps
- Forecasting Solar Cycle 24 and beyond
- Abdussamatov, project Astrometria
- Deep freeze around 2055-2060
- Millennium-Scale Sunspot Reconstruction
- Predicting Solar Cycle 24 and beyond
- Climate Models and the Evidence
- Climate Change Driven by the Ocean
- How Governments Corrupt Science
- Climate Change and its Causes
- The Missing Hotspot
- Global Warming: A Lie Aimed At Destroying Civilization
- United States Senate Report on Climategate
- Why the Greenland and Antarctic Ice Sheets are Not Collapsing
- Climate Money
- Holocene and recent temperatures from proxies
- Surface Temperature Records
- Spinning the Climate
- Climategate Analysis
- Environmen tal Effects of Increased CO2
- The Sun Still Rules Our Climate
- The Global Warming Scam
- CO2: The Greatest Scientific Scandal
- UN & IPCC Cancer of Global Warming
- Creation of the hockey stick
- Hockey stick is tweetraps fraude
Posted on: May 02, 2009
Fysicus James Marusek plaatste onlangs het volgende stuk op zijn weblog aangaande de huidige toestand van de zon en de mogelijke vooruitzichten voor de toekomst:
stuur dit doorDe zon is bijzonder rustig nu ze overgaat naar Solar Cycle 24. De AP-index is een proxy-meting voor de intensiteit van de zonne-magnetische activiteit omdat deze het geomagnetisch veld op Aarde verandert. De AP-index voor februari en maart is "5" een lichte opleving na de drie opeenvolgende maanden van "4's" (november 2008 - januari 2009).
Een Ap index van "4" is het laagste niveau sinds de geregistreerd metingen begonnen in januari 1932. Dit zonne-minimum heeft nog een lange weg te gaan eer het officieel beïndigd kan worden verklaard.
Per eind Maart is het cumulatieve aantal vlekkenloze dagen (dagen zonder zonnevlekken) op 586 dagen gekomen. De overgangen in de Solar Cycles (SC16-23), hierna te noemen de laatste zonne-cycli minima hadden gemiddeld 362 cumulatieve vlekkenloze dagen. Die minima varieerden van 227 tot 568 vlekkenloze dagen.
Aangezien de huidige overgang nu meer dan 568 vlekkenloze dagen, is het duidelijk dat de zon een nieuwe fase is in gegaan. Het is nu duidelijk dat het Grand Maximum dat nadrukkelijk aanwezig was gedurende het grootste deel van de 20e eeuw tot een abrupt einde is gekomen.
De oude zonne-cycli (SC 10-15) telden gemiddeld 797 vlekkenloze dagen, meer dan het dubbele van die van de recente zonne-cycli. Die zonne minima varieerden van 406 - 1028 vlekkenloze dagen.
Een toename van het aantal cumulatief vlekkenloze dagen tijdens een zonne-minimum correleert met een vermindering van het aantal zonnevlekken over de gehele zonnecyclus. De oude zonne-cycli produceerden in totaal 38% minder zonnevlekken dan de recente zonne-cycli.
We staan nu op een kruispunt, twee paden liggen voor ons. Beide zijn gemarkeerd met een bord dat luidt: "Gevaar" Op één pad liggen enorme zonnestormen te wachten. Op het andere pad liggen enkele decennia met ijzig koude temperaturen en wereldwijde hongersnood.
Beide zijn gerelateerd aan de huidige staat van de zon. De zon bevond zich de afgelopen eeuw in een "Grand Maximum". Dit was de oorzaak van een groot deel van de natuurlijke opwarming die de aarde heeft ondegaan. Maar zoals blijkt uit dit zonne-minimum, is de zon aan het veranderen.
Het kan (1) terug naar de oude zonne-cycli of (2) de zon kan nog stiller worden zoals tijdens het "Dalton Minimum" of naar een Grand Minimum zoals het "Maunder Minimum" afzakken. Het is nu nog te vroeg om te voorspellen welke kant het op zal gaan, maar beide mogelijkheden vormen een bedreiging.
1) terugkeer naar de "oude" cycli (Solar Cycles 10-15)
Omdat de oude zonne-cycli minder zonnevlekken produceerden, zou men kunnen concluderen dat we een periode met minderd zonnestormen zullen krijgen. Maar dit is niet zo, integendeel. De oude zonne-cycli kenden zeer intense zonnestormen.
De grootste zonnestorm in de moderne tijd bekend als het Carrington Event van 1-2 September 1859 vond plaats tijdens Solar Cycle 10. Buiten het Carrington Event waren er verschillende andere grootschalige zonnestormen tijdens de oude zonne-cycli. Deze massale zonnestormen traden op 12 Oktober 1859, 4 Februari 1872, 17-18 November 1882, 30 Maart 1894, 31 Oktober 1903, 25 September 1909 en 13-16 Mei 1921.
Dit kon gebeuren omdat de oude zonne-cycli enorme zonnevlekken produceerden. Het was alsof het magnetisch energieveld er nog steeds was en nog vrij moets komen maar dan gedurende een kortere periode, zodat de zonnevlekken toenamen in omvang en kracht.
Als een zonnestorm van de omvang van het Carrington Event vandaag zou optreden, zou het effect op onze moderne technologisch afhankelijke maatschappij enorm zijn.
De grootste bedreiging zou liggen in het verlies van stabiele elektrische stroom voorziening. Een enorme zonnestorm kan veel van de grootste hoogspannings transformatorem vernietigen. Deze zijn kostbaare (ongeveer 10 miljoen per stuk) en vervanging ervan kan oplopen tot een jaar of meer.
Volgens een Amerikaans rapport zou een grote zonnestorm "leiden tot grootschalige stroomuitval voor meer dan 130 miljoen mensen en 350 grote transformatoren het risico van blijvende schade oplopen".
Stelt u zich het effect voor van een totale energie blackout van maanden tot jaren over de hele wereld. Het verslag zegt vervolgens "grote stormen hebben de potentie tot het veroorzaken van elektriciteitsnetwerk storingen en transformator schade van ongekende proporties, langdurige stroomuitval en langdurige reparatie tijden en tekorten voor meerdere jaren."
(2) De Zon glijd rustig naar een Dalton Minimum of zelfs een Grand Minima af zoals een Maunder Minimum.
Klimaatverandering wordt voornamelijk gestuurd door de natuur. De wetenschap heeft langzaam een deel van de fundamentele mysteries van de natuur ontdekt. Ons Melkwegstelsel produceert kosmische straling. Dit zijn geladen deeltjes met bijna de lichtsnelheid die afkomstig zijn van exploderende sterren (supernovae). Omdat ze lading bezitten wordt hun reis sterk beïnvloed door magnetische velden. Onze zon produceert een magnetisch veld dat zich uitstrekt tot de rand van ons zonnestelsel.
Dit veld buigt veel van de kosmische straling uit de buurt van de Aarde. Maar als de zon rustig wordt (minimale zonnevlekken), kan dit gebied ineenkrimpen waardoor hoge energetische kosmische straling dieper door kan dringen in ons zonnestelsel.
Als gevolg hiervan botsen meer deeltjes met de hogere luchtlagen en dringen door tot de lagere atmosfeer, waar ze kleine deeltjes vocht ioniseren die water druppeltjes vormen en uitgroeien tot wolken. Lage bewolking weerkaatst zonlicht terug de ruimte in, en een toename van het aardse wolkendek zorgt voor een wereldwijde daling van de temperatuur.
Als de zon nog rustiger wordt dan de oude zonnecycli die meer dan 1028 vlekkeloze dagen kenden, dan zullen we terecht kunnen komen in een Dalton Minimum of misschien zelfs een Maunder Minimum. Deze situatie zal decennia lang stand houden.
Verschillende zonnefysicy hebben voorspeld dat dit begint bij Solar Cycle 25, tien jaar na heden. Maar enkele hebben voorspeld dit nu al zal gebeuren in Solar Cycle 24. Een dusdanig rustige zon zal de temperaturen wereldwijd in een duikvlucht brengen. We zullen lagere temperaturen ervaren die we in meer dan 200 jaar niet hebben gezien.
Temperaturen zijn reeds aan het dalen. Satellieten bieden meestal de meest accurate atmosferische temperatuur metingen over de hele wereld. Vanaf het topjaar 1998, zijn de lagere troposfeer temperaturen wereldwijd gedaald met ongeveer een halve graad Celsius door de zwakkere zon. Dit ondanks het feit dat tijdens dezelfde periode, de kooldioxide concentratie (op Mauna Loa) is gestegen met 5% van 367 ppm naar 386 ppm.
De grootste dreiging van een Dalton Minimum of Maunder Minimum is hongersnood en sterfte (miljoenen tot honderden miljoenen wereldwijd) te wijten aan kortere groei-seizoenen en slechtere weersomstandigheden. In het verleden hebben deze koude barre weersomstandigheden naast grote hongersnoden, ook geleid tot grote epidemieën.
Recente perioden met een rustige zon waren het Dalton Minimum (1790-1830 AD), het Maunder Minimum (1645-1715 AD) en het Sporer Minimum (1420 tot 1570 AD). Het Maunder Minimum en Sporer Minimum waren zonne Grand Minima en elk werden aangeduid als de Kleine IJstijd.
Tijdens de Grote Vorst (1683-1684) in Engeland was de Theems volledig bevroren gedurende twee maanden, het ijs was er 11 cm dik. Zee-ijs werd gemeld langs de kusten van Zuidoost-Engeland, en ijs blokkeerde vele havens. Het Kanaal bevroor zodat het ijs tussen Dover en Calais Engeland en Frankrijk met elkaar verbond. De Theems bevroor bij Londen in de jaren 1649, 1655, 1663, 1666, 1667, 1684, 1695, 1709 en 1716.
Tijdens de Kleine IJstijd, werd het groei-seizoen in Engeland en continentaal Europa te kort en onbetrouwbaar, en dit leide tot schaarste en hongersnood. Deze problemen waren echter nog niets vergeleken met de meer noordelijk gelegen landen: Gletsjers groeiden snel in Groenland, IJsland, Scandinavië en Noord-Amerika, waardoor grote stukken land onbewoonbaar werden.
Het Arctische pakijs strekte dusver zuidelijk dat verscheidene rapporten beschrijven dat Eskimo's in hun kajaks in Schotland aan land gingen. Finlands bevolking daalde met een derde, die van IJsland met de helft, de Viking kolonies in Groenland werden compleet verlaten, evenals veel Inuit gemeenschappen.
categorie: Uncategorized, kosmoklimatologie, zon