 |
| NIEUW 05-05, vanaf heden is er de rubriek Flitspost in de linker kolom. De links hier leiden naar een nieuwe pagina waar korte artikels geplaatst worden |
 |
- De strijd tussen het weer en global warming
- Zonnevariaties verklaren groot deel van de opwarming
- Entropie, de tweede hoofdwet van de thermodynamica - 1
- Poolijs smelt niet sneller door temperatuur van de atmosfeer
- Afname zonnevlekken leidt tot meer orkanen
- Hoe kan er een broeikaseffect bestaan op de maan
- Het wereldprobleem van de onwetende Al Gore
- Klimatologen zonder zelfrelativering willen erkenning
- Windpatronen hebben grote invloed op poolijsomvang
- Broeikaseffect speelt geen rol in de 'faint early sun paradox'
- Hoe de overheid wetenschap corrupt heeft gemaakt
- De waarheid achter de voorbeeldige Duitse windenergie
- Zware milieuvervuiling voor uw fictieve groene energie
- Een uitleg van de radiative forcing
- Bewijs voor warmere interglacialen uit ijsboorkernen
- IJsomvang Noordpool nadert een nieuw jaarlijks maximum
- Professor Jaworowski, global warming is een leugen
- Opwarming is mogelijke indicatie voor een nieuwe ijstijd
- Een simpele uitleg van het broeikaseffect is niet zinvol
- Wanneer komt de ondergang van Global Warming
- Mathematische methode sluit blijvende Global Warming uit
- Phil Jones: geen significante opwarming sinds 1995 !
- De propaganda en activistische achtergrond van het IPCC
- Feedback CO2 uit koolstofkringloop veel lager dan aangenomen
- De vertaalslag van wetenschappelijk materiaal door het IPCC
- Warmte opname van de oceaan neemt sinds 2005 af
- Pachauri en zijn IPCC verstrengeld in Glaciergate
- Een simpel lesje over broeikasgassen voor beginners
- Video Global Warming the other side
- De falsifieerbaarheid van de Global Warming hypothese
- De Large Hadron Collider, zwarte gaten en de oerknal
- De wereld is weer gered want Kopenhagen was een fiasco
- Krijgen we een NASA-gate na CRU Climategate?
- Ian Plimer over CRU climategate en ons historisch klimaat
- Hadley CRU fabriceerde hockey stick voor Nieuw Zeeland
- Emails van klimaatonderzoekscentrum Hadley CRU gehacked
- Kunnen we vaker een Maunder minimum verwachten?
- Hi-tech klimaatonderzoek, CERN start CLOUD experiment
- Klimaatconferentie in Kopenhagen aanzet tot wereldregering?
- Groeitempo van bomen beïnvloed door kosmische straling
![Klik hier : Temperatuur versus [CO2]](http://www.klimaatfraude.info/images/temp_vs-co2.jpg)
- Evidence for 6-10 C warmer interglacials
- Koersverlegging in onderzoek naar aards broeikaseffect
- De staat van klimaatonderzoek 2009
- Waarom wankelt de AGW hypothese
- Klimaatveranderingen in het Holoceen
- Klimaat verkeert niet in een crisis
- Analyse van dreigende opwarming
- Kun je met modellen voorspellen?
- Staat van klimaatonderzoek 2008
- Staat van klimaatonderzoek
- Klimatologie en de flogistontheorie
- Groenlandse ijsmassa neemt nog elk jaar toe
- De oceaan als thermostaat
- CLOUD nadert opstartfase
- Cosmic Rays and Climate, Jasper Kirby
- Verklarende site, The Cloud Mystery
- Brief summary on cosmoclimatology
- Cosmic Rays and Earth's Climate
- Svensmark_2007 Cosmoclimatology
- CLOUD experiment
- CERN, Cosmic rays and climate movie
- CERN, Cosmic rays and climate sheets
- Cosmic meddling with the clouds
- Kosmische straling zorgt voor Ozon afname
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Correlation Cosmic Rays and Ozone Depletion
- Galactic Cosmic Rays are Drivers of Climate
- CFC's, Cosmic Rays and Global Warming
Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5
- Don Easterbrook projections
- SC24 Where are the sunspots?
- Abdussamatov, The Sun Defines The Climate
- New Little Ice Age Instead of Global Warming
- The Past and Future of Climate
- Livingston & Penn, Sunspots vanish by 2015
- Next solar cycles spell danger
- While the sun sleeps
- Forecasting Solar Cycle 24 and beyond
- Abdussamatov, project Astrometria
- Deep freeze around 2055-2060
- Millennium-Scale Sunspot Reconstruction
- Predicting Solar Cycle 24 and beyond
- Climate Models and the Evidence
- Climate Change Driven by the Ocean
- How Governments Corrupt Science
- Climate Change and its Causes
- The Missing Hotspot
- Global Warming: A Lie Aimed At Destroying Civilization
- United States Senate Report on Climategate
- Why the Greenland and Antarctic Ice Sheets are Not Collapsing
- Climate Money
- Holocene and recent temperatures from proxies
- Surface Temperature Records
- Spinning the Climate
- Climategate Analysis
- Environmen tal Effects of Increased CO2
- The Sun Still Rules Our Climate
- The Global Warming Scam
- CO2: The Greatest Scientific Scandal
- UN & IPCC Cancer of Global Warming
- Creation of the hockey stick
- Hockey stick is tweetraps fraude
Posted on: April 29, 2009
Aangezien we hier bij de klimaat onderwerpen steeds vaker het begrip 'Kosmische Straling' tegen komen lijkt het mij zinvol om hier eens wat dieper op in te gaan.
stuur dit doorReeds eerder schreef ik in een artikel dat kosmische straling geen elektromagnetische straling is. De term Straling is ongelukkig gekozen en soms wordt er daarom beter over 'Kosmische Stralen' gesproken. Onder kosmische straling verstaan we namelijk geladen deeltjes bestaande uit voornamelijk Protonen (90%), atoomkernen (voornamelijk lichte maar ook kernen zwaarder dan IJzer zijn gezien) en Elektronen die vanuit de ruimte de aarde bereiken. De meeste vinden hun oorsprong vrijwel zeker in Supernovae, maar ook in Neutronen Sterren en Zwarte Gaten.
Kosmische straling is onder te verdelen in twee soorten: primaire kosmische straling en secundaire kosmische straling.
Onder primaire kosmische straling verstaan we de deeltjes die vanuit de ruimte de atmosfeer binnen komen. Als deze deeltjes op de atmosfeer botsen zal het grootste gedeelte uiteen vallen in meerdere andere (lichtere) deeltjes, het verval van primaire stralingsdeeltjes. Deze lichtere deeltjes kunnen het aardoppervlak bereiken en noemen we secundaire straling.
Kosmische straling werd ontdekt aan het begin van de vorige eeuw. Men wist toen al dat er op aarde radioactieve stoffen voorkomen en dat deze stralen uitzenden. De Oostenrijker Victor Hess besloot in 1912 in een luchtballon op te stijgen en hoog in de lucht de afname van die straling te meten.
Maar het stralingsniveau bleek op grotere hoogte juist toe te nemen! Daaruit concludeerde hij dat er een andere soort straling van bovenaf moest komen en noemde dit daarom kosmische straling, omdat hij onterecht meende dat het elektromagnetische gamma straling betrof. Hier is dus de ongelukkige benaming ontstaan.
De energie van kosmische straling wordt uitgedrukt in elektronvolt (eV). 1 elektronvolt is de energie die een elektron wint als het een potentiaalverschil van 1 volt doorloopt.
De meeste kosmische straling heeft een energie tussen de 100MeV en de 10 GeV. Boven de 1 GeV komen de deeltjes steeds minder voor. Deeltjes met een energie van 10 GeV komen vijftig keer minder voorkomen dan die van 1 GeV. Deeltjes met een energie van meer dan 10²° eV zijn dus erg zeldzaam. Maar in 1993 is in Utah een deeltje gedetecteerd met een energie van 3x10²° eV.
Galactische kosmische straling is straling die van buiten ons zonnestelsel komt. Deze bestaat uit kernen van atomen, die in een paar miljoen jaren versneld zijn. Ze reizen dan ook met bijna de lichtsnelheid. Waarschijnlijk worden ze versneld door supernovae.
Galactische kosmische straling wordt ook beïnvloed door de zon. Als de deeltjes vanuit de melkwegstelsel binnenkomen, komen ze in het magnetisch veld van de zonnewind terecht. Dit veld zorgt ervoor dat de deeltjes energie verliezen. Hoe groter het magnetische veld hoe groter de energie afname.
Deeltjes met lage energie zullen de aarde niet bereiken. De sterkte van het magnetische veld is echter op zijn beurt weer afhankelijk van de activiteit van de zon. Als de zon actiever is zal er dus minder galactische kosmische straling op de aarde terecht komen. De correlatie met zonnecycli zijn duidelijk te zien als we de hoeveelheid galactische straling bekijken.
Abnormale kosmische straling bevat meer Helium dan Protonen en meer Zuurstof dan Koolstof. Abnormale kosmische straling ontstaat uit neutrale atomen in de ruimte. Ze komen de heliosfeer (magnetisch
veld van de zonnewind) binnen en worden geïoniseerd.
Door de zonnewind worden de ionen dan naar het uiteinde van de heliosfeer geblazen waar ze versneld worden en uiteindelijk weer in de buurt van de aarde terecht komen. Deze vorm van straling heeft niet zulke hoge energieën als de galactische kosmische straling.
Zoals gezegd bestaat de meeste kosmische straling uit atomen die hun elektronen verloren zijn en versneld zijn door supernovae. Maar hoe lang zijn deze kernen onderweg naar de aarde? De methode om dit te bepalen is hetzelfde als de ouderdomsbepaling middels de Koolstof14-methode.
De proxy is hier echter Beryllium. Beryllium heeft een radioactief isotoop Be¹° met een halfwaardetijd van 1,6 miljoen jaar. Het blijkt dat kosmische straling gemiddeld 10 miljoen jaar onderweg is naar ons melkwegstelsel.
Kosmische straling met een energie groter dan 1018 eV kan alleen ontstaan vanuit een zeer groot object, of een zeer groot magneetveld. Stel dat deze hoogenergetische straling binnen onze melkweg ontstaan is, dan zou deze nabij de aarde onstaan moeten zijn. Het magnetisch veld van de melkweg is namelijk niet sterk genoeg om deze deeltjes vast te houden. Als de straling ergens aan de rand van het melkwegstelsel zou worden geproduceerd dan zou deze de melkweg verlaten niet op aarde te detecteren zijn.
Stel dat de oorsprong van deze straling niet binnen de melkweg ligt maar verder weg. De deeltje zouden onderweg botsen met achtergrondstralings fotonen (= elektromagnetische straling). Deze fotonen zijn ontstaan 300.000 jaar na de Oerknal. Telkens wanneer een deeltje met zo’n foton botst verliest het energie. Het zou dan dusdanig veel energie verloren hebben wanneer het op aarde aankomt dat deze niet meer extreem hoog is. Hoog energetische deeltjes kunnen dus niet van ver komen. De grens ligt op 160 miljoen lichtjaar.
Toen men begon met onderzoek naar kosmische straling dachten de wetenschappers dat er geen kosmische straling voor zou kunnen komen met een energie hoger dan 4x1019 eV vanwege de demping van de achtergrondstraling. Maar het blijkt dus wel het geval zijn, en de bron hiervan wordt nog volop onderzocht.
Op aarde meten we dus de secundaire kosmische straling die ontstaat als een primaire kosmisch deeltje op de atmosfeer botst. Het primaire deeltje vervalt en door de vele interacties met de atmosfeer ontstaat een zogenaamde shower aan secundaire deeltjes en sommige bereiken de aarde.
Wetenschappers zijn nog op zoek naar bronnen van de hoogenergetische kosmische straling. Het probleem is dat deze straling erg zeldzaam is, een energie van 10²° eV komt ongeveer eens per vierkante kilometer per eeuw voor.
Als we buiten zijn gaan er door ons lichaam een paar duizend kosmische stralen per minuut, maar kosmische straling bedraagt toch slechts een paar procent van de totale achtergrondstraling op aarde.
De meeste deeltjes die ontstaan in de shower hebben een korte levensduur en vervallen heel snel weer. Uiteindelijk zullen er op het aardoppervlak nog maar een paar verschillende soorten deeltjes terecht komen. Voornamelijk vrije Elektronen, Neutrino’s en Muonen.
Elektronen hebben lading van -1, massa van 9x10-31 kg en een gemiddelde levensduur van ongeveer 1024 jaar.
Muonen hebben ook lading -1, maar een massa van ongeveer 2x10-28 en vervallen gemiddeld in ongeveer 10ÂÂÂÂÂ-6 seconde. Omdat ze echter met de lichtsnelheid bewegen komen ze toch nog op het aardoppervlak terecht.
Het grootste gedeelte van de energie van Kosmische Straling wordt bij de botsingen omgezet in warmte. Er is aldus ook een relatie tussen Kosmische Straling en de temperatuur van de atmosfeer.
categorie: Uncategorized, fysica, kosmos